in

Child’s Play: pffff het is kinderspel


Zittend aan mijn keukentafel kijk ik naar een speedrun van Kuifje en de zonnetempel
voor de Super Nintendo. Vijvendertig minuten doet de desbetreffende speler erover die het filmpje op Youtube heeft geplaatst. Mijn oudste zus kreeg op haar tiende een NES met Duckhunt en Super Mario Bros ik was vier en mocht alleen meekijken als zij speelde. Wat boeit dat zou je denken??
Nou mijn zus heeft mij geïntroduceerd met videogames
daar opdat moment zo’n vijventwintig jaar geleden.

Drie jaar later …. de zap gun van de NES en Duckhunt waren inmiddels kapot gespeeld
maar gelukkig kwam daar de Super Nintendo.
Een game zat toen nog in een mooie kartonnen doos
en kosten rond de tweehonderd gulden.
Wij kregen de SNES met Mortal Kombat,Mario Kart, en Kuifje en de zonnetempel.
Samen met mijn zus en of beste vriend heb ik uren dagen jaren die games gespeeld,
nooit heb ik Kuifje en de zonnetempel overigens uitgespeeld.
De ballonnen battle’s met Mario Kart staan in mijn geheugen gegrift,
Mortal Kombat (mocht ik van mijn moeder niet spelen was te gewelddadig.
Dus overgehaald om Teenage Mutant Ninja Turtles Tournament Fighters te kopen
zag er relatief onschuldig uit.
Nog meer uren dagen en jaren werden er gestoken in het spelen van deze games
wat een mooie herinneringen. Een Nintendo 64 hebben we nooit gehad (je hebt toch al een Nintendo waarom moet je een nieuwe) was altijd het antwoord.

Begin 2001 heb ik mijn allereerste console zelf gekocht de Playstation 2 en man wat
was ik er trots op. Met mijn moeder ging ik naar de V&D rende ik de roltrappen af naar de kelder van het vier verdiepingen tellende gebouw naar de computer afdeling.
Een Playstation 2 voor volgens mij nog achthonderd gulden gekocht met Ecco the dolphin en Donald Duck Quick Attack.
Waarom die twee games? Omdat de covers er vet uit zagen zo kocht ik in die tijd mijn games,kijken naar het plaatje op de voorkant wat er vet uit zag.
Ecco the dolphin heb ik een uur gespeeld denk ik tot ik vast zat en niet verder kwam,
Donald Duck Quik attack heb ik wel uitgespeeld.
Uiteindelijk mijn Playstation 2 omgebouwd en met teveel games verkocht aan iemand
nog altijd spijt van tot op de dag van vandaag.
Sindsdien bewaar ik alle consoles en games en verkoop ik niks meer
heel af en toe geef ik iets weg of leen het uit.
Aanleiding voor deze nostalgie en terugblik in mijn gameverleden is
Mafia definitive edition voor de Playstation 4. Ik heb destijds het origineel gespeeld op de PC en vond het fantastisch.
Jarenlang was het voor mij persoonlijk de beste game ooit gemaakt en was ik
dus ook heel enthousiast voor deze remake.
Ik heb alle delen in de serie gespeeld maar deel één blijft nog altijd het beste deel
in mijn opinie. Inmiddels heb ik de remake uitgespeeld op mijn ps4 en kom ik tot de
conclusie dat ja het verhaal is nog steeds superb en het ziet er mooi uit.
Maar het doet mij niet meer zoveel en dat is gek, een game, de game die ik jarenlang
als beste ooit beschouwde is dat niet meer.
Het is net als opgewarmde Leftover chinees je hebt er zin in maar het is eigenlijk niet meer zo lekker als de dag ervoor toe je het vers gehaald had.
En dus…?
Heb ik spijt, spijt dat ik de game opnieuw gespeeld hebt in dit vernieuwde jasje.
waarom spijt?
In mijn hoofd was de game superb nu is het een opgewarmde magnetron maaltijd,
een tussendoortje die ik snel vergeet ben ik bang.
Ik wil afsluiten met een vraag voor ieder die dit leest,
Wat is jullie magnetron maaltijd qua games?
Een game die je als kind of jong volwassene hebt gespeeld en nu nog een keer speelt,
maar spijt van hebt omdat die game in je hoofd oh zo veel beter is en daar lekker had moeten blijven.
De verbeelding maakt het vaak nog mooier…

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

System software update voor PS4 introduceert Mute al Mics-optie

PlayStation 4-update beschikbaar, levert technische problemen op