in

Death Stranding review – Een Hideo Kojima Game


De game zet je in een surrealistische wereld die volledig naar de gallemiezen is dankzij de titulaire Death Stranding. Sinds die gebeurtenis gelden simpele concepten als tijd, zwaartekracht en de scheiding tussen leven en dood niet meer. Regen versnelt de tijd voor alles waar het mee in aanraking komt en is daardoor in feite dodelijk, en BT’s, wezens uit het hiernamaals, proberen mensen naar hun wereld te trekken met desastreuze gevolgen voor de omgeving. Alleen koeriers zoals Sam Porter Bridges wagen zich daarom nog buiten de muren van de veilige maar geïsoleerde steden.

Death Stranding review

Kippenvel

In pakweg twee uur probeert het spel je enigszins uit te leggen hoe deze wereld in elkaar zit, maar laat je vooral met klapperende oren achter. Waarom er soms handafdrukken van teer verschijnen, of hoe mensen over gigantische afstanden communiceren met levensechte hologrammen, of waarom je herinneringen van een baby ziet , is dan allemaal nog lang niet duidelijk. Maar dat maakt de eerste tocht door deze bizarre wereld niet minder indrukwekkend.

De spelwereld is leeg, beklemmend, desolaat en bovenal wonderschoon. Het is een spelwereld als geen ander. De schelle lucht doet bijna pijn aan je ogen, zo sterk steekt deze af tegen het groene berglandschap dat haast buitenaards aandoet. Er is niets zover het oog reikt, behalve een stippellijntje dat aangeeft dat jij enkele kilometers die kant op moet om een pakketje af te leveren. Lopend, welteverstaan. Het duurt minuten voor je je doel bereikt en al die tijd voel je je klein en alleen. Als ineens de melancholische muziek van de IJslandse band Low Roar begint te spelen en je geen kippenvel voelt opkomen, dan leef je niet echt.

Zo kil en spookachtig verlaten als de wereld lijkt, zoveel leven zit er toch stiekem in. Als het regent zie je plantjes in rap tempo groeien en weer verwelken en als je een paar keer dezelfde route hebt bewandeld, ontstaat langzaam maar zeker een geitenpaadje. De details van Death Stranding zijn soms wonderbaarlijk.

Death Stranding review 2

Death Stranding review 3

Death Stranding review 4

Evenwicht zoeken

Die wereld is niet alleen intens sfeervol, het vormt ook de eerste en voornaamste uitdaging voor hoofdpersoon Sam Porter Bridges. Sam struikelt over rotsblokken, glijdt weg op te steile heuvels en verliest zijn evenwicht als een rivier te diep is. Met veel pakketjes – of gereedschappen zoals ladders en klimtouwen – in je rugzak ben je bovendien topzwaar en moet je voortdurend met de schouderknoppen je evenwicht bewaren. Want als je valt beschadig je pakketjes. Of erger, je raakt ze kwijt in bijvoorbeeld een snelstromende rivier. Death Stranding maakt van een simpele wandeling een uitdagend avontuur waarbij je over iedere stap nadenkt en elke route zorgvuldig uitstippelt. Een extra ladder, klimtouw of wapen is een blok aan je been, arm of rug. Heb je die echt nodig? Zo nee, weg ermee. Je bestemming bereiken voelt iedere keer weer als een persoonlijke overwinning.

De game blijft je telkens weer op andere manieren uitdagen. In het begin is het vooral het onherbergzame landschap zelf dat een obstakel vormt. Later hou je het ene moment je adem in (zowel in het echt als virtueel, met de R1-knop) om langs een stel BT’s te sluipen, terwijl je ondertussen in je schoot (via de speaker van je controller!) een baby hoort huilen. Op zulke momenten is Death Stranding zelfs akelig te noemen. Een ander moment heb je wat wegen gerestaureerd of bruggen gebouwd en zet je met een vrachtwagen een serieuze bezorgroute op, om aan de lopende band zo efficiënt mogelijk pakketjes te bezorgen. Of je wandelt over een soort Marslandschap met zwevende karretjes vol vracht achter je aan. Of je dobbert in een rivier met een otterhoed op je hoofd. Ja, ook dat is Kojima.

Via deze simpele vorm van communicatie waarschuw je elkaar bijvoorbeeld voor BT’s of moedig je elkaar aan als het pittig wordt

Death Stranding review 5

Niet alleen

Toch, iedere keer weer als de onbehagelijke sfeer lijkt te verdwijnen en je je comfortabel begint te voelen, weet de game je wel weer naar nieuwe gebieden te sturen. Het duurt nooit lang voordat je je veilige vrachtwagen weer vaarwel moet zeggen om een onherbergzaam gebied te doorkruisen. Opeens sta je weer tot je knieën in de sneeuw op een of andere godvergeten bergtop, kijk je opeens op tegen een steile rotswand en mag je (kilo)meters omlopen, of glibber je onderuit in een rivier omdat ‘ie tóch net te diep was. Weg is je pakketje. Nog nooit vroeg ik mij zó vaak in een game met lichte wanhoop af waar ik in vredesnaam mee bezig was.

