in

Buccaneer’s favoriete games

Hieronder twaalf favoriete games (chronologisch gepresenteerd) uit mijn jeugd.

Super Mario Bros. 2 (1988, NES, Nintendo)

Naar eigen zeggen Miyamoto’s favoriete Mario en de eerste game die ik stuk speelde. (Daarvoor speelde ik al PC-games op floppy’s, maar de ‘Nintendo’ – zoals hij in de volksmond heette – was mijn eerste eigen spelcomputer, weggegeven door kennissen die zelf al een nieuwere spelcomputer hadden.) Sindsdien heb ik plaformers altijd een warm hart toegedragen. Het is niet de ‘echte’ Super Mario Bros 2 (die verscheen namelijk twee jaar eerder in Japan) en veel fans zullen het een wat vreemde eend in de bijt vinden met de vier speelbare personages, gooibare onrijpe groenten, Birdo mini-bosses, klimbare wijnstokken, kraaien op magische tapijten, sleutels in urnen verdedigd door Phanto-bewakers, toverdrankflessen die veranderen in deuren, Shy Guys die kunnen worden opgepakt en hindernissen als springende forellen en drijfzand, maar wat mij betreft dient deze game opnieuw te worden geëvalueerd.

 

Wolfenstein 3D (1992, PC, id)

“Achtung!” “Spion!” “Mein leben!” In de ‘mother of all shooters’ (anderhalf jaar eerder uitgebracht dan Doom) ben jij het fronsende gezicht onderin beeld: Blazkowicz, die moet ontsnappen uit Castle Wolfenstein. Nazi’s in alle vormen en maten proberen je te stoppen: generieke bruine bewakers, de snellere in het wit geklede officieren, Duitse herders, mutanten en bazen met zware uitrustingen, waaronder de Führer zelf – eerst in vuurbalspuwende geestverschijning en later in een mecha-pak met vier kettinggeweren. Wat mij aantrok was de non-lineaire map design, het zogenoemde ‘maze game’-principe. Wil je voor de grap eens moeiteloos door het doolhof met al zijn verborgen kamertjes bewegen, probeer dan Wolf3D v1.0 shareware met cheats als no clipping.

 

Tekken 3 (1997, PS1, Namco)

Een memory card en Tekken 3 waren mijn eerste aankopen voor de PlayStation. Eigenlijk wilde ik na mijn NES graag een Nintendo 64, omdat ik weggeblazen was door het zien van Super Mario 64 met zijn schilderijen die je naar 3D-werelden brachten, maar ik kreeg een PlayStation waarmee ik uiteindelijk niet ontevreden was. Wat kan ik zeggen? Harde graphics, soundtrack en content, zoals de verhalende eindfilmpjes, Tekken Ball en Tekken Force mode. Het is mijn favoriete franchise geworden in het genre van fighting games. Voor velen is dit de Tekken die de gameplay perfectioneert.

 

The Legend of Zelda: Ocarina of Time (1998, N64, Nintendo)

Ik moet eerlijk bekennen: ik vond het moeilijk om te kiezen tussen deze en Majora’s Mask. Ze doen wat mij betreft niet echt voor elkaar onder, want beiden zijn pakkend en in alle opzichten kunstwerkjes. Ocarina of Time is de meest revolutionaire van de twee, ook al is het ‘red de prinses’-verhaal wel erg classicistisch. Maar als gamer wil je vooral geïmponeerd raken door wat je krijgt voorgeschoteld, geboeid blijven over hoe de game zich verder ontvouwt (zeker met elke dungeon of tempel die zijn eigen identiteit heeft) en er ‘meer’ uithalen dan tijdverdrijving. Ocarina of Time voorziet in al die behoeften. Een audiovisuele gem, die het qua verhaal wel moet afleggen tegen zijn opvolger.

