in

Gameverslaafd

Het doodnormale weekend van een gameverslaafde

Het is maandagochtend en op mijn klok zie ik dat het al vijf uur is. Het ruikt muffig in mijn slaapkamer. Door de goedkope roljaloezieën komen de eerste zonnestralen alweer naar binnen. 20 lege blikjes huismerk-cola naast mijn bed. Vier lege zakken van Croky Bolognese chips met duizenden kruimels in mijn bed. Tussen die kruimels lig ik. Headset op, controller in mijn hand. Door de headset klinken poëtische uitspraken als “fucking camper”, “noob”, “Teabag de bitch, bitch!”.

Terug naar het begin van het weekend. Vrijdagmiddag. Net 20 minuten klaar met school. Ik storm het huis in en roep “hallo” naar mijn moeder vanuit de gang. Nog voordat het geluid van mijn begroeting aankomt in de huiskamer van ons kleine arbeidersflatje in Rotterdam-Zuid, duik ik mijn kamer in om direct de deur dicht te knallen. Het is tenslotte al 15:30 en al mijn vrienden, mijn Xbox Live vrienden van de Halo-clan Dutch Vengeance, zijn al lang bezig! Geen tijd te verliezen. Ik zet de Xbox aan en terwijl Halo 2 opstart zet ik mijn, door goedkope gel klevende headset weer op mijn hoofd. “Hallo n00bs, let’s go!”.

Inmiddels is het dus maandagochtend 05:00. Ik heb dit weekend weer honderden potjes verloren met minimaal 5x meer Deaths dan Kills. Net als al mijn vrienden uit de clan bakte ik er weer niets van. Behalve XplosiveNL trouwens. Hij was zelfs na 40 uur nog scherp, maar hij slaapt al. Ook SuicidalSheep deed het dit weekend niet slecht, maar hij kon door foutjes in het spel “Super Jumps” maken en vanaf buiten het level rustig urenlang de tegenpartij doodschieten met een snipers. Enfin het gaat niet om de winst. Het is gewoon gezellig!

Dit weekend heb ik ongeveer drie uur geslapen. Over 2 uur gaat de wekker want om half 9 heb ik een blokuur Nederlands. Tijd om er een eind aan te brijen, maar nog even het potje afmaken.

Zo zag een gemiddeld weekend er voor mij uit in 2007. Ik was gameverslaafd en niet zo’n beetje ook. Niet alleen in de weekenden, maar ook doordeweeks spendeerde ik al mijn vrije tijd op Halo 2. Ik hoor je denken, als je alles verliest, veel vaker doodgaat dan dat je anderen afschiet, wat trekt je dan zo erg naar de game console?

Pubertijd

Het begon allemaal een aantal jaar eerder. Ik voetbalde in de C1 van het lokale voetbalteam en was niet slecht, maar ook zeker niet heel goed. Ik had zeker geen potentie om profvoetballer te worden, hoewel dat altijd mijn droom was geweest. We verloren iedere wedstrijd en kregen iedere maandag straftraining. De droom om profvoetballer te worden spatte uiteen.

Ik zat destijds in het derde leerjaar van HAVO in een nieuwe klas zonder vrienden. Waar ik voorheen op het VMBO zonder ook maar een beetje moeite te hoeven doen alleen maar 10-en en 9’s haalde, lukte nu helemaal niets. Op mijn eerste rapport stonden behalve voor Informatica en Gymnastiek, alleen maar 3-en, omdat op mijn Christelijke School geen lagere cijfers werden gegeven.

Voetbal lukte niet, school lukte niet… en ik kreeg ook nog eens puisten. Veel puisten. Ik keek in de spiegel en zag een sukkeltje met veel puisten dat niets kon. De mensen die net zo over zichzelf dachten als ik deed, waren destijds de Gothics en de Metalheads, dus werd ik dat ook maar. Dat leverde echter nog meer commentaar op, vooral van mijn populaire zusje en haar vrienden.

In mijn hoofd was ik een nobody waar niemand iets mee te maken wilde hebben. Maar als ik op Xbox Live zat, zag niemand mijn, in mijn ogen, lelijke puