in

Conan Exiles review – Nog vermoeiender dan het echte leven


Conan

Zonder ook maar iets te weten van Conan Exiles wordt het je direct duidelijk met wat voor game je te maken hebt. Het moment dat je zelfgemaakte personage naakt in de woestijn van een kruis wordt gehaald, ontwaar je een zee van stokken en stenen voor je die smeken om opgeraapt te worden. Funcom gaat er daarbij van uit dat onze hersenen ondertussen zo geprogrammeerd zijn dat je direct elke stok tegen een steen drukt totdat er wapens of gereedschap ontstaan dat een tutorial niet meer nodig is. Het draait puur om verkenning en experimenteren, waarbij zelden een begeleiden hand te voelen is. Hetgeen zowel een vloek als een zegen blijkt.

Onderaan de voedselketen

Je eerste stappen in de wereld van Conan the Barbarian zijn dan ook vrij overweldigend. Geen duidelijk einddoel om naartoe te werken, slechts mysterieuze interacties met geestverschijningen, en de immense opgave om te overleven in een omgeving waar overal het gevaar loert. Zijn het niet andere verbannen mensen uit allerlei windrichtingen dan zijn het wel bloeddorstige monsters of jagende roofdieren. Je begint volledig onderaan de voedselketen en een alsmaar dreigende hongersnood helpt ook niet mee. Val je ten prooi aan de wilde natuur, dan betekent dat eveneens dat je weer poedelnaakt zonder spullen in de woestijn terechtkomt.

Het gevoel dat je constant met het hoofd tegen een virtuele muur aanloopt zonder echt progressie te maken, is het eerste uur dan ook lastig te onderdrukken. Toch maak je onbewust wel degelijk progressie; je leert de omgeving kennen, risico’s in te schatten en welk deel van de grote wereldkaart je absoluut nog moet vermijden. Het is pas het moment dat je de eerste bouwsteen legt voor een bescheiden huisje dat de wereld zich pas echt voor je opent, maar eveneens je belevingswereld een stuk kleiner maakt. Je opwaartse drang tot avontuur wordt namelijk aan een kort lijntje gelegd dat zich in een kleine cirkel rondom je thuisbasis begeeft.

Je grandioze plannen om elke windrichting te verkennen, worden in de koelkast gezet en veranderen in meer banale ingevingen als het uitbreiden van je keuken en het plaatsen van fakkels zodat je ’s nachts de weg naar de opslagplaats kan vinden. Op dat moment begint het vrij geestdodende doch plezierige proces van materialen verzamelen in de nabije omgeving. Hiermee kan je de thuisbasis uitbouwen, werkplaatsen maken waar je wapens en uitrusting kunt craften en de eerste zaden in een plantenbak planten. Gaandeweg speel je upgrades vrij zodat je het gehele proces kunt herhalen, maar ditmaal is het gereedschap van ijzer in plaats van steen en de muren van je huis van een steviger materiaal. Op geen enkel moment verrassend, maar verder een vrij serene ervaring.

Werken om het werken

Het is een lange procedure die om weinig sturing vraagt, maar als je eenmaal weer klaar bent om op avontuur te gaan dan laat Conan Exiles je flink in de steek. Je bereikt namelijk een punt dat je je begint af te vragen waarom je in hemelsnaam alsmaar sterkere wapens aan het smeden bent. Je krijgt wellicht toegang tot nieuwe omgevingen waar je nu een kans maakt tegen sterkere vijanden, maar verder levert het je weinig op. Het is een lange lijdensweg om betere spullen te craften, om beter materiaal te krijgen, zodat je weer betere spullen kan craften. Een proces dat in dienst behoort te staan van een groter geheel, maar in Conan Exiles is het de alfa en de omega. Het is de hele essentie van de game: alles draait om dit alsmaar herhalende proces.

Voor bevredigende combat hoef je namelijk niet naar Conan Exiles te komen. Het is ontzettend trage, oppervlakkige mmo-combat met een stamina-systeem zonder voldoende feedback als je de vijand met een zwaard of bijl slaat. De vijand is ook zo hersendood dat er geen tactisch plezier uit te halen valt; cirkel om de vijand heen en het is prijsschieten. De enige uitdaging is te vinden in het vechten tegen meerdere vijanden tegelijk, omdat het gevechtssysteem hier duidelijk niet geschikt voor is.

Conan Exiles

Tel hier een constante plaag van bugs bij op die aanvallen niet registreren of je je wapens niet laat trekken, waardoor je met een onzichtbaar zwaard nul schade toebrengt. Tegen grotere vijanden zoals een neushoorn of mammoet verdwijnt de camera volledig in je personage, en je ziet niets meer. De game heeft daarbij ook moeite om zelfs op een PlayStation 4 Pro een stabiele framerate te behouden waardoor elke stap die je zet in een stotterend beeld resulteert.

Dat is ook de grootste reden om met een grote boog om het pvp-gedeelte van de game heen te lopen en een voor het genre toegankelijke pve- of solo-ervaring te kiezen. Jezelf onderwerpen aan nog meer slechte combat met daarbij de constante dreiging alles te verliezen hoort namelijk heel laag op je wensenlijstje te staan.

Het verkennen van de weidse wereld, waar al deze ellende plaatsvindt, blijkt bovendien uiteindelijk ontzettend oppervlakkig. Conan Exiles biedt fraai vormgegeven en gevarieerde natuurgebieden, die niks herbergen. Op uitzondering van een enkele interessante dungeon met puzzels en een eindbaas is elke andere grootse tempel of elk grottenstelsel gevuld met een handjevol vijanden zonder beloning aan het eind. In het ergste geval trek je er met goede moed op uit om een gigantisch bouwwerk te verkennen en tref je hier enkel een npc aan waar je een emote van kan leren.

Het ontmoedigt het verkennen van de wereld immens als slechts één op de honderd interessant ogende locaties daadwerkelijk een betekenisvolle interactie oplevert. En op dat moment valt de gehele raison d’etre van Conan Exiles uit elkaar. Het werken om het werken is namelijk in het echte leven al vermoeiend genoeg.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Detroit: Become Human – Slaagt voor de Turing Test

De beste spelers in Fifa 18 World Cup-modus