in

Call of Duty: Modern Warfare review – Neemt geen blad voor de mond


Voorafgaand aan het verschijnen van de game onthulde de ontwikkelaar dat Modern Warfare de moreel grijze gebieden van moderne oorlogsvoering opzoekt. Vanaf het moment dat een terrorist met een bomvest Piccadilly, Londen instapt, nog even kijkt naar panikerende burgers en zichzelf vervolgens opblaast, is het duidelijk: Modern Warfare neemt geen blad voor de mond.

Modern Warfare

Recht in je gezicht

De campagne zit barstensvol van dit soort momenten, waarvan we sommige zelfs zouden scharen onder de meest indrukwekkende uit de franchise. Operation Clean House bijvoorbeeld: een muisstille, maar zeer intense infiltratie van een benauwend huis waarbij je in het pikkedonker onderscheid probeert te maken tussen onschuldige burgers en gevaarlijke terroristen. Modern Warfare duwt de actie op kille en brute wijze in je gezicht, in plaats van de Micheal Bay-achtige slagvelden van sommige delen. Wie oorlogen of aanslagen van dichtbij heeft meegemaakt of absoluut niet tegen kinderlichamen kan, moet ver wegblijven van deze game.

We vlogen door de campagne heen. Dat is niet alleen vanwege de korte speelduur: de afwisseling qua setting, grootte van omgevingen, stealth en knalpartijen en zelfs enkele vindingrijke gameplayelementen maakt het verhaal namelijk gevarieerd. Spelers wisselen constant tussen vrijheidsstrijder Farah, S.A.S.-sergeant Kyle – die naast icoon Captain John Price vecht – en CIA-agent Alex constant, die aan verschillende fronten van een complexe oorlog vechten.

De game zadelt spelers succesvol op met de verantwoordelijkheden van Tier One-soldaten, maar is qua verhaal vrij zwart-wit. Het is snel duidelijk wie de slechterik is, en de vraag of de Verenigde Staten mogelijk de boosdoener is maakt plaats voor een ouderwetse klopjacht. Dat is jammer, want ergens in deze Hollywood-achtbaan zit absoluut een boodschap verstopt, maar die wordt eigenlijk niet verkend. Wel verdient Infinity Ward een pluim voor de filmische presentatie van het geheel, met variërend overtuigende personages. Price z’n no nonsense-aanpak maakt hem erg boeiend en Farah Kareems verhaal is een mooie verwijzing naar Koerdische YPJ-troepen die het moeten doen met geducttapete AK-47’s.

Rommelig

Bij de campagne houdt het verhaal echter niet op, want de vernieuwde Spec Ops-modus beloont vier spelers die missies voltooien zo nu en dan met nieuwe tussenfilmpjes. Vergeleken met de andere facetten van de game is de modus echter wat zwak. Dat komt met name door de rommelige opzet en de moeilijkheidsgraad, waarbij spelers op een grote map van hot naar her worden gestuurd en hele legers aan vijanden moeten doorstaan.

Hoewel tegenstanders weinig moeite doen om een positie in te nemen en gewoon op je af rennen, verschijnen ze uit het niets en moet je van goeden huize komen om te overleven. Eenmaal de overwinning behaald is Spec Ops zeer bevredigend, maar het biedt niet de ervaring waarop we hadden gehoopt is niet vergelijkbaar met de modus uit de oude Modern Warfare-games.

call of duty modern warfare

Van alle markten thuis

In z’n geheel voelt de gameplay van Modern Warfare zeer realistisch dankzij een technische sprong voorwaarts. Wapens hebben flinke terugslag, schieten voelt zwaarder aan en aspecten als gezichtsanimaties, geluid en licht zijn zeer indrukwekkend. Dit is zeer bepalend voor de multiplayermodus, immers nog steeds het hoofdgerecht van de game. Vergeleken met vorige delen is de bewegen een stuk trager, maar is de time to kill weer gigantisch kort ten opzichte van Black Ops 4. Het resultaat is dat spelers gebaat zijn bij tactischer bewegen en mounten, waarbij je een wapen kunt neerzetten op of tegen een object. Dit laatste gebeurt niet altijd zoals je het voor ogen hebt, maar over het algemeen is het een fantastische mechaniek om terugslag te verminderen en secuurder te spelen.

