in

Gamen als vader: het wordt alleen maar leuker – deel 1


Let op: de onderstaande tekst bevat een aantal kleine spoilers over Life is Strange, Hellblade: Senua’s Sacrifice en What Remains of Edith Finch. Maar goed, die spoilers zijn toch goed voor je! Daarnaast is dit het eerste deel van een tweeluik. Morgen verschijnt deel 2.

Ik hoor ze bijna. Mijn mopperende Overwatch-teamgenoten tijdens een kwalificatiewedstrijd voor ranked play. Ik baal er zelf ook van, maar ik kan niet anders: ik moet wel stoppen. Midden in de derde en beslissende ronde. M’n oudste dochter, nu drie jaar, huilt hartstochtelijk. Snel loop ik naar haar kamer en tref haar rechtop zittend met verschrikte blik aan in haar bed. Haar van het huilen natte haar zit op haar gezicht geplakt als ze met schokkende stem uitroept: ‘Oh Papa! Er zitten hier spoken!’ Na een kwartier troosten en knuffelen weet ik haar te overtuigen dat spoken alleen in boekjes bestaan en niet in het echt. Ze knikt tevreden, geeft me een kus, pakt haar knuffel en valt meteen weer in slaap. Ik sprint naar zolder waar ik geconfronteerd wordt met een boodschap in het hoofdmenu van Overwatch: ‘Repeatedly leaving matches early will result in a penalty!’ Ja, het vaderschap is niet altijd even handig voor gamers, maar ik kan oprecht zeggen: gamen is alleen maar leuker geworden sinds ik vader ben. Dat had ik niet verwacht.

Gamen als vader

Soms voel ik me daar wel een beetje schuldig over: ik weet dat ik sinds ik kinderen heb nooit meer in de avond echt ongestoord kan gamen. Dus waarom ga je dan een game spelen waarbij het team zo belangrijk is? En dan ook nog in competitieve modus? Sorry, maar ik blijf het doen. De keren dat ik zo naar beneden storm om even mijn kinderen te checken zijn in een maand op één hand te tellen, en Overwatch is in de competitieve modus gewoon leuker. Maar goed, het is soms niet zo handig. Multiplayer-games en kinderen gaan gewoon niet helemaal lekker samen.

Waar blijft de tijd?

Los daarvan heb je natuurlijk ook minder tijd. Je kinderen eisen, volkomen terecht, je aandacht, waardoor overdag games spelen voor mij een zeldzame aangelegenheid is. Als het al gebeurt, dan speel ik enkel mijn vrolijk gekleurde games, zoals Golf Story, Snake Pass of Mini Metro. Je weet immers nooit wie er stiekem mee zit te kijken, en om mijn dochters nou te confronteren met hoe ik in DOOM met een kettingzaag een demon doormidden klief, lijkt me pedagogisch niet helemaal verantwoord.

Als je kindje nog klein is, is dat weer wat anders. Dan doen ze slaapjes die perfect te combineren zijn een paar dagelijkse missies in The Division of flink wat goede potten Hearthstone. Maar zodra je bloedjes een jaar of twee, drie, zijn gaat hun batterij de hele dag mee en kun je die heerlijke slaapjes weer op je buik schrijven.

Gamen als vader

Dat klinkt allemaal niet heel positief, maar het bovenstaande is eigenlijk het enige wat je er als gamer voor moet laten: tijd om te gamen wanneer het jou uitkomt. Je krijgt er natuurlijk ook wel iets anders voor terug in de vorm van een soort liefde die je nog niet kende. Ook al was mijn Zenyatta on fire in het voorbeeld in de inleiding, stond ik op drie gouden medailles die ronde, en hadden we de pot zeker gewonnen, wanneer je dochter zo snikkend haar armen om je nek slaat om troost te zoeken bij enkel en alleen jou, vergeet je dat meteen. Dan kun je intens genieten van je kleine meisje die weer lekker ligt te slapen nadat je haar hebt getroost.

Ga lekker de Viva Mama lezen, mafkees!

Dat je veel minder tijd te besteden hebt aan gamen is wat mij betreft niet eens echt minpunt. Ik heb namelijk een belangrijke ontdekking gedaan: hoe minder tijd ik heb om te gamen, hoe meer ik ervan geniet. Wanneer je tijd schaars is, moet je het goed gebruiken. Vroeger kocht ik enorm veel games (allemaal tweedehands of zwaar afgeprijsd) welke ik dan niet of maar een beetje speelde. Als ik een game helemaal uitspeelde, dan was het ook echt een absolute topgame. Ik was dol op gamen, begrijp me niet verkeerd, maar ik genoot er (achteraf gezien) niet zo van. Nu is dat heel anders. Ik heb als vader helemaal niet zoveel momenten in de week om te gamen – al moet ik zeggen dat een Switch uitermate handig is voor al die verloren momenten op de dag. De games die ik tegenwoordig speel zijn games die ik echt heel graag wil spelen en waarvan ik van tevoren vrijwel zeker weet dat ik ze echt enorm waardeer.

