in

Bekritizeer: ‘The legend of Zelda – Breath of the Wild’


Uitleg bij de rubriek:

Onze hobby kent een scala aan belachelijk goede games. Dit is dan ook de hele reden waarom ik en vele andere knoppendrukkers ooit aan het spelen van digitale spellen zijn begonnen. Eens in de zoveel tijd verschijnt er dan ook weer zo’n game die overal torenhoge cijfers haalt, en praktisch niets fout lijkt te doen. Deze games oogsten lof, eeuwige roem en een terecht plaatsje aan de muur in de hal der klassiekers. In ‘Bekritizeer’ wil ik deze games onder de loep leggen, om ook eens te kijken naar de aspecten die wellicht wat minder tof zijn om te ervaren. Want iedere game kent zijn minpunten, dus ook de toppers. Het voorzien van negatieve feedback bij de titels die ik in deze rubriek behandel is voor mij geen gemakkelijke taak, want stuk voor stuk vind ik dit geweldige games die een speciaal plaatsje in mijn gamershart hebben. De naam van deze rubriek bevat dan ook een ZEER bewuste spelfout. Hopelijk kunnen jullie deze lap tekst waarderen. We trappen dan ook af met ‘The legend of Zelda : Breath of the Wild’.

LET OP : de tekst kan spoilers bevatten, dus heb je de game nog niet gespeeld dan raad ik je aan deze tekst nog even LINKs te laten liggen.

Bekritizeer : Legend of Zelda – Breath of the Wild

De nieuwste telg in deze langlopende franchise gooide de boel eens even flink op de schop. Alles zou anders worden, en dit werd weer eens een Zelda zoals de serie ooit bedoeld was ; Je wordt in een wereld gedropt zonder al te veel uitleg en context, en je ziet maar wat je doet. De game werd zowel door mij als een groot deel van de gamende wereld zwaar positief ontvangen, en dit verdient het ook. Want wat heeft deze titel veel moois te bieden, en wat doet het veel dingen goed vergeleken met zijn recente voorgangers. Toch bevat het ook enkele dingen waar ik toch echt wat minder van gecharmeerd van was.

zelda

Eentonige vulling spelwereld:

De spelwereld in de nieuwe Zelda is groot, echt enorm gigantireusachtig (zoek dit woord maar op in de Dikke). Een valkuil die bij een dergelijke omvang om de hoek kan komen kijken, is dat ontwikkelaars soms moeite hebben om deze lap vrije ruimte op een boeiende manier te vullen. Hoewel de wereld in BotW echt heel wat interessante locaties kent (met name de nederzettingen die echt een eigen smoel hebben), en deze ook lekker afwisselt met een variërende flora en fauna, voelde de lap grond toch ook best leeg en repetitief aan.

Dit kwam vooral doordat ik keer op keer dezelfde elementen bleef tegenkomen. Wéér een tempel, wéér een Moblin-kamp, wéér paardentent, wéér een vlakte vol ruïnes met nietszeggende kisten en rond paraderende Guardians etc. De wereld is groots en weids waardoor Hyrule eindelijk eens als een echt ‘land’ aanvoelt, maar wordt helaas meer dan eens opgevuld met keer op keer dezelfde shit.

De meest beschamende opvulling vind ik dan ook de Koroks die je werkelijk overal in de wereld vindt. Ten eerste zijn dit er veel en veel te veel (Veel hè), en ten tweede zijn de verschillende manieren en handelingen om ze te laten verschijnen veel te simpel en gewoon niet leuk. Want laten we eerlijk wezen ; hoeveel plezier haal jij uit het optillen van een steen, het aanraken van een serie bloemen of het plaatsen van een metalen bal aan een ketting in een gat? Ik zeer weinig kan ik je vertellen. Het vraagt namelijk zo weinig van je denkvermogen en game-skills dat het haast beledigend overkomt. Meer dan eens heb ik de overduidelijke verstop-plaats van een Korok genegeerd, want ik had gewoon geen zin in de oersaaie handeling en het irritante korte dialoogje dat zich keer op keer voordoet na het verschijnen van deze potbomen.

