in

Column: goedkoop gamen door de jaren heen

Gamen is een relatief dure hobby. Voor een nieuwe game leg je snel zes tot acht tientjes neer. In het guldentijdperk betaalde je ook al snel 120 tot 140 gulden. Het grootste gedeelte van dat tijdperk moest ik een beroep doen op ouders, oma’s, tantes en later op een folderwijk en de Appie Heijn om mijn hobby te financieren. Er werd dus gezocht naar de goedkoopste oplossing, maar dat was niet altijd even legaal. Tijd voor een korte vlucht door de tijd waarin legale en illegaal verkregen games de revue passeren.

De vroege jaren

Mensen die vaker iets van mij hebben gelezen en het zelfs onthouden hebben, weten misschien dat het voor mij begon met de NES. Mijn ouders zullen vast verbaasd zijn geweest dat mijn aandacht voor games als Super Mario Bros. 3 en Mega Man 2 een stuk langer aanwezig bleef dan voor het speelgoed dat ik daarvoor kreeg. “Dat zou nog wel eens een duur geintje kunnen worden…” is wat ze ongetwijfeld dachten. Na een aantal jaar kreeg ik een SEGA 16-bit Megadrive. Daar had ik in totaal drie games voor en ik denk dat vanaf dat moment de realisatie bij mijn ouders kwam, dat het beter was om een goedkoper alternatief te zoeken. 

Geen flauw idee hoe het apparaat er in een keer kwam, maar van de een op andere dag stond er ineens een apparaat dat qua uiterlijk angstvallig veel op een SNES leek, maar dat wel NES games afspeelde EN vijfhonderd (!) ingebouwde games had. Hoewel dat laatste eigenlijk niet helemaal waar was: er stonden 500 voorgeprogrammeerde titels, maar meerdere games kwamen vaker voor, maar dan met een ander startpunt of andere mode. Hoe mijn pa er aankwam weet ik nog steeds niet en ik zou ook niet weten of deze console ook echt in de winkel verkocht werd. Het was in ieder geval feest thuis: er zat een gun bij voor Duck Hunt en Wild Gun Man, er stond Tetris op, een game met tanks, een game met vliegtuigen en een van mijn favorieten: Contra II. Overigens had een klasgenootje van me hetzelfde apparaat, maar dan met “300” games waar enkele andere titels tussen stonden. Ik kon op internet een afbeelding vinden van de Japanse variant van het apparaat:

De zoon van de fotograaf

In de begintijd van de middelbare school kwamen de PlayStation en de Nintendo 64 uit. Als twaalf/dertienjarige had ik het geld niet om 140 gulden voor een game uit te geven en mijn vader en mijn neef hadden alweer iets over omgebouwde PlayStations opgevangen. Je raadt het al: er kwam een PlayStation in huis. Ik had welgeteld een origineel spel: Crash Bandicoot. Alles wat daarna volgde was illegaal. 

De zoon van de plaatselijke fotograaf was wel een handige jongen, had een brander een een gigantische hoeveelheid PlayStation games tot zijn beschikking. Lang leve het internet. Hij was niet alleen handig.. Hij was ook zo commercieel als een malle. Ik herinner me nog goed dat hij met een stapel aan elkaar geniete A4-tjes bij ons thuis kwam. Ieder A4-tje bevatte vier in kleur afgedrukte box arts van PlayStation games die twintig gulden per stuk moesten kosten. Voor mijn gevoel kwam er daarna iedere maand een aanvulling op deze bijbel. Ik (eigenlijk vooral mijn oma) was namelijk een ontzettend goede klant. Mijn collectie nam al snel een gigantische grootte aan. 

Afgelopen en weer terug

In het jaar 2002 was ik al iets ouder, werkte ik veel bij Albert Heijn en kon ik me eens per twee maanden wel een game veroorloven. De mensen uit mijn buurt gingen veelal voor de GameCube. Die was namelijk erg goedkoop, maar de games voor deze machine waren naar mijn weten enkel op legale wijze te verkrijgen. Het was dus afgelopen met de illegale PlayStation games en de zoon van de fotograaf wist na een tijdje onze brievenbus niet meer te vinden. Dankzij het internet en de opkomst van gamingwebsites ging ik me meer verdiepen en kreeg ik meer waardering voor de moeite die ontwikkelaars in hun meesterwerken staken. 

Dat heb ik sindsdien vastgehouden. De Nintendo DS bood me wederom de kans om gemakkelijk en goedkoop talloze games te spelen middels een speciaal kaartje, maar daar heb ik altijd van afgezien. Ook omdat ik games wilde uitspelen. De collectie op de PlayStation was dermate groot dat ik zelden iets langer dan een maand speelde. Als ik nieuw zakgeld kreeg, of mijn oma in een goede bui was, kocht ik weer een nieuwe game. Ik genoot er veel minder van dan voorheen toen het krijgen van games nog een belevenis was. Die belevenis verdween later weer een beetje toen ik voor een website begon te schrijven en ik plat werd gebombardeerd door review copy’s. Na zeven jaar vond ik het mooi geweest en besloot ik gamen weer als hobby voor erbij te houden en geniet ik veel meer van games.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
10 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
HanTheMan
1 jaar geleden

Hier een beetje dezelfde strekking als dat jij in het artikel schreef:

Begonnen bij de Nes waar ik alleen maar legale games op speelde met ook contra2 (in mijn gevql probotector) als favoriet! Ik heb hem nogsteeds.
De meeste games kochten mijn ouders in de uitverkoop.
Daarna heb ik een tijd lang op pc gespeeld doom, keen, x-wing werden via shareware of illegaal gespeeld maar ik kocht nogsteeds de point and click adventures.
Tot op de dag van vandaag probeer ik games in de uitverkoop te halen via sites als budgetgaming echter soms MOET ik hem direct spelen en koop ik iets voor de volle pond (TLOU2 bijv)

gamerroelof
1 jaar geleden

Eigenlijk altijd legaal, zover ik me kan herinneren. Het was sparen, bijbaantjes en beetje oude zooi verkopen om nieuwe te kunnen spelen. Totdat ik volwassen was en geld had voor meer!

