in , , ,

Column: Waarom nu altijd een open wereld?

Toen ik vanochtend de virtuele gameskrant opensloeg, was de eerste headline die ik zag: ‘Nieuw Splinter Cell-game speelt zich af in open spelwereld’. Oke, het is een gerucht en we weten nog he-le-maal niet hoe dit precies ingevuld zal worden als het al waar is, maar toch vraag ik me af: waarom? Waarom moet bijna iedere game en ieder genre omgetoverd worden naar een open spelwereld?

In het voorbeeld Splinter Cell vind ik dat Sam Fisher (is hij nog steeds de hoofdrolspeler? Ik heb sinds de Gamecube geen Splinter Cell meer gespeeld.) gewoon ergens gedropt moet worden, om vervolgens met zijn night vision, zijn lock picks en pistool met geluidsdemper ongezien van de ingang van een gebouw naar zijn doel met gaan, om vervolgens ongezien te ontsnappen. Sam Fisher moet niet vrolijk rond gaan lopen of rijden in een grote wereld en zelf naar plekken toe gaan waarvan hij denkt: “Nou jongens, ik ga hier even lekker sluipen en als ik klaar ben, dan is er achter die bergen nog een dorpje waar ik de boel ook even lekker kan bespioneren. Of zal ik eerst daar naar toe gaan en dan hier naar binnen gaan?” Nee, in mijn hoofd gaat dat niet helemaal goed. 

Een ander voorbeeld is BurnOut Paradise. De remastered versie van deze game kocht ik een paar jaar geleden voor de PlayStation 4. Het oorspronkelijke spel had ik nooit gespeeld, maar ik had geweldige herinneringen aan BurnOut 2. Na een paar uurtjes had ik het wel gezien: als ik een racegame speel, wil ik gewoon een track en een auto kiezen en gewoon racen. Ik wil niet eerst naar een locatie rijden om te racen. 

Toen ik vorig jaar Last of Us 2 speelde werd ik ook even angstig. In het begin kom je namelijk in een gebied waarin je een kaart van datzelfde gebied hebt en waarbij je zelf kan bepalen in welke volgorde van gebouwen je het gebied uitkamt. Ik vond het niks en ik hoopte dat dit niet de gehele game zo zou zijn, wat gelukkig zo was. Sommige games moeten gewoon lineair zijn en dat je af en toe eens een ommetje kan maken, of een andere route kan kiezen prima, maar vrijheid is niet altijd even fijn.

Het leidt ook af van de kern in sommige gevallen. Ik denk dat Burnout daar een mooi voorbeeld van was en als ik alvast op de zaken vooruit loop wat betreft Splinter Cell, kan ik me niet voorstellen dat dit niet afleidt. Je koop Splinter Cell toch voor de stealth gameplay? Wat ga je tussendoor doen als je niet in een missie zit? 

Uiteraard zijn er genoeg open wereld games waarbij ik juist heb genoten van het feit dat het open werelden zijn. Denk bijvoorbeeld aan Legend of Zelda Breath of the Wild of Horizon Zero Dawn, waarin je op een ontdekkingstocht gaat en je steeds weer in een nieuw mooi gebied terechtkomt en waarbij je mond steeds openvalt van verbazing. Dit zijn games waarin hetgeen dat je ‘tussendoor’ doet niet zo geforceerd aanvoelt en waarin het past. Echter bekruipt me dan nog steeds wel eens het gevoel van keuzestress of de angst om iets te missen: ik ga vaak de hele kaart af, totdat ik halverwege een game tot de conclusie komt dat ik er wel klaar mee ben en me naar het einde spoed. 

Diep van binnen ben ik gewoon meer liefhebber van lineaire games. Gewoon lekker een voor een levels uitkammen, of een lang verhaal uitspelen, waarbij de route al van te voren al min of meer wordt uitgestippeld en waarbij ik me kan focussen op de kernelementen van de game. Gewoon lekker spelen, geen keuzestress en weinig kans dat je dingen mist. Ik zal maar niet vertellen dat games als Horizon Forbidden West, Breath of the Wild 2 en Elden Ring bovenaan mijn lijstje staan van games waar ik naar uitkijk in 2022. 

