in

Column: Wat is een review nou eigenlijk?


Laat ik vooropstellen dat ik niet bang ben om mijn mening te geven, die ik uiteraard ook zo goed mogelijk probeer te onderbouwen. Dat is uiteindelijk wat – in mijn ogen – een review moet zijn. Maar mijn mening mag niet leidend zijn. Ik ga geen Japanse rpg spelen, me dan ergeren aan de schreeuwerige stijl en er daarom een laag cijfer opplakken. Dat zou niet fair zijn. Als gameredactie laten we (om het even in basale termen te omschrijven) voetbalfans voetbalgames reviewen en raceliefhebbers racegames. Je zou dus kunnen stellen dat een redacteur een te reviewen game altijd leuk moet kúnnen vinden. Juist daarom is zijn of haar waardeoordeel relevant. Want als iets hen als liefhebber opvalt, positief dan wel negatief, dan zegt dat iets.

Days Gone

Days Gone kreeg van mij een 8.8

Om bij de voorbeelden te blijven: een voetballiefhebber kan iets zinnigs zeggen over zwabberende ballen in de kruising, spelen als Mourinho of als Pep, en merkt dat Frenkie de Jong virtueel nog niet de waardering krijgt die hij verdient. Maar wat kun je nou voor zinnigs zeggen over de wegligging in een race-sim als je nog nooit achter een echt stuur hebt gezeten? Alleen met de juiste interesse en ervaringen kun je een zinnig waardeoordeel vellen.

Nu speel je als gamejournalist natuurlijk wel meer games dan gemiddeld en dat mag bij wijze van beroepsdeformatie ook van je verwacht worden. Van een reviewer mag je dan ook een professionele mening verwachten die professioneel wordt onderbouwd. Een spel is niet simpelweg ‘leuk’ of ‘stom’, we vinden een ervaring enerverend of merken dat het spel weinig losmaakt, en proberen te ontleden waarom. We juichen, schreeuwen en huilen niet alleen, maar denken erover na, analyseren, vergelijken met andere games en brengen het zo concreet mogelijk onder woorden. Dat is de review.

Het is daarom ook geen gegeven dat alle facetten van een game per se (uitvoerig) behandeld moeten worden in een review en altijd resulteren in een plus- of minpunt. Het is daarbij al helemaal niet zo dat een eindcijfer een wiskundige formule is op basis van het aantal plus- en minpunten. Zelfs met meer benoembare minpunten dan pluspunten kan een cijfer hoog uitvallen. Games zijn, onder de streep, een ervaring. Een geheel der dingen dat niet kan bestaan zonder een van de ingrediënten.

Ori

Ori and the Blind Forest? Een 7

Neem bijvoorbeeld graphics, of het verhaal. Goede graphics resulteren niet per se in een goede game, en een slecht verhaal hoeft een game niet gelijk te nekken. Het staat allemaal in dienst van die hogere ervaring. Ik herinner mij opmerkingen onder mijn review van Assassin’s Creed Odyssey dat de gezichtsanimaties lang niet altijd even goed waren. Klopt, maar de game lijdt er (naar mijn mening tenminste) niet onder. Bij The Last of Us zouden slechte animaties veel hinderlijker zijn en de verhalende ervaring verpesten. Maar waar je The Last of Us na vijftien uur wel gezien hebt, heb je Odyssey na tachtig uur nog niet uit. Welke is uiteindelijk meer je geld waard?

Mijn punt is dat de ene game de ander niet is en dat het ene reviewcijfer dus niet het ander is. The Last of Us is niet 1.06741573 keer beter dan Assassin’s Creed Odyssey. Games reviewen is geen exacte wetenschap en een cijfer is dan ook heus geen absolute waarheid. De grootste fout die je als lezer kan maken, is denken dat je het cijfer zo moet zien.

The Last of Us

Twee totaal verschillende games
AC

Wat is een cijfer dan wél? Het is een graadmeter, een indicatie. Een prikkeling om de tekst te lezen en dááruit te halen of je het ermee eens bent of niet. Of een game iets is voor jou of niet. Perfect en waterdicht is het heus niet. Binnen een 10- of 100-puntsschaal wordt een groot deel van de schaal niet benut. Pas vanaf een 8 vinden ‘we’ (recensenten, consumenten en zelfs uitgevers) games de moeite waard, terwijl het verschil tussen een 2 of een 4 triviaal is. Die inflatie is doodzonde en maakt het lastig kleine nuances aan te brengen (met als gevolg cijfers achter de komma’s, of plusjes en minnetjes), maar is tegelijkertijd bijna onomkeerbaar dankzij gemiddelden waar we allemaal toch ook weer veel waarde aan hechten, en de algemene opinie dat een game onder de 8 nou eenmaal al snel geen knip voor de neus meer waard is. Dat draai je niet zomaar even om.

Moeten we dan maar door zonder cijfers? Nee. Ik heb al heel wat recensies voor verschillende media op mijn naam staan en zag van dichtbij hoe deelcijfers voor zaken als graphics en replayvalue bijna overal werden uitgefaseerd de afgelopen vijftien jaar. Dat was een positieve ontwikkeling waar ik volledig achter sta, maar ik blijf voorstander van een eindcijfer. Niet als vorm van exacte wetenschap, maar voor houvast en om een kader aan de recensie te geven.

Terug naar Days Gone. De reden dat ik zo’n discussie onder een review waardeer, is juist omdat ik geen absolute waarheid nastreef met mijn review. Het is cool als iemand een game in huis haalt naar aanleiding van een review en daardoor een toffe ervaring rijker is, of juist het geld op zak houdt als een game maar matig scoort. Maar zaag vooral aan mijn stoelpoten als je je niet in het cijfer kan vinden. Laat me weten waarom, en laat vooral de andere lezers weten waarom. In mijn eentje heb ik de absolute waarheid niet in pacht, met zijn allen komen we wel een stukje dichterbij die waarheid.

En vooruit, zo’n uit de klauwen gelopen discussie is van tijd tot tijd ook lekker.

Days gone

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Alles van de PlayStation State of Play op een rijtje

AC: Odyssey: Erfenis van het Eerste Mes voelt heel vertrouwd