in

Een potje luguber verstoppertje in Dead by Daylight – Column


Een angstschreeuw schelt door je kamer. Je hebt de moordenaar gevonden. Of beter gezegd, hij heeft jou gevonden. Michael Myers, met zijn klassieke keukenmes in de aanslag. En hij staat pal achter je.

dead by daylight

The whole gang is here

In de nazomer van 2018 pikte ik Dead By Daylight toevallig op toen deze in het rijtje van maandelijkse Playstation Plus games stond. Na honderden potjes Tracers en Bastions afknallen in Overwatch, hadden mijn vaste gamepartner en ik weer eens zin in iets nieuws. Inmiddels luidt Dead by Daylight vaak de start van onze gamesessies in. Het spel is qua concept eenvoudig. Je speelt als een van vier survivors of als de killer. De survivors worden in een gebied gedropt waar ze vijf generatoren moeten repareren die over het hele speelveld verspreid staan, waarna ze via een speciale uitgang kunnen ontsnappen. Het is aan de killer om dat plan te dwarsbomen door spelers neer te slaan en op te hangen aan vleeshaken – Texas Chainsaw Massacre-fans, eat your heart out.

Als fan van (klassieke) horror werd ik direct enthousiast van het handjevol officiële, wereldberoemde moordenaars die in het spel speelbaar zijn. Ieder karakter slacht op zijn of haar eigen manier diens tegenstanders af. Bovendien zijn de monsters die developer Behaviour Interactive zelf heeft ontworpen ook tof. Maar je slachtoffers in een droomtrance brengen en ze vervolgens vermoorden als die smerige Freddy Krueger uit de originele Nightmare on Elmstreet films? Dat voelt toch beter. Bubba “Leatherface” Sawyer met zijn masker van mensenhuid, schortje en kettingzaag… Amanda “Pighead” Young uit Saw II, die gebruik maakt van martelwerktuigen uit de films… Persoonlijke favoriet Michael Myers uit Halloween die zijn doelwitten geruisloos stalkt met zijn spierwitte, emotieloze Star Trek masker… Het prikkelt net wat meer dan de karakters die Dead By Daylight zelf heeft geïntroduceerd.

Stiekem vind ik het een beetje jammer dat klassieker Jason Voorhees niet bij het clubje zit, ook omdat Camp Crystal Lake zeker een interessante map zou zijn geweest. De rechten voor de moordlustige man met zijn ijshockeymasker, liggen helaas bij concurrent Friday the 13th: The Game.

dead by daylight

Verstoppertje spelen met verhoogde hartslag

Maar toch blijft de vraag: Wáárom start ik in godsnaam telkens weer mijn gratis verkregen Dead By Daylight op terwijl John Marston me al maanden met beteuterde oogjes aanstaart vanaf zijn Red Dead Redemption 2-hoesje?

Als liefhebber van zowel horrorfilms als -games vind ik die constante spanning die je voelt wanneer je als survivor uit handen probeert te blijven van de killer geweldig. Het grote verschil tussen horrorfilms en horrorgames is dat je bij die laatste niet een passieve toeschouwer bent. De voortgang en uitkomst van Dead By Daylight hangen helemaal af van de manier waarop jij speelt. En hoe intens ik ook van horrorfilms houd, het is nu eenmaal een stuk enger wanneer je zelf degene bent die achterna wordt gezeten met een hakbijl en je niet wegkomt met schuilen achter je dekentje.

Toen ik dit vraagstuk voorlegde aan mijn beste maatje (ook een fanatiek Dead By Daylight-speler), gaf hij aan dat de game voor hem altijd voelt als een soort extreme versie van verstoppertje. Hij voelt dezelfde soort spanning die hij als kind voelde wanneer hij zich moest verstoppen en er actief naar hem gezocht werd. En daarmee slaat hij eigenlijk de spijker op zijn kop. Als overlever ben je constant bezig met het uit handen blijven van de moordenaar. Vaak betekent dit dat je moet rennen voor je leven, maar vaker nog zoek je naar een goede verstopplek wanneer Freddy, Mikey of Bubba naar je op zoek zijn. De opzwepende muziek en constante dreiging van de bevreesde vleeshaken waar je ieder moment aan opgehangen kunt worden, maken van ieder potje een hele belevenis. En geloof me als ik zeg dat het geweldig voelt wanneer je na een lange achtervolging ergens achter een rots schiet en de moordenaar je vervolgens niet meer kan vinden.

Andersom is spelen als moordenaar misschien net zo spannend als spelen als survivor, omdat je koste wat kost wilt voorkomen dat je tegenstanders jou te slim af zijn of een loopje met je nemen. Overlevenden die bij de uitgang op je staan te wachten nadat ze het spel gewonnen hebben, om je vervolgens al teabaggend te laten weten wat ze van het potje vinden, zijn namelijk niet per se mijn idee van een geslaagde avond.

dead by daylight

Samen uit, samen thuis

Toch ervaar ik altijd het meeste plezier wanneer ik samen met mijn vrienden in de party aan het kletsen ben en het gesprek zo af en toe wordt onderbroken door een geschrokken gilletje hier of een waarschuwinkje daar. Samen communiceer je waar de killer zou kunnen zijn, heal je elkaar wanneer iemand gewond raakt en zet je een heuse reddingsmissie op wanneer één van je vrienden aan een vleeshaak hangt te spartelen. Samenwerking en goede communicatie zijn essentieel voor een positieve afloop van het spel. Gegarandeerde multiplayer-fun dus. Als de servers meewerken dan, want die lopen niet altijd even vlotjes wanneer je als groep wilt spelen… Maar ach, ondanks de wachttijden die zo nu en dan irritant lang zijn, start ik het spel aan het eind van de dag toch altijd weer graag op. Dat zegt eigenlijk genoeg.

Maskertje op, kettingzaag aan en gaan dus!

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Nieuwe trailer Metro Exodus draait om wapens

E-sport-update: FIFA-speler ontslagen wegens ontucht