in

Darksiders Genesis review – Blaast franchise weer nieuw leven in


darksiders genesis

De vierde ruiter van de Apocalyps

Waar de gebeurtenissen van de vorige drie Darksiders-games nog parallel aan elkaar liepen, speelt het verhaal van Darksiders Genesis zich af vóór deze gebeurtenissen – het Bijbelse woord ‘Genesis’ betekent dan ook ‘oorsprong’. Ook nu draait het verhaal weer om de ruiters van de Apocalyps, die in opdracht van de Council de balans tussen de hemel en hel moeten bewaren. Hierbij wordt Strife geïntroduceerd als vierde ruiter, nadat we in eerdere delen kennis maakten met War, Death en Fury.

Strife wordt neergezet als de meest ongeremde en komische van de vier ruiters, die gebruikmaakt van twee revolvers als zijn belangrijkste wapens. In tegenstelling tot de andere ruiters neemt Strife niet altijd alles even serieus en zijn persoonlijkheid doet dan ook verdacht veel denken aan Deadpool, Cayde-6 uit Destiny of menig andere vrolijke noot op veelal ongepaste momenten. Dat stereotype komt af en toe wat geforceerd over, maar over het algemeen is Strife een verfrissend personage in het helse Darksiders-universum.

Een verschil met de vorige spellen is dat Strife niet de enige ruiter is waar spelers mee aan de slag kunnen in Darksiders Genesis. Ook War, het hoofdpersonage uit de eerste Darksiders-game, is namelijk speelbaar. De twee gaan in opdracht van de Council op zoek naar de demonenkoning Lucifer, die de balans tussen hemel en hel probeert te verstoren door zijn macht te verlenen aan een aantal krachtige demonen in de hel. Tijdens dit avontuur zorgen de tegenstrijdige persoonlijkheden van War en Strife regelmatig voor vermakelijke dialogen.

darksiders genesis

Diablo

De grootste verandering in Darksiders Genesis is de positie van de camera. Waar vorige delen werden gespeeld vanuit het derdepersoonsperspectief, is het perspectief in Genesis verplaatst naar een isometrische perspectief van bovenaf. Vandaar dat het spel op het eerste gezicht veel weg lijkt te hebben van dungeon crawlers als Diablo, maar dat is niet het geval. In plaats hiervan blijft Genesis trouw aan de ouderwetse hack ‘ n slash-gameplay met platform- en puzzel elementen die we zijn gewend van eerdere Darksiders-games.

Genesis bestaat uit zestien hoofdstukken die ongeveer vijftien uur aan content bieden en, op een paar eindbaasgevechten na, zijn ontworpen als uitgebreide, semi-lineaire dungeons. De dungeons kunnen vaak op meerdere manieren worden doorlopen en bevatten naast de hoofdmissie en eindbazen genoeg ook geheimen om te ontdekken. Zo zijn er verschillende objecten om te verzamelen en geheime kluizen die alleen geopend kunnen worden met zogenoemde Trickster-sleutels.

De verschillende speelstijlen van de personages sluiten wel goed op elkaar aan in de co-op-modus van Genesis

Aangezien eerdere levels niet honderd procent uitgespeeld kunnen worden totdat spelers later in het spel een bepaalde vaardigheid vrijspelen, worden ze aangemoedigd om de verschillende hoofdstukken meerdere keren te doorlopen. Voor spelers die er van houden om alles uit het spel te halen en alle verborgen routes en schatten willen vinden is dit zeker de moeite waard, maar de gemiddelde speler slaat dit onderdeel waarschijnlijk over.

Dat de dungeons zo uitgebreid zijn, heeft deels te maken met de verticaliteit hiervan. Het hebben van meerdere niveau’s zorgt dan wel voor meer ruimte voor verkenning, maar in combinatie met het isometrische camerastandpunt lijkt de besturing soms echter tegen te werken. Zo zijn we vaker dan we durven toe te geven in de afgrond gevallen bij het maken van een simpel ogende sprong en voelt het al hangend manoeuvreren van balk naar balk soms onnodig lastig.

Schieten van afstand

Tijdens het spelen wissel je op elk gewenst moment tussen Strife en War te spelen met een simpele knoppencombinatie, waardoor gevechten op verschillende manieren benaderd kunnen worden. Waar Strife vijanden namelijk van een afstand kan bestoken met verschillende soorten munitie, dient War als de tank die de demonen van dichtbij aan gruzelementen slaat met zijn vertrouwede Chaos Eater-zwaard. Vooral in de eerdere hoofdstukken is er echter weinig reden om te schakelen naar War, omdat het simpelweg makkelijker is om veilig van een afstandje te schieten met Strife zonder ook maar enige schade op te lopen. De verschillende speelstijlen van de personages sluiten wel goed op elkaar aan in de co-op-modus van Genesis, waarin twee spelers elk een van de ruiters besturen.

De verschillende vaardigheden van War en Strife, die tijdens het spelen een voor een worden vrijgespeeld, kunnen worden verbeterd door middel van Creature Cores. Vijanden laten deze Cores soms vallen en kunnen worden toegepast in de skill tree. Hierbij moet rekening worden gehouden met drie mogelijke categorieën van de Cores: Attack, Wrath en Health.

Een Core die matcht met de beschikbare plek in de skill tree geeft namelijk de meest optimale upgrade in de betreffende categorie om meer schade aan te kunnen richten, een extra effect te activeren bij een vaardigheid of om meer klappen te kunnen incasseren. Hoewel het opwaarderen van de personages verder geen lastige keuzes biedt en weinig verandert aan de manier van spelen, zullen spelers die de game op de hoogste moeilijkheidsgraden willen uitspelen moeten puzzelen met dit systeem om kans te maken tegen de dan meedogenloze demonen.

Voor een spel als Darksiders Genesis is het wellicht wel goed dat de gemiddelde speler niet lang hoeft na te denken over ingewikkelde upgradesystemenen, maar gewoon ouderwets kan hack ‘n slashen en demonen overhoop kan knallen. Toch biedt het spel met het verzamellogboek, geheime Trickster-kluizen en verborgen schatkisten in ieder geval genoeg content voor completionists. Spelers die alles uit de game willen halen en het spel op de apocalyptische moeilijkheidsgraad willen behalen worden bovendien gedwongen om Creature Cores te grinden in eerdere dungeons en te stoeien met het upgrade-systeem.

Darksiders Genesis is vanaf 5 december verkrijgbaar voor Windows en Google Stadia. Op 14 februari 2020 lanceert het spel ook voor de PlayStation 4, Xbox One en Nintendo Switch. Voor deze review is de game gespeeld op een Windows-pc met een Xbox One-controller.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Phil Spencer speelt thuis al op Project Scarlett

The Touryst review – Leuk voor een dagje uit