 

Max Payne (2001, PC, Remedy)

Op het eerste gezicht is het ‘one man against an organization’-uitgangspunt nogal pulpachtig, maar door de apocalyptisch-droomachtige manier waarop de lotgevallen van Max worden neergezet – met verlaten straten, eindeloze sneeuw, nachtmerriestukjes en verwijzingen naar Noorse mythologie – kruipt de game je toch onder huid. Dat is de verdienste van Sam Lake, de schrijver bij Remedy. Max Payne is al meer dan twintig jaar oud, maar het blijft een sensatie om jezelf met een gracieuze slow-motionduik in een kamer vol gangsters te werpen en ze in een stapel lijken te veranderen voordat ze zelfs maar de kans krijgen om naar hun geweren te reiken.

 

Silent Hill 2 (2001, PS2, Konami)

Silent Hill 2 heb ik later in het decennium gespeeld, dus ik kan claimen dat mijn oordeel over deze game niet is gekleurd door nostalgie. Wat deze game (met maar liefst zes endings) zo goed maakt, is hoeveel er vrij te interpreteren valt voor de oplettende gamer. Thematisch is deze game bovendien erg volwassen, met verschillende verwijzingen naar taboe-onderwerpen als seksueel misbruik en ander trauma. Protagonist James Sunderland betreedt de ‘otherworlds’ van personages die hij treft in Silent Hill zoals Eddie en Angela, maar vooral zijn eigen: gevormd door het schuldgevoel richting zijn overleden vrouw. De voice acting is ronduit weird, maar draagt bij aan het vervreemdende effect. Tot slot verdient het duistere industriële sound design van Akira Yamaoka een eervolle vermelding. Zelfs Resident Evil 4 met al zijn triple A-value kan wat mij betreft niet aan Silent Hill 2 tippen.

 

Grand Theft Auto: Vice City (2002, PC, Rockstar)

Ik heb alle GTA’s chronologisch gespeeld vanaf de top-down delen, maar de Grand Theft Auto III-trilogie is mij het meest dierbaar. Toen ik GTA III voor het eerst zag, was ik waarschijnlijk nog meer verblufd dan bij Super Mario 64. Door San Andreas, met zijn schaal qua wereld en mogelijkheden, omarmde ik mijn PS2 weer. Vice City deed mijn hart al sneller kloppen toen ik hem zag in tijdschriften en walkthroughs. Toch begon ik pas een halfjaar later aan de PC-versie van Vice City. Ik was niet van de computer af te krijgen en was buiten het spelen om ook continu aan het dagdromen over Vice City, waarin Tommy Vercetti geweldigd wordt vertolkt door Ray Liotta. De beperkte omvang van de map en missies wordt tenietgedaan door de onovertroffen jaren ’80 sfeer, met cocaïnekartels, de op Scarface gebaseerde Malibu Club en Diaz’s Mansion, verstopte tiki statues en de selectie radiostations met hun eigen DJ en satirische reclamespotjes.

 

Shin Megami Tensei III: Nocturne (2003, PS2, Atlus)

Ik ben nooit een grote RPG-liefhebber geweest, maar door de soundtrack van Shoji Meguro, character art van Kazuma Kaneko en onconventioneel postmodernistische inslag van Cozy Okada, kon ik deze titel toch niet links laten liggen. Een behoorlijk nietzscheaanse game waarin jij je niet ondergeschikt laat maken aan de goden en je eigen waardenstelsel bepaalt (en daarmee tegelijkertijd mag bepalen hoe de reïncarnerende wereld wordt herboren). Ondanks al het levensbeschouwelijke geweld neemt de game zich nergens te serieus. Het fusiesysteem kan wat overweldigend zijn en vanaf de Fiends wordt de moeilijkheidsgraad erg hoog, maar geef deze game een kans. Als Europeaan krijg je meteen de meest complete Maniax-versie van Nocturne.

