in

Fallout 76 is (niet?) het einde van de wereld

Vader vergeef me, ik heb genoten van de grootste zonde die een gamer kan begaan. Gelijk aan Gwynevere doden in Dark Souls of niet schaamtelijk toxisch zijn in multiplayer shooters. Offer me op aan het altaar van The Witcher 3 en smijt mijn rottende karkas naast het lijk van hygiëne, The Last of Us 2 en al het ander wat gamers als de donder vresen. Vader vergeef me, Ik heb genoten van Fallout 76.

En hoe melodramatisch ik het ook opstel; ben ik toch echt wel verbaast over het feit dat dit spel zo lekker speelt als het doet.

Vooral omdat ik uiteindelijk weinig goed heb om te zeggen over het spel. Op de Xbox One via Cloud Gaming heeft het graphics waar alleen een moeder van zou kunnen houden. De animaties zijn houtig, textures uitgewassen en al het schrijfmateriaal in het spel zover is matig, zelfs in vergelijking met Fallout 76. Toch heb ik de afgelopen ~12 uur aan gameplay onwijs stimulerend gevonden.

Niet geloofwaardig

Ooit willen weten wat er gebeurt als je een kopietje maakt van een blaadje, en dan die kopie kopieert? Het antwoord is Fallout 76. Het is ongeveer even Fallout als Redbubble merch met een Fallout boy erop. Fallout is al jaren niet meer geloofwaardig, en daarmee heb ik het niet over het bestaan van Ghouls of Supermutants.

Geloofwaardigheid in fictionele werelden ligt meestal volledig los van realisme. Het maakt niet uit dat echte mensen geen overdosis straling kunnen weerstaan om vervolgens gekke nuke-zombies te worden, zolang je degene waarmee het gebeurt maar realistisch laat reageren op de situatie. Er is bijna geen beter voorbeeld dan een van de eerste locaties die je voor een quest bezoekt in Fallout 76, The Wayward. 

The Wayward is een opstart herberg die net als de meeste gebouwen in het Fallout-universum bestaat uit samengetimmerde restanten van andere gebouwen. Tja, begrijpelijk, je moet het doen met wat je hebt toch? Maar verklaart dat waarom de vloeren van haar gebouw 25 jaar na de oorlog alsnog volledig in puinzooi bedekt zijn? Is het echt zo moeilijk om een bezemsteel te pakken en die steentjes opzij te vegen? Moeilijker dan een heel huis repareren met willekeurig vuilnis?

Misschien klinkt het alsof ik hier aan het zuurpruimen ben, maar zo’n oog voor detail heb je nou eenmaal nodig als je een geloofwaardige gamewereld wil maken. Je moet niet alleen een fantasiewereld scheppen, maar ook het gedrag van mensen in die wereld en in die situaties emuleren. Je kan elke seconde van de geschiedenis van je wereld uitgeschreven hebben, en honderdduizend zinnen expositie in je spel proppen; maar als de mensen niet kloppen klopt de wereld niet. Fallout is tegenwoordig op dat vlak helaas een kopie van een kopie van een kopie, onscherper en onscherper met elke iteratie.

Dus hey, zei je niet dat deze game niet het eind van de wereld was? Zover lees ik alleen maar kritiek

Fallout 76 is een sociale ervaring

Nu, waarom heb ik dan genoten van Fallout 76? Ik had ten eerste het geluk om de game met een vriendin van me te spelen. Omdat die vriendin volledig onbekend was met het Fallout-universum en alle vijanden en rariteiten van dien, was het leuk om haar eerste trip door The Wasteland mee te maken. 

Op die manier is naargenoeg de grootste zwakte van Fallout 76 in mijn ogen misschien een van de grootste krachten van het spel voor een ander. Ik had namelijk nooit diezelfde vriendin kunnen overtuigen om Fallout: New Vegas te spelen. Op die manier is een compliment wat ik aan het spel kan bieden dus dat het een goede entree is in de Fallout-reeks voor mensen die misschien niet evenveel houden van verhalende gameplay of singleplayer-spellen.

Het was leuk om het verhaal van een ander in de springen, en om voor een keer de rol van een loyale companion te spelen in plaats van het hoofdpersonage. De gameplay bestond vooral uit schieten, ontdekken, verzamelen en schieten, precies ingewikkeld genoeg voor de beginnende gamer in je omgeving dus.

Heb je een beste maat, vriendin of ouder waar je graag een spelletje mee zou willen spelen, dan is Fallout 76 misschien een grappige game om een uurtje of twee in te steken. Had ik dat niet gedaan, dan had ik nooit deze prachtige foto kunnen nemen van hoe mijn personage vast kwam te zitten in een vuilnisbak. Oscar cosplay.

Het spel speelt verder heel lekker, met weinig haperingen en korte laadtijden wordt het erg makkelijk om gewoon te blijven spelen. Fallout 76 voelt op het begin als een grote ontdekkingsimulator. Als iemand die verschrikkelijk veel kan genieten van een potje no man’s sky, kan ik me daar wel in vinden. Helaas komt er bij elke openwereldgame een punt komt waar je de map internaliseert, en zodra dat gebeurt, zie ik mezelf niet verder spelen.

Onthoud dat ik dit allemaal zeg met de aannaame dat je het spel niet gaat kopen, maar speelt via een service als de gamepass. Met de hoeveelheid zinloze microtransacties, DLC, Battlepasses en andere overige zooi probeert dit spel al genoeg geld uit je te trekken om ook maar een cent waard te zijn. Ik zei niet dat ik Fallout 76 goed vond toch?

Heb je verder een zwakte voor lootboxes of gokmechanieken, dan zou ik Fallout 76 ook niet aanraden. Dit is een van de vele spellen die haar in-game store en battlepass agressief naar je marketen

Feedback? Daar zijn de comments voor 😉

Leuke post? Drop een hartje

Score: 4.2/5 volgens 5 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Gratis Game: Salt and Sanctuary (verlopen)

Gratis Games: Tomb Raider-trilogie