in , , ,

Doom 3: VR Edition — ‘VR Edition’ is geen originele subtitel. Verzin eens iets nieuws aub

Doom 2016 deed exact wat het moest voor de franchise. Het behield de stevige basis, no-nonsense plot, snelle gameplay en introduceerde epische boss-battles. Na zo’n kanjer van een succes volgde Doom Eternal, dat alles voornamelijk groter en beter maakte. Wat is de logische stap voor een game-franchise na zo’n hernieuwd succes? Teruggrijpen naar klassiekers en ze in een nieuw jasje steken, natuurlijk. Wacht, hoe bedoel je “Nee joh, we willen iets nieuws.”? Euh..oké, wat als we een klassieker een nog nieuwer VR-jasje aandoen? Geen bezwaren? Prima, dan zullen we dat maar eens proberen.

De aankondiging van Doom 3: VR Edition kwam als een kleine verrassing. Doom had namelijk al eerder verkenning gedaan in het VR-territorium met Doom VFR, een herwerking van de reboot uit 2016. Desondanks klaagde niemand, want horen dat een klassieke game heruitgegeven zal worden gebruik makende van de huidige technologie, is iets dat toch curiositeit bij me uitlokt. Dit zal bij anderen ook wel een gelijkaardig gevoel moeten gegeven hebben. De base-game samen met alle DLC speelbaar op PSVR voor een lange aaneensluitende game-ervaring? Wat kan daar nu mis mee lopen? Blijkbaar is het een verzameling van verschillende factoren. Begrijp me niet verkeerd. Doom 3: VR Edition is geen slechte game. Maar kom, ik heb nog enkele honderden woorden de tijd om dit beter uit te leggen.

Veel uitleg over het verhaal is niet nodig. Je speelt als een soldaat op een Mars-kolonie voor het bekende UAC. Enkele bollebozen werken aan teleportatie-technologie, oeps foutje, bief boef baf en demonen zitten nu op Mars en zullen zich een weg banen tot de Aarde. Dat is genoeg uitleg, denk ik. De soldaat waar je mee speelt blijkt van hittebestendig staal gemaakt te zijn en de anderen van uitgedroogd hooi, want enkele vuurbollen tegen het hoofd later sta jij nog als één van weinigen recht. Goed voor jou, slecht voor de demonen. En ook slecht voor de NPC’s die je tegenkomt als je wil testen of de game friendly-fire heeft.

Wat deze keer anders is aan Doom is … niet bijster veel buiten de verandering in perspectief. Wat je in VR opvalt is dat er iets bijzonder vreemd is gebeurd bij de vertaling naar deze virtuele omgeving. De omgeving voelt vreemd aan en na vijf minuten kan je plaatsen wat er exact mis is. De schaling van verschillende omgevingsobjecten en personen kloppen simpelweg niet. Enkele NPC’s geven je het gevoel dat je aan het rondlopen bent in een metal-versie van Smurfenland. Lichamen en hoofden zijn veel te klein, enkele voorwerpen zijn op peutermaat en je standaard shotgun is zo groot als een driekwarts lichaamslengte. Dit haalt je steeds uit de immersie en maakt het moeilijk voor je brein om dingen aan te zien als realiteit. Gelukkig klopte dit meestal wel waar het echt telde; bij de demonen zelf. Er gaat weinig boven het gevoel van vast te zitten in een lange gang met enkele Imps, Hellknights, Pinkys of Mancubus. De vijanden zijn gevarieerd en het voelt goed om tegen te vechten. Net als eerder is de combat gewichtig genoeg om je het gevoel te geven dat je een reactie krijgt bij elke welgemikte schot. De menselijke vijanden zijn nog steeds uit Smurfenland, maar dat doet er allemaal niet meer toe als ze niets meer zijn dan een rode vlek tegen de muur en de stilte je terug besluipt in de donkere gangen van het Mars-complex. 