Leuke post? Drop een hartje

Score: 4.3/5 volgens 15 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
13 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Dokter Caspari
Dokter Caspari(@dokter-caspari)
1 maand geleden

Ja geen idee, ben zelf ook wel klaar met deze trend. Ik heb enkele jaren terug de gehele Dead Space Trilogie en de twee Evil Within games uitgespeeld, en toen kwam ik er echt achter hoe erg ik lineaire games heb gemist. Gewoon van level naar level gaan met een verhaal als rode draad. Niet eerst alles te hoeven checken om te zien wat ik allemaal gedaan heb en nog moet doen = gewoon starten en verder gaan.

Ik heb niet meer de tijd en zin om hele werelden uit te kammen. RDR2 was de laatste open-wereld game waar ik echt van genoten heb. Die game greep mij vast en liet niet meer los. Maar als ik nu start met een nieuwe open-wereld game, dan wordt ik gewoon overwelmed door alle icoontjes. Een opne-wereld game moet echt iets speciaals doen wil ik hem nog in huis halen. Zelda BotW deed dit, TW3 deed dit en RDR2 deed dit. Elden Ring zie ik mij ook nog wel spelen en BotW 2 komt er ook nog wel in. Maar alle Ubi titels laat ik fijn links liggen. Die hebben zo’n standaard format die mij echt de keel uitkomt.

Heb nu meer de behoefte aan kleinere indie-games, want die zijn nog een beetje te behappen. Geniet op dit moment ook van Minecraft, vooral omdat die game je de optie geeft je wereld uit te breiden. Je kunt die game ook op relatief kleine schaal spelen als je wilt.

Dokter Caspari
Dokter Caspari(@dokter-caspari)
1 maand geleden
Antwoord aan  Dokter Caspari

Ik vind trouwens dat je in dit artikel de spijker aardig op de kop slaat. Good job, vlot geschreven ook!

RuanMoleman
RuanMoleman(@RuanMoleman)
1 maand geleden

Ik ben ook iets meer gaan leunen richting lineaire games. Het heeft altijd een lekkere focus. Last of Us slaat wat dat betreft de perfecte noot van vrijheid. Hoewel dat eerste stuk inderdaad te open was, ging het voor de rest van game prima. Zat precies aan deze stelling te denken bij het zien van het Splinter Cell nieuwtje, dus kan me helemaal vinden in dit stukje. Lekkere column!

Michael-Raymond-Clayton
Michael-Raymond-Clayton(@michael-raymond-clayton)
1 maand geleden

Helemaal mee eens!! Uitzonderingen daargelaten natuurlijk, begrijp ik ook niets van die drang naar open wereld. Het is heel simpel: een goede open wereld met voldoende interessante en afwisselende content is ontzettend ingewikkeld en kostbaar om te maken. Dat lukt veel ontwikkelaars dus ook niet. Dan krijg je werelden die doods aanvoelen of waar dezelfde paar activiteiten gewoon eindeloos worden gerecycled. Wie wordt daar blij van?
Terwijl wanneer je de focus legt op lineaire gameplay, je geen tijd en geld hoeft te besteden aan alle mogelijke keuzes die de gamer zou kunnen maken, waardoor je al je resources kunt stoppen in een afgebakende spelervaring die veel interessanter/mooier/beter is.
Less is more!

Rainking
Rainking(@rainking)
1 maand geleden

Ik zit denk een beetje in dezelfde hoek. Ik heb zelf niet zo heel erg veel met open world, maar af en toe zit er wel eens eentje tussen die ik hartstikke leuk blijk te vinden. Horizon: Zero Dawn is daar een goed voorbeeld van en ik kijk daarom ook erg uit naar Forbidden West.

Een verplaatsing naar open world kan op zich wel gaaf zijn en in sommige gevallen begrijp ik het ook wel, maar voor mij hoeft dat ook niet altijd. Mijn go-to voorbeeld is altijd de Arkham reeks. Ik vond Asylum echt geweldig. Die had een semi open wereld, wat ik meer op een MetroidVania vind lijken. Vanaf City ging het volledig open world en aan de ene kant vond ik het wel tof, maar zelf vond ik het minder leuk.