 

Mario Kart: Double Dash!! (2003, NGC, Nintendo)

Mijn favoriete Mario Kart vanwege de skill gap die het snaken (en A-tech) met zich meebrengt. Dat gaat net iets lekkerder dan met de D-pad bij Mario Kart DS. Bij Mario Kart 8 bekruipt toch het gevoel dat ik te veel hersenloos aan het autopiloten ben. De meeste tijd in Double Dash heb ik besteed aan het racen tegen mijn eigen ghosts in de Time Trials. Ook heb ik de drie beschikbare battlemodi tot in den treure gespeeld met vrienden op de bank. Wat de game perfect had gemaakt, zou een online multiplayer-toevoeging zijn geweest (al geloofde Nintendo niet in online gaming) of in ieder geval een klasse die een tandje moeilijker is dan 150cc.

 

Ninja Gaiden (2004, Xbox, Team Ninja)

Eén van de vier andere games die ik naast Super Mario Bros. 2 had voor de NES, was Ninja Gaiden (in Europa uitgegeven als Shadow Warriors). Toen Ninja Gaiden voor de Xbox uitkwam, had ik niet meteen door dat het ging om een reboot. En wat voor reboot! Ninja Gaiden bevat naast boordevol content en uitdaging één van de meest vloeiende gameplay-animaties tot op de dag van vandaag. Omdat Itagaki’s game net zo genadeloos kan zijn als de spirituele voorganger op de NES, zul je moeten letten op je verdediging en combo’s moeten toepassen als de Izuna Drop. De Black-versie van deze hack-and-slasher zonder gore is eigenlijk superieur.

 

Metal Gear Solid 3: Snake Eater (2004, PS2, Konami)

Ik ben blij dat ik deze game een kans heb gegeven. Mijn twijfels werden namelijk al gauw weggenomen. De stealth game die zich afspeelt in de zuid-Russische oerwouden tijdens de Koude Oorlog is komisch en je zit bij elk nieuw gebied en elke boss fight op het puntje van je stoel. Van groot belang is je camouflage, voeding en medische gezondheid (van het tegengaan van vergiftigingen tot chirurgie bij botbreuken). Ik speelde niet de Subsistence-versie, maar de oorspronkelijke waarin je Snake bestuurt vanuit vogelperspectief. De game is al aardig lang, maar heeft veel replay value door de unlockables en je kunt als je je echt verveelt altijd nog een radiofrequentie draaien of Ape Escape mini-game spelen. Door de uitgesponnen cutscenes ben ik dikwijls te laat gekomen voor een afspraak. Kojima is het genie dat de game-industrie nodig heeft.

 

Halo 3 (2007, X360, Bungie)

Laat je niet afschrikken door het Amerikaanse of epische karakter, de Halo-games uit het tijdperk van Bungie zijn magnifiek. Ik kan vooral het derde deel niet loslaten. Halo: Combat Evolved heeft wellicht de beste Campaign en heeft MLG op de kaart gezet, waarmee het op overtuigende wijze liet zien dat een FPS ook met een controller kan werken. Wat Halo 2 deed voor Xbox Live en met zijn introductie van de BR is minstens zo moeilijk te evenaren. Maar Halo 3 is zo geperfectioneerd dat het de titel is waar je altijd naar terugkeert. Persoonlijk hoogtepunt was toen ik in co-op met een vriend level 50 heb proberen te halen in de Matchmaking-playlist Team Doubles. Halo 3 draait naast snelle reflexen om consistentie, omdat jij en je tegenstander werkelijk een korte battle met elkaar hebben, vanwege de shields die je dwingen te ‘strafen’. Door de geavanceerde physics kunnen de gekste dingen gebeuren, net als in de singleplayer waarin je voortdurend je eigen set pieces creëert.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 5/5 volgens 3 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
5 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Lavalera
27 dagen geleden

Mooi weer een favoriete games lijstje! Altijd leuk om te zien wat andere mensen leuk vinden. Hier zitten weer een aantal spellen bij die ik ook wel gespeeld heb. Wolfenstein 3d was wel echt geweldig in die tijd. Nazis killen voelde echt geweldig goed. Ook de Max Payne spellen heb ik met veel plezier gespeeld. Ik heb Halo 1 wel gespeeld destijds op de OG xbox, maar de rest eigenlijk nooit daarna omdat ik veelal een pc gamer ben geweest, maar heb bijv halo reach nog wel via de master chief collection gespeeld.