Gamen als vader

Er is nog iets anders sinds ik vader ben: ik game daadwerkelijk anders. Niet dat ik nu weiger kleine schattige beestjes af te schieten of die nare ontploffende baby’s uit Dead Space 2 uit de weg ga. Nee, ik beleef verhalen anders. Als ik terugdenk aan alle games die mij de afgelopen maanden en jaren het meest bij zijn gebleven dan valt het me op dat dit games zijn waarbij familie, of het gebrek daaraan, een belangrijke rol speelt.

Niet voor niets heb ik What Remains of Edith Finch uitgeroepen tot mijn favoriete game van 2017. Deze walking sim over de onfortuinlijke familie Finch heb ik zo ontzettend intens beleefd. De scène waarin een baby verdrinkt in een badkuip (ik heb nu daadwerkelijk kippenvel op mijn armen terwijl ik dit tik) heeft me zo aangegrepen! Het is je ultieme angst als ouder. Het klinkt zo verschrikkelijk cliché, maar het is echt zo. Ik zie me zo’n verlies niet een-twee-drie te boven komen. Die angst neem je mee in zo’n game en maakt dat je dat soort scènes extra intens ervaart.

Als ik verder denk aan wat me trekt in deze games, dan is het niet alleen dat ze over familie gaan of over de relatie tussen vaders en kinderen, maar vooral ook omdat ik er wat van wil leren. Ik merk dat ik, sinds ik vader ben, ook games speel om te zien hoe de personages in de games met elkaar omgaan en vooral waarom ze dat zo doen.

Gamen als vader

Schuldgevoel

Life is Strange is een mooi voorbeeld van zo’n game. Hoewel ik de game vervloek om het verschrikkelijke einde, vind ik de avonturen van Max en Chloe in de vijfdelige episodische game uitermate interessant en vermakelijk (en ik hoop dat mijn dochters later ook naar die goede muziek luisteren). Ook de scène in een alternatieve tijdlijn waarin de anders zo vrolijke en rebelse Chloe ineens een aan haar bed gekluisterd invalide meisje is, die steeds verder aftakelt en zich zo schuldig voelt over de medische kosten waarmee ze, in haar beleving, haar ouders opzadelt dat ze Max vraagt haar leven te beëindigen, sloeg bij mij in als een bom. Het zal je maar gebeuren dat je je dochter in zo’n situatie aantreft, dat het steeds erger wordt en dat ze vervolgens, voor een groot deel uit liefde, haar eigen leven wil beëindigen. Daar word je als ouder niet heel blij van.

Of Senua, uit Hellblade: Senua’s Sacrifice. Ik word zo onredelijk pissig van haar vader die haar stelselmatig mishandelt en kleineert. Zo intens gemeen. Wat een draak van een man! Senua is een uitermate stoere dame die alles op alles zet om de ziel van haar geliefde Dillion te redden. Ze wordt net als haar moeder geplaagd door psychoses en lijdt aan schizofrenie. Haar vader, een godsdienstwaanzinnige, denkt dat je dit het beste verhelpt door eropin te beuken met vuisten, wat Senua en haar moeder niet alleen lichamelijk maar vooral geestelijk verder beschadigt en uiteindelijk leidt tot de dood van Senua’s moeder.

Gamen als vader

Ik ben me tegenwoordig veel meer bewust van dit soort dingen in games. Voorheen was zo’n vader van Senua gewoon een npc geweest. Ik had de man zeker een eikel gevonden maar had er verder niet zo zwaar aan getild. En bij Life is Strange had ik die scène, als ik geen kinderen had gehad, ook zeker heftig gevonden. Maar nu ik wel kinderen heb en met hun beide het allerbeste van de wereld voor heb, komt die scène net wat harder binnen. Het is zo’n beetje alles wat je niet wil dat je kind overkomt.

Los van situaties rond kinderen en hun relatie met hun ouders, ben ik ook steeds meer geïnteresseerd in vaders. Om te onderzoeken hoe die digitale vaders hun kroost in al die gevaarlijke werelden grootbrengen. Zoals Lee in The Walking Dead of Joel in The Last of Us. Hoe ik dat ervaar bespreek ik morgen, in deel 2 van dit tweeluik.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Avengers: Infinity War review – Marvel en Disney snappen ons

De naarste glitches en bugs uit de geschiedenis van games