Een ander voorbeeld is de Jak And Daxter reeks. Eigenlijk zo’n beetje hetzelfde verhaal, al was het origineel in dit geval een platformer. De twee vervolgen vond ik ook weer veel minder dan het origineel. Ik had liever vergelijkbare platformers gezien in plaats van GTA: New Jak City, ghehehe.

Metal Gear Solid V heb ik nog niet gespeeld, maar het lijkt me minder dan voorgaande delen om die reden.

Laatst bewerkt 1 maand geleden door Rainking
xevulutionx
xevulutionx(@xevulutionx)
1 maand geleden

Ik begrijp je goed want in grote lijnen ervaar ik hetzelfde. Zeker met avontuurlijk ingestelde games en shooters. Die open werelden vind ik zeker tof soms maar ik trek het niet om er diverse achter elkaar te spelen. Nu begonnen met Halo Infinite en daar voelt t wel verfrissend en heb ik zin om te ontdekken. Maar bij met name Ubi titels slaat de sleur of de angst dat t giga lang gaat duren toe en voel snel de hunkering naar lineair.

Met racers vind ik t heel anders, ik denk dat wij daarin wat verschillend zijn. Ik vond Burnout 1,2,3 weliswaar toffe games maar hield t niet lang vol omdat ik me vaak stoor aan racegames waarin ik moet rijden in auto’s die niet bestaan. Een open wereld van burnout werkte bij mij dan ook niet maar de Forza Horizon serie vind ik tamelijk briljant. Leuke plekken om te bezoeken, veel variatie in to-do’s en talloze auto’s met vaak behoorlijk goede sound. En bovendien vind ik t leuk om in mijn eigen auto te kunnen rijden.

Kijkend naar 2022 wil ik sowieso horizon forbidden west spelen en zal er voor mij vermoedelijk nog 1 ander open wereld plekje vrij zijn in dat kalenderjaar. Ik moet dat echt uitsmeren.

rpenning
rpenning(@rpenning)
1 maand geleden

Ja openwerelden zijn lastig om te maken lijkt me, niet alleen moet je een interessante wereld hebben je moet ook goeie missies hebben die je een beetje door de wereld heen stuurt.
Of echt beloningen hebben voor dingen die je ontdekt.
Bijv. Ubisoft is geweldig in het maken van werelden als ze dat willen zoals ghost Recon wildlands geweldige openwereld voelt levend en realistisch aan maar dan kom je bij die missies en is het een en al copy paste. Assassin’s Creed nog zo’n een, vaak geweldige open werelden maar die missies zijn om te janken!! Komt denk ik ook omdat de focus tegenwoordig op de groote ligt,die spellen zijn zo fucking groot dat het niet meer leuk is.
Maar ja als je er dan eentje hebt die je pakt dan is het ook geweldig!!!
Dus ik ben wel fan van openworld games maar van mij mogen ze kleiner gemaakt worden. Ik heb liever een ghost of thushima die je 100% in 40 uur dan een Assassin’s Creed waar je 150 uur voor nodig hebt.

Erik07
Erik07(@erik07)
1 maand geleden

Hoewel ik het met je eens ben dat niet iedere franchise een open wereld nodig heeft ben ik het best oneens met je voorbeelden 🙂 Ik vind Burnout Paradise één van de tofste racegames met een open wereld en het “open wereld” stukje van the Last of Us vond ik echt heel goed.
Waar ik me een beetje aan irriteer zijn de games met een open wereld die echt te groot zijn, zoals die van Valhalla of Odyssey. Ghost of Tsushima is wat dat betreft perfect. Nog steeds groot, maar niet overweldigend (en niet extreem veel icoontjes op je wereld map)
En wat betreft Splinter Cell > eerst maar eens zien of de geruchten waar zijn. Ik had gehoopt wel wat te zien tijdens de Game Awards, maar helaas…

2021 is mijn slechste (game) jaar ooit

Dr. Caspareview : Inside