Wat maps en modi betreft heeft Infinity Ward alles uit de kast gehaald. Er zijn ultrakleine maps voor de 2v2 Gunfight-modus, traditionele maps voor 12 spelers en Battlefield-achtige slagvelden voor 64 man. Wat met name opvalt aan het ontwerp van de maps is hoe dynamisch ze zijn opgezet. Er is weinig plek voor Treyarchs drielanenmodel, want ze bestaan vooral uit een verzameling gebouwen en een aantal strategisch voordelige posities. In combinatie met de trage gameplay en zeer dodelijke kogels worden spelers gedwongen om bepaalde posities in te nemen en die te verdedigen, in plaats van over de map te sprinten. Gezien de effectiviteit van campen is dit niet altijd even wenselijk, maar anderzijds betreft het een nieuwe, frisse speelwijze.

Momenteel ontbreken de nachtversies van bepaalde maps overigens nog, maar uit eerdere speelsessies kunnen we concluderen dat knokken in het donker met lasers en nachtkijkers het tempo nóg verder omlaag brengt en daarmee het spanningsniveau verder omhoog.

call of duty modern warfare

Battlefield achterna

De grootste maps, voor de nieuwe versie van Ground War, zijn overigens verbazingwekkend aangenaam. Wie de modus voor het eerst opstart moet wellicht even achter de oren krabben vanwege de bij vlagen ongeremde chaos, maar eenmaal op gang gekomen is het een sterke tegenhanger van Battlefield. Minus de destructie en uitgebreide voertuigen dan, want met een handvol tanks, helikopters en pantserwagens draait de actie voornamelijk om knallen van behoorlijke afstanden en vlaggen veroveren. Wat Ground War voornamelijk goed doet is alle speelstijlen faciliteren: je kunt met de nog altijd verdienstelijke MP5 warenhuizen van binnen controleren of – eindelijk weer – van grote afstanden vijanden op de korrel nemen met een sniper.

Daarbij komt ook een zeer uitgebreid customization-systeem kijken, genaamd Gunsmith. Hierbij kunnen spelers, zonder perks of uitrusting op te hoeven geven zoals bij het Pick 10-model, in negen categorieën vijf onderdelen instellen. De mogelijkheden zijn haast eindeloos, want per wapen zijn er tot zestig onderdelen vrij te spelen, die allen een uniek effect hebben op de statistieken van het wapen én deze fysiek aanpast. Er komt in potentie dan ook een behoorlijke grind aan te pas om de ultieme samenstelling – voor bijvoorbeeld de momenteel veel te dominante M4A1 – te krijgen, maar het zorgt anderzijds voor een ongekende veelzijdigheid van wapens.

De tegenpool van Ground War is Gunfight. Gunfight bestaat uit kleine, intense gevechten tussen twee teams van twee spelers. Elke ronde starten beide teams met een willekeurige set wapens, waardoor je van alle markten thuis moet zijn. Vanwege de kleine speelruimtes zijn rondes binnen een minuut voorbij, ontzettend spannend en ideaal als je ‘even een potje wilt spelen’.

call of duty modern warfare

Een blijvertje

De multiplayermodus schittert in z’n veelzijdigheid zonder de kern van de franchise overboord te gooien. Bovendien is cross-platform éindelijk toegevoegd aan de franchise en delen spelers progressie tussen de Spec Ops- en multiplayermodi. Uiteraard is de multiplayer nog lang niet perfect en kan er nog een hoop aan gesleuteld worden. Zo zijn voetstappen veel te luid, gebruikt zoals gezegd vrijwel iedereen de M4 en mag het aanbod aan maps – hoewel in z’n totaliteit indrukwekkend – nog wat uitgebreider.

De toekomst van Modern Warfare is echter veelbelovend. Nieuwe maps worden gratis aan de game toegevoegd en Infinity Ward belooft geen lootboxes, maar een ‘eerlijk’ verdienmodel toe te passen. Momenteel is dit systeem nog niet actief en valt daar nog geen oordeel over te vellen, maar gezien het traject dat Black Ops 4 heeft doorlopen houden we het verdienmodel nauwlettend in de gaten.

Net als Call of Duty: Modern Warfare in z’n geheel, want met de indrukwekkende campagne in het achterhoofd en de veelzijdige multiplayermodus is de game een absoluut blijvertje die we nog maanden blijven spelen.

laadtijd

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Ubisoft kondigt verbetertraject voor Ghost Recon Breakpoint aan

Nieuwe Battlefield komt pas na 2020 uit