in

De beste games van 2019 volgens Ron Vorstermans


Hoi allemaal, ik ben Ron en ik houd van kip eten en sneakers. Hier een overzicht van de drie games die mij het meeste deden dit jaar.

ron

3. Death Stranding

Ik weet het echt niet met deze game. Ik ga van haten, naar liefhebben, naar verliefd zijn, naar haten. Ik ben een gigantisch fan van het werk van Hideo Kojima, maar ik weet niet of ik een fan ben van Death Stranding. Ja, het is mijn derde game op dit lijstje, maar ik sluit niet uit dat-ie er morgen niet meer in staat – of dat-ie morgen op 1 staat. Death Stranding polariseert niet alleen de critici, maar ook de criticus van binnenuit, blijkbaar.

Hoe komt dat? Nou, ook dat weet ik niet. Ik vind sommige personages in de game tof geschreven (Fragile en onze vriend Mads Mikkelsen) en de gameplay is bij vlagen zeer vermakelijk. De online integratie is geweldig uitgevoerd. Death Stranding houdt je daarnaast continu een wortel voor door verhalende wendingen of nieuwe stukjes gameplay te introduceren. Met name gadgets die het bezorgen van goederen wat aantrekkelijker maken zorgen voor een goed gevoel van progressie. Ik werd soms echt wakker met het gevoel: lekker, de hele dag Death Stranding spelen.

Maar Death Stranding is af en toe ook slecht. Echt slecht. En voor de duidelijkheid: slecht, niet raar. Metal Gear Solid was ook raar, maar was consistent. Ieder tussenfilmpje was soort van interessant. Het schrijfwerk in Death Stranding is daarentegen all over the place. Deze game barst van exposition (uitgebreide uitleg). Sommige momenten is het uitgerekte schrijfwerk meedogenloos, met name richting het einde van de game. Ellenlange monologen zonder inhoud, wendingen zonder impact; ik wilde niet meer. Tegelijkertijd baalde ik dat ik ‘m had uitgespeeld. Tja, zoals ik al zei, ik weet het echt niet met deze game.

2. Control

Dat geldt totaal niet voor de nummer twee op deze lijst. Na vijf minuten spelen wist ik al zeker dat Control een hele bijzondere game is. Je doorloopt een raar gebouw, het lijkt een soort van overheidsinstantie, maar er is niemand. Op een gegeven moment kijk je achter je, en zie je een muur. Wacht, kwam je daar niet net vandaan? Waar is de gang heen? En dan ontmoet je een conciërge die zo normaal tegen je doet dat het raar wordt. Wat is hier precies aan de hand?

Van begin tot eind hield die vraag mij bezig, en het antwoord op die vraag wordt uiteindelijk met verve onthuld. Control is een doordachte game, waarin alle belangrijke facetten goed op elkaar aansluiten. Het rare, paranormale gebouw waarin de game zich afspeelt voelt bovendien verrassend ‘echt’ aan. Dat levert een interessante tweestrijd op. Enerzijds zie je overal de raarste dingen gebeuren, anderzijds zijn werknemers bezig met de waan van de dag en ontkomen zij niet aan bureaucratische verplichtingen.

Control combineert dat hele rare X-files-achtige sausje bovendien met leuke schietactie en vaardigheden. De paranormale skills gaven mij echt het gevoel oppermachtig te zijn. Dat gezegd hebbende: eindbaasgevechten kunnen ellendig pittig zijn, wat voor een hele rare moeilijkheidscurve zorgt. Ook de performance stelt zeer teleur op de consoles. Maar laat er geen misverstand over bestaan, ook al daalt de framerate soms naar vijftien frames per seconde: iedere seconde in Control is het uiteindelijk waard. Het verhaal, de actie, de setting en de personages maken dit écht een heel bijzonder avontuur.

control

1. Sekiro: Shadows Die Twice

Wat een game! Ik keek naar geen andere game in 2019 zo erg uit als naar Sekiro, en ik ben zo blij dat deze game zijn belofte heeft ingelost. Sekiro is simpelweg gameplayporno voor mij. Ik kan mij achterlijk lang vermaken met die welbekende cyclus: eindbaas tegenkomen, denken dat je kansloos bent, patronen herkennen, denken dat je een kans maakt, eindbaas verslaan, denken dat je god bent, eindbaas tegenkomen, denken dat je kansloos bent, etc. Sekiro is nooit onmogelijk, maar vergt altijd focus en toewijding. Als je beide weet op te brengen krijg je daar zoveel voor terug – geen andere game in 2019 betaalde mij op die manier in spelplezier uit.

Sekiro: Shadows Die Twice

Grootste flop van het jaar: Star Wars Jedi: Fallen Order

Op het front van gaming moet dat haast wel Star Wars Jedi: Fallen Order zijn. Ik ben een groot Star Wars-fan, maar ik voel echt bijna niets als ik die game speel. Ik vind de combat niet lekker aanvoelen, ik vind het verhaal nog niet echt boeiend en ik erger me groen en geel aan dat domme hoofd van het hoofdpersonage. Oké, die laatste ligt aan mij, maar Star Wars Jedi grijpt me gewoon nog niet. Hoeveel tijd ik ook in de game steek. En dat is raar, gezien ik op papier fan zou moeten zijn van een game met Sekiro-achtige gameplay in het Star Wars-universum. Ik ben er nog niet op uitgekeken, maar dat deze game negens en zelfs tienen heeft gescoord vind ik oprecht een van de grootste raadsels van deze eeuw.

star wars

Beste game van het decennium

Dit kan The Witness zijn, de game die het meeste impact op mij maakte, maar hier kan ook Rocket League staan, de game die ik vandaag de dag nog steeds iedere dag wil spelen. Ik ga die knoop niet doorhakken, en dat komt omdat beide games blijk geven van een andere tijdsgeest. Battle passes, dlc-trajecten, seizoenevenementen: in de jaren 00 waren games vooral games. Er was een beginpunt, na verschijnen in de winkel, en een eindpunt, na het uitspelen van de singleplayer (multiplayer-modi uitgesloten). Soms was er dlc, maar dat was het dan wel. Een beetje zoals The Witness.

Tegenwoordig zijn games nooit meer klaar. Ze gaan altijd door. Een beetje zoals Rocket League. Het is nu zelfs zo erg dat ik in zes verschillende games te maken heb met zes verschillende battle passes. Hoe weet ik nog waar ik al mijn tijd in moet gieten als iedere game dezelfde confronterende hoeveelheid tijd vereist? Aan de ene kant vind ik dat jammer, maar ik vind deze ontwikkeling ook heel interessant. We staan er niet vaak bij stil, maar de manier waarop we games nuttigen is de afgelopen tien jaar radicaal veranderd. Er is geen enkele individuele game die zich in impact met zo’n ontwikkeling kan meten.

Rocket League

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

De beste games van 2019 volgens Cody van den Bogert

Hideo Kojima werkt op kerstavond aan zijn nieuwe project