Misschien hamer ik te veel op dit kleine onderdeel van de game, maar toch denk ik dat de Koroks een soort samenvatting zijn van wat mij in BotW dus zo tegenstaat ; repetitie en schaamteloze vulling van een eigenlijk te grote wereld. Weet je als ontwikkelaar namelijk niet goed hoe je een grote spelwereld moet vullen? Zorg dan dat je hem klein houdt. Mensen klagen over Ubi en zijn filler-content, helaas is Nintendo in deze naar mijn mening niet veel creatiever.

zelda

Breekbare wapens:

Ik ben nooit zo’n fan van breekbare wapens. Natuurlijk opent deze mechaniek een pad naar nieuwe manieren van spelen en het maken van strategische beslissingen ; welk wapen neem je mee en welke niet? Ook zorgt het ervoor dat je afstapt van je favoriete mepgereedschap, en ook eens wapens probeert die je anders met geen vinger aangeraakt zou hebben. Toch zorgt het bij mij voornamelijk voor irritatie. Want je bent constant bezig je inventaris aan te vullen, en raakt wapens kwijt die je eigenlijk graag had willen houden.

In veel games kun je breekbare wapens bij een smid of andere reparateur laten herstellen, in BotW verdwijnen ze (op een bepaald niet nader te noemen zwaardje na) na het breken echter geheel uit je rugzak om nooit meer terug te keren.

Het haalt voor mij de waarde weg die wapens in games als deze hebben. Het slaan met een zeldzaam wapen voelt daardoor niet prettig aan. Je bent namelijk bezig met het kapotslaan van iets dat je eigenlijk heel graag wilt houden. Daar komt bij dat ik ook vind dat de wapens over het algemeen een veel te korte levensduur hebben. Voor je het weet breekt een krachtig zwaard aan stukken alsof het van glas gemaakt is. Hierdoor heb je constant het gevoel van zwakte, terwijl ik liever het tegenovergestelde zou willen voelen.

Even terugkomend op het gevoel van waarde ; open ik bijvoorbeeld in Skyrim een kist met een krachtig en zeldzaam wapen, dan spring ik een gat in de lucht. Want met dit wapen ga ik de komende tijd weer heel wat avonturen beleven, het voelt dan ook aan als een compagnon en een persoonlijk bezit. Springt er in Zelda echter een prachtig wapen uit mijn kist, dan ben ik er wel blij mee maar haat ik het idee dat het na een paar gevechten weer kwijt ben omdat het in duizenden stukken uiteen spat. Het is een beetje alsof je op de hond van je buren mag passen wanneer zij op vakantie zijn ; je hebt een vet leuke tijd wanneer het beestje er is, maar je weet ook dat jij je er niet te veel aan moet hechten want uiteindelijk moet je hem weer inleveren. Niet zo tof.

hond

De tempels:

Grappig genoeg ben ik Zelda nooit echt beginnen te spelen vanwege de tempels. Ik vond ze best leuk om te doen en ze zorgden voor een mooie afwisseling, maar het ging mij meer om het sfeertje en de spelwereld die deze franchise keer op keer wist te bieden. Dus wanneer tempels tegenvallen, dan vind ik dit nooit zo’n probleem. Toch moet zelfs ik toegeven dat de tempels in deze Zelda mij tegenvallen.

Ho,ho,ho! Nee, niet de grote mechanische beesten, deze vond ik best uniek en bij vlagen indrukwekkend. Ik heb het over de Sheikah-tempels, die net als de Koroks over de hele wereld te vinden zijn. Begrijp mij niet verkeerd, want het zijn leuke tussendoortjes. Maar de angst die ik voor het spelen van deze game had kwam helaas wel uit ; Erg uitdagend zijn de meesten niet, en zowel qua design als feel lijken en voelen ze praktisch identiek.

De eerste paar tempels vond ik serieus tof om te doen, maar daarna sloop toch wederom het gevoel van repetitie naar binnen. Wanneer ik aan de horizon een oranje licht in de vorm van een tempel zag verschijnen, kreeg ik na verloop van tijd niet langer de drang deze te benaderen. Want ook de heldenbollen die (bijna) altijd als hoofdprijs fungeren, konden mij na het volledig vullen van mijn energie-meter volledig gestolen worden. Want met mijn geweldige kookkunsten heb ik wel andere manier gevonden om mijn hartjesaantal op te krikken zonder hiervoor een godin aan de mouw te hoeven trekken.