Zou je bijna denken dat ik van shooters hou, echter valt dat vies tegen. Vroeger speelde ik wel veel meer shooters, nu ben ik meer van de magie of zwaard gevechten eerlijk gezegd. Mede omdat er steeds minder leuk single player shooters gemaakt worden

Rainking
27 dagen geleden

Het was wat stilletjes deze week, maar BOEM!!!, vandaag wordt alles opeens gepubliceerd. En dan zit er ook nog eens een favoriete games lijstje tussen. Heel gaaf. Logischerwijs wijkt het hier en daar af van mijn keuzes, maar het staat wel bol van de kwaliteit, dat kun je niet ontkennen.

Tekken 3 blijft een populair deel. Misschien nog steeds wel de beste.
Wolfenstein had ik zelf wat minder mee, helemaal nadat Doom uitkwam. Maar zonder de ene had de andere misschien wel helemaal niet bestaan.
Double Dash staat bij mij op de tweede plaats in de Mario Kart reeks. De reden dat ik 8 (Deluxe) leuker vind heeft onder andere met de antigrav segmenten te maken. Een nieuwe F-Zero op de Switch zou dan ook geweldig kunnen zijn. Double Dash blijft echter nog steeds een geweldig spel.
Max Payne en Shin Megami Tensei III heb ik allebei en zou ik eens een keertje moeten spelen, maar de backlog is een beetje aan de grote kant, ghehehe. Ik hoor wel vaker goede dingen over, dus ik ben op zich wel benieuwd.
De eerste Halo heb ik een paar jaar geleden op de Xbox 360 gespeeld en die vond ik zelf niet zo heel erg leuk. In eerste instantie wel, maar zeker in het Library level zag ik zoveel copy/paste werk, dat er iets in me brak. Dat betekent dan weer niet dat ik daarmee de hele serie heb afgezworen. Ik heb ze zo’n beetje allemaal en zou ze zeker nog een keertje willen proberen. Halo 3 en Reach heb ik al eens een beginnetje aan gemaakt en die bevielen toen wel.
Verfrissend om een keer Mario Bros. 2 in een lijstje te zien staan. Zelf speelde ik ‘m voor het eerst op de Super Nintendo als onderdeel van Super Mario Allstars, waar de échte Mario Bros. 2 ook op staat onder de naam The Lost Levels. Ik heb een Super Famicom (de japanse Super Nintendo) en Super Mario Collection (de japanse Super Mario Allstars) en ik vind het wel grappig dat daar dezelfde vier spellen op staan, alleen dat twee ervan andere namen hebben. Zoals je zelf al aangaf kwam Super Mario Bros. 2 daar een paar jaar eerder uit en wordt bij ons The Lost Levels genoemd en wat wij als Super Mario Bros. 2 kennen, heet daar Super Mario USA. Het zijn van die feitjes die ik erg leuk vind.

Mooie lijst! Kudo’s!

Laatst bewerkt 27 dagen geleden door Rainking
Mr.Saturn91
27 dagen geleden

Fijn lijstje, ook al heb ik het meeste zelf niet gespeeld. Vooral Metal Gear Solid (3) en Halo (3) wil ik zeker nog eens inhalen nu ik het zo lees. Je herinneringen aan Vice City zijn heel herkenbaar, mooi beschreven. Wij hadden thuis een PS2 maar nog geen extra ‘game-tv’ met scart-aansluiting, dus heb de game de eerste keer op een smoezelig, haperend Telefunken-kastje gespeeld. Oooh… nostalgie. En Ocarina of Time is legendary, ook al snap ik dat je hebt getwijfeld tussen deze gem en Majora’s Mask.

RuanMoleman
24 dagen geleden

Jij hebt een hele fijne jeugd gehad aan dit lijstje te zien. Mooi geschreven ook, Buccaneer!

Waarom de Yakuza games zo geweldig zijn

Wat spelen we dit weekend? 10 en 11 september