Michael-Raymond-Clayton
1 jaar geleden

Begonnen op de Commodore 64 (met cassettebandjes!!). Allemaal illegaal, maar in de winkel was er ook niks voor te koop. Toen naar de handhelds (Lynx en Gameboy), alles legaal. Vervolgens de pc. Weer veel illegaal via de beroemde Twilight cd-rom’s. En pas vanaf de Xbox 360 een console en alles weer legaal. Ik kocht en verkocht altijd alles op eBay zodat het me per saldo maar een paar euro per spel kostte. Heb werkelijk alles gespeeld wat ik ook maar vaag interessant vond. Toen de PlayStation 4. Toen geen zin en tijd meer in de eBay-handel. Wat minder gekocht, maar wel legaal. Ook een poos PS Now gehad. En nu de PlayStation 5 en de Xbox Series S. Heb ook GamePass gehad, maar was daar snel klaar mee (te veel, te gejaagd, en voor mij vaak nét-niet games). Inmiddels koop ik de spellen die ik wil gewoon full priced op dag van release. Gelukkig komt er niet zó veel uit waar ik warm voor loop en bovendien heb ik nog maar relatief weinig tijd voor games (hoewel ik de 10 uur per week meestal nog wel aantik).

Dus dat. 🙂

AWESOMEDUDE3
AWESOMEDUDE3
1 jaar geleden
Antwoord aan  Luigi1985

Ik schat dat zo’n 80% van mij games legaal zijn aangeschaft, maar ook heb wel eens het ooglapje opgezet. Voornamelijk doordat ik bepaalde games nergens (fatsoenlijk) kon vinden of omdat ik nog niet helemaal overtuigd was. Waaronder ook het gebruik van een R4 kaartje op de DS.

Daarnaast speel /speelde ik voornamelijk op standaard consoles samen met mijn broer, en zeker in de tijd dat wij ‘slechts’ één console hadden werd alles door de helft verdeeld. Iets wat we overigens nu nog steeds doen met games via PSN. Zo vallen de kosten dus ook nog wel mee, al koop ik bij lange na niet zoveel nieuwe games meer als tien jaar terug.

Doordat ik ongeveer een jaar geleden een nieuwe pc heb gebouwd struin ik overigens nog wel eens bepaalde sites af, om games te ‘testen’ voordat ik besluit deze te kopen. De laaste was Planet Zoo, die om de haverklap ‘afgeprijsd’ op steam staat. Elke keer bijna overgehaald om hem te kopen wat uiteindelijk toch niet gebeurd. Er kan immers maat zo wéér een nieuwe (betaalde) uitbreiding worden toegevoegd.

LeegBlikjeWater
1 jaar geleden

Leuk stuk! Ik heb een jaar of 3 louter op PC gespeeld. Of eerder een gamelaptop. Via goedkope key sites kocht ik vaak games. Het is hier en daar soms wat sketchy maar boy wat was het goedkoop soms.

Nu ik meer op PS5 speel is het wel duurde geworden. Maar als ik een game graag wil koop ik hem gewoon voor de prijs van dat moment.

wiebeamalur
wiebeamalur
1 jaar geleden

Heb op de DS veel illegaal gehad. Alles wat erna kwam alles legaal eigenlijk. Heb wel echt een grote collectie vind ik, maar games zijn tegenwoordig best goedkoop als je weinig full priced haalt.

Ik ben nu ook 22 en hbo student. Dus heb nog wel redelijk wat tijd om te gamen, daarnaast ben ik ook vrijgezel. Weet wel dat het niet voor altijd zo blijft. Als ik weer een relatie krijg en ik werk ook nog eens full time zal mijn gametijd weer erg gaan slinken ben ik bang 😛 Heb bij mijn vorige relatie wel gemerkt hoeveel tijd je daar wel niet aan kwijt bent.

wiebeamalur
wiebeamalur
1 jaar geleden
Antwoord aan  Luigi1985

Ja dat is ook zeker hoor. Ik wilde toen ik nog een relatie had ook gewoon zoveel mogelijk tijd met mijn vriendin doorbrengen. Ik ben ook een heel sociaal persoon, dus ben het liefst zoveel mogelijk onder de mensen. Het was helemaal niet erg dat gamen op een lager pitje stond.

Het gamen is ook echt weer meer geworden door de lockdown en alles, heb nu gewoon veel meer vrije tijd over dan wat ik eerst had. Mijn studie is ook gewoon volledig thuis en ga pas vanaf september weer op stage. Reistijd eraf scheelt gewoon zoveel.

Ik had vóór de lockdown ook nog de festivals, de kroegen en de uitstapjes met mijn maten. Mis het wel heel erg, hoop dat alles gauw weer terugkomt.

SoonTiel
SoonTiel
1 jaar geleden

Mooie tijden waren dat idd. Bij de zwarte markt onder de toonbank een omgebouwde Playstation gekocht. Spelletje huren bij de videotheek voor 5 gulden en dan naar mijn oom om er een kopietje van te maken! Ja, dat waren nog eens tijden!

Yakuza: Like a Dragon voor 27,98 euro (Xbox)

Capcom houdt volgende week een Resident Evil-showcase