Het klinkt misschien standaard en gigantisch inspiratieloos, maar ik had liever gezien dat ze de tempels thematisch hadden opgebouwd. Dus vuur/water/natuur of bijvoorbeeld ijs-tempels hadden voor mij verandering van spijs kunnen bieden. Het was mij nu gewoon te veel van hetzelfde.

zelda

Muziek, of het ontbreken hiervan:

Waar was mijn muziek Nintendo? Jullie hebben deze franchise zo vaak voorzien van ontzettend toffe deuntjes en melodieën die letterlijk in mijn geheugen gegrift staan. Want hoewel er best wat muziekstukjes te vinden zijn en de veel aanwezige stilte niet afschuwelijk is, miste ik toch echt een goede overworld-theme. Deze heeft er in iedere Zelda voor gezorgd dat ik het gevoel van avontuur kreeg, dat ik zin kreeg om er op uit te trekken. BotW is wat dat betreft een hele stille game, en het piano geplingel wat je af en toe te horen krijgt maakt dit er niet beter op. De game voelt hierdoor bij tijd en wijlen wat kil aan, terwijl de overworld van een Zelda toch echt het tegenovergestelde hoort te doen.

Pas in nederzettingen en in de buurt van die accordeon spelende blauwe pappegaai, voelde de game weer wat meer als de Zelda waar ik van hou. Dit omdat je weer even voorzien werd van wat achtergrondmuziek.

Het erge missen van een echte soundtrack werd mij helemaal duidelijk toen ik voor het eerst voet zette in de richting van Hyrule-castle. Dit gebied bevat namelijk een heel vette editie van de bekende ‘Hyrule Castle’-track, welke zich ook nog eens steeds verder uitbouwt naarmate je het kwaad dichter nadert. Dit is zo vet gedaan dat ik er kippenvel van kreeg. Het gevoel van ‘dit is wat de rest van de spelwereld muzikaal echt mist’ kon ik dan ook niet van mij afzetten.

Door de omvang en het vele reizen door de spelwereld kan ik mij voorstellen dat één overworld-theme na een tijd behoorlijk eentonig en irritant zou worden. Daarom zou ik de wereld hebben voorzien van een theme per werelddeel. Op deze manier zou het geheel een stukje minder kaal en levenloos aanvoelen, maar raak je ook niet verveeld bij wat je te horen krijgt.

zelda

Waarom mag ik dat niet, of moet ik dit?

Voor een game die enorm veel vrijheid beidt, heeft het toch ook echt wel zijn beperkingen. Soms lijkt het namelijk een beetje alsof Nintendo je restricties oplegt op het maken van plezier. Lol hebben mag, maar ook weer niet te veel.

Ik liep tijdens het spelen namelijk meer dan eens tegen de gedachten ‘wat jammer dat dit niet kan’ en ‘Waarom moet ik dit?’ op. Want waarom kan ik niet onderwater duiken? Waarom kan ik een bottenpaard, een hert of mijn tweekoppige godenpaard die ik met moeite getemd heb niet registreren bij een stal? Waarom mag ik maar even schildsurfen voordat deze breekt? Waarom is er geen boot waarmee ik de waterwegen kan bevaren, maar moet ik met een krom en omslachtig vlot het water op? Waarom kan ik mijn reuzenpaard niet van een andere uitdossing voorzien? Waarom kan ik sommige kleding niet veranderen van kleur of upgraden qua niveau?

Zo zijn er helaas nog wel meer vragen te stellen. Nintendo, speel je eigen game en vraag jezelf af wat je op bepaalde momenten graag had willen doen om je plezier te vergroten en stop dit vervolgens in je game. Want wat jullie leuk vinden, kunnen jullie fans waarschijnlijk ook enorm waarderen.

zelda

Quests:

Vaak lees ik hoe tof de quests in deze Zelda zijn, en dat Nintendo haar wereld op een geweldige manier heeft gevuld met deze opdrachten. Sorry, maar welke quests worden hiermee bedoeld? Want buiten de verhaallijn om vind ik de verzameling opdrachten die de game kent eerlijk gezegd niet echt om over naar huis te schrijven. Ik zou het gros zelfs vrij oppervlakkig, standaard en weinig diepgaand willen noemen. Het overgrote deel bestaat namelijk uit ; vind deze schat, maak daar een foto van, vang dit paard of geef mij dit ingrediënt. Niet erg boeiend, wel dan? Er is gelukkig wel een handjevol quests die er wat meer toe doen, en deze zijn dan ook wat grootser en boeiender in opzet (zoals het ondersteunen bij de totstandkoming van een nieuwe nederzetting), en daar had ik graag meer van gezien. Maar het overgrote deel bestaat uit verpakte fetch-quests. Ook zijn er quests waar je soms best wat voor moet doen, en waar je vervolgens een beloning voor krijgt die aanvoelt als een klap in je gezicht; ‘vet bedankt voor deze 20 rupees…’. Zo zonde.