Maar wanneer je dan weer een volgend gebied bereikt en verbindt met het netwerk, sta je er ineens niet meer alleen voor. Hoewel je nooit een andere speler zal tegenkomen, deel je de wereld van Death Stranding wel degelijk met andere spelers. Zodra je een gebied ‘online’ hebt gebracht (vergelijkbaar met een gebied ontgrendelen via een toren in Assassin’s Creed of Zelda: Breath of the Wild), zie je elkaars gebouwen zoals bruggen en uitkijktorens, vind je verloren vracht van andere spelers en kun je symbolen voor elkaar achterlaten. Via deze simpele vorm van communicatie waarschuw je elkaar bijvoorbeeld voor BT’s of moedig je elkaar aan als het pittig wordt. Het heeft haast iets spiritueels als je uitgeput een bergtop bestijgt, door de sneeuwstorm serieus geen hand voor ogen meer ziet en opeens een klimtouw van een andere speler aantreft, met een aanmoedigend symbool ernaast. Alsof deze mysterieuze andere speler wil zeggen: “Kom op, je staat er niet alleen voor!”

Death Stranding review 6

Geduld wordt beloond

Terwijl Kojima er knap in slaagt om met Death Stranding letterlijk een ‘disconnected’ wereld met elkaar te verbinden, lukt het jammer genoeg niet om het verhaal en de gameplay op eenzelfde manier samen te brengen. Net als in Metal Gear Solid 5 wordt het verhaal vooral verteld door middel van filmpjes tussen de hoofdstukken door. Vroeger kwam Kojima daar nog mee weg, maar inmiddels hebben games als God of War, The Last of Us en Red Dead Redemption 2 bewezen dat in een actievolle game het verhaal heus niet alleen via tussenfilmpjes (of codec-gesprekken) verteld hoeft te worden.

En tóch zijn ook die tussenfilmpjes (of ja, zeg maar gerust tussenfilms) en het verhaal dat daarin verteld wordt, van bijzonder hoog niveau. Al kun je afvragen of Kojima’s vriendenparade als cast altijd de beste keuze is geweest. Norman Reedus bijvoorbeeld is als hoofdpersonage toch vooral een beetje een grommende lege vaas.

Daar tegenover staan onder andere Mads Mikkelsen, Tommie Earl Jenkins en Emily O’Brien, die ondanks een bezoekje aan de beruchte Uncanny Valley her en der, puik werk afleveren en een emotioneel verhaal met verschillende lagen en wendingen neerzetten. Op de hoogtepunten moet je wel even wachten, want naar Kojimaiaanse traditie duurt het even voor alles samenkomt en logisch wordt. Veel meer kan en wil ik er niet over kwijt, want elk detail dat ik nu al weggeef is er een te veel en zou afbreuk doen aan je eigen ervaring. Geloof me maar gewoon dat je geduld na pakweg 45 uur DHL-koerier spelen dubbel en dwars wordt beloond.

Death Stranding 7

Perfect is Death Stranding niet, want niet alleen op de disconnectie tussen gameplay en verhaal is wat aan te merken. Het is bijvoorbeeld ook onduidelijk hóe jouw spelwereld precies verbonden is met die van anderen, wat ontmoedigend werkt bij het bouwen van wegen. Daarvoor moet je namelijk heel veel materialen verzamelen, vaak meer dan je zelf verzamelt door pakketjes af te leveren. Je moet dus samenwerken, maar in de praktijk lijk je dat niet doelgericht met vrienden te kunnen doen, hoewel je andere gebouwen en tekens van hen wel terugziet. En goed, als je je motor halsstarrig over wat rotsen beukt en de natuurwetten van de game tot het uiterste test, is Death Stranding soms onbedoeld komisch.

Maar dat alles valt echt in het niet bij de totale ervaring van Death Stranding. Ik herhaal het nog maar weer eens, dit is een game die zich niet laat vangen in simpele plus- en minpunten. Het is een unieke ervaring en ik benijd iedereen die die ervaring nog voor de boeg heeft. De dag van morgen is in jullie handen, bofkonten.

Death Stranding is vanaf 8 november exclusief op PlayStation 4 verkrijgbaar. Voor deze recensie is de game gespeeld op een PS4 Pro. De screenshots in deze review zijn allemaal in-game gemaakt.

laadtijd

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Ervaringen met Fortnite op pc

Dit moet je weten voordat je aan Pokémon Sword en Shield begint