Combat in VR is nog zo iets waarvan je niet zeker bent of het een goed idee was. Alhoewel de wapens en de feedback goed voelen, is de actie soms te hectisch om echt goed te volgen in dit format. Alles verloopt nog prima in het eerste deel van het spel, waarin vijanden iets makkelijker zijn om onder controle te houden en te managen waar nodig. Met wat vlot strafen geraak je al ver, en blijven de shoot-outs spannend en leuk om te doen. Als de game je echter meer uitdaging wil geven en veel demonen en vijandsoorten op je loslaat, dan loopt het soms mis. De headset van de PSVR is front-facing. Dit maakt dat je steeds vooruit kijkt en enkele knoppen moet gebruiken om je van richting te veranderen in plaats van je lichaam fysiek te kunnen draaien. Doom 3 heeft de gezellige gewoonte om je in het midden te plaatsen van een 360°-gevecht voor je leven. Wat geweldig was op een vlak scherm is nu een nachtmerrie geworden in elke betekenis van het woord. Je zal regelmatig omsingeld worden simpelweg omdat het medium je het niet toestaat om op een correcte manier met deze encounters om te gaan. Op deze manier wordt het maar al te duidelijk dat deze game niet gemaakt is met VR in gedachten. Hoe kan het ook? Dit is een game van 2004. Maar anno 2021 had Bethesda meer mogen doen om deze game compatibel te maken, in plaats van er een authentieke copy-paste-ervaring van te maken. 

Gelukkig is niet alles fout gelopen bij de overzet naar virtual reality. Doom 3 leent zich op andere vlakken zeer goed tot het medium. De sfeer die van de game afdruipt komt des te meer binnen. De schemerende lichten, geschreeuw in de verte, het gezoem van apparatuur, donkere gangen waarin geschuifel hoorbaar is. Dit allemaal samen brengt een geweldig sfeervolle ervaring. In deze franchise zijn de actiemomenten steeds de uitblinkers geweest, maar in Doom 3 VR Edition zijn het net de stiltes voor de storm die de ervaring compleet maken. De 3D-audio doet je stilstaan bij elk onregelmatig geluid en maakt je bewust van elke stap die je zet. Deze game heeft altijd de focus meer gelegd op het horroraspect, en dat is hier meer dan duidelijk. Deze momenten maken het bijna goed genoeg om te compenseren voor andere tekortkomingen.

De game kan gespeeld worden met de Dualshock of met de Aim-controller. Ik kan zelf enkel spreken over de ervaring met de standaard Dualshock. Tracking is zeer belangrijk als het aankomt op VR. Gelukkig kan ik meedelen dat dit over het algemeen fijn werkte. Het schieten voelde accuraat en voelde toepasselijk voor wat ik probeerde te doen, of het nu snelle schoten om de hoek met de shotgun waren, of welgemikte schoten van een afstand met het pistool. Spijtig genoeg kan ik niet spreken over de ervaring met de Aim-controller, alhoewel ik zeker ben dat het fantastisch zou voelen om enkele van de grotere wapens op deze manier te kunnen gebruiken.

Dit allemaal komt samen tot een campaign die 10 tot 13 uur kan innemen afhankelijk van je speltempo. Dit is een goede lengte, alhoewel ik liever wat minder van die tijd had willen backtracken door ietwat onscherpe omgevingen. Al goed dat Doom je dit steeds laat doen op de tippen van je tenen, want net als een solden-dag bij Ikea, ben je nooit zeker wat je achter de volgende hoek te wachten staat…

Voor zij die iets geven om een score; 6.5/10

Code voorzien door: Insidegamer

Sponsoring van de recensie: Ikea

Leuke post? Drop een hartje

Score: 4.2/5 volgens 5 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
11 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Dokter Caspari
Dokter Caspari(@dokter-caspari)
1 maand geleden
Antwoord aan  koekie dealer

trek ik me altijd niks van aan.

Dokter Caspari
Dokter Caspari(@dokter-caspari)
1 maand geleden

Ik word kotsmisselijk van VR. Weet wel dat ik destijds in mn broek scheet bij deze game, mijn god wat eng. Nu niet meer natuurlijk, want ik ben nu een grote jongen.

goed geschreven tekst, moest er echt om lachen en dat gebeurt mij niet snel. kreeg je gezien je sponsor nog extra onderdelen bij deze code?

Laatst bewerkt 1 maand geleden door Dokter Caspari
Dokter Caspari
Dokter Caspari(@dokter-caspari)
1 maand geleden
Antwoord aan  koekie dealer

Hoe kun je nou een rollende bureaustoel hebben als er twee wieltjes ontbreken, ben jij koning balans ofzo?

Dokter Caspari
Dokter Caspari(@dokter-caspari)
1 maand geleden
Antwoord aan  koekie dealer

Bureaubees?

Dokter Caspari
Dokter Caspari(@dokter-caspari)
1 maand geleden
Antwoord aan  koekie dealer

XD haha jij mag dat, al ben ik zeer benieuwd waar en wanneer je ‘m wil gebruiken :p

RuanMoleman
RuanMoleman(@RuanMoleman)
1 maand geleden

Ontzettend leuke review! Met genot zitten lezen

Screenshot Sunday #35

Series en films die ik als kind keek!