zelda

De energiemeter:

Met energie-meters heb ik in principe geen problemen. Het ligt er aan hoe je deze gebruikt. Nu gebruikt Zelda deze deels op een toffe manier. Zo is het klimmen juist spannender door deze meter, want doordat je de meter vergroot kun je hogere gebieden bereiken. Het hoort bij het gevoel van sterker worden, je ervaart progressie en dat is tof. Voor het energiegebruik bij de glider geldt hetzelfde verhaal. Ook sterke aanvallen uitvoeren met behulp van de inhoud van je groene meter vind ik meer dan prima.

Waar ik echter wel problemen mee heb is de energie-meter in combinatie met rennen en zwemmen. Wat heeft het namelijk voor zin om mij restricties te geven op de afstanden die ik kan zwemmen en rennen? Laat mij toch lekker net zo lang rennen als ik wil, dit voelt namelijk lekker en is leuk om te doen. Hier wil je niet in geremd worden, want je bent nu constant bezig met ; rennen, renknop loslaten, rennen, renknop loslaten, rennen, en de fucking renknop maar weer loslaten. Dit is gewoon enorm irritant.

Bij het zwemmen heb ik er met name een hekel aan vanwege de klimsessies boven waterplaatsen. Want ben je aan het klimmen en raakt je energie op? Dan val je dus naar beneden, en wat heb je nodig om te zwemmen wanneer je na deze klimsessie in het water pleurt? Precies, energie. Waardoor je dus sterft vanwege een dikke bullshit reden.

zelda

Technologie:

Oké, dit begint een langere tekst te worden dan ik op voorhand in de planning had, laat ik het dus maar afronden en mijn laatste punt van kritiek aansnijden. Dit is namelijk technologie. Nu heeft Zelda altijd vormen van technologie gehad, was het niet een fotocamera, dan wel een hele kerker bestaande uit een soort waterzuivering vol buizen en mechanische pruttel. Dus dat Zelda dit onderdeel niet vreemd is accepteer ik volledig.

Echter legt BotW zijn nadruk naar mijn smaak te veel op techniek. De Sheikah Slate is praktisch een tablet, de tempels puur gelikte technologische wondertjes, de Devine-beasts en Guardians grote robotten en menig wapen een elektronisch speeltje. Ik vind het gewoon allemaal niet zo passend in een reeks die naar mijn idee altijd veel organischer was qua opzet. Dit is dan ook waar ik zo van hield. Ik associeer Zelda toch altijd wat met de middel-eeuwen qua setting, en alle moderne snufjes maakten inbreuk op deze associatie. Want Link op een crossmotor? Best tof om te spelen maar KOM OP NINTENDO! Dat is gewoon niet Zelda, prop het er dan ook alsjeblieft niet in.

zelda

Napraat:

Ik heb eigenlijk nog wel meer gal te spuwen over kleine dingetjes in de game. Maar volgens mij is de tekst nu wel lang genoeg. Het lijkt misschien alsof ik de game haat, maar het tegenovergestelde is toch echt het geval. Ik heb genoten van deze Zelda. Vooral omdat het je niet langer bij de hand hield en lekker liet exploreren. De vaste formule is op fenomenale wijze op de kop gegooid, en hier ben ik alleen maar heel erg dankbaar voor. BotW is wat Zelda echt nodig had. Maar hoewel ik de game erg tof vind, kent het dus toch echt wel zijn gebreken.

Waar moet het heen met de volgende Zelda? Van mij mag Nintendo verder gaan met deze richting en deze boetseren tot in perfectie. We zullen zien wat het volgende avontuur van Link ons brengt, ik zie alleen graag dat Nintendo wat aan de door mij genoemde minpunten doet. We zullen zien.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Homecoming review – Maker Mr. Robot maakt spannende serie

Win een Philips 4K-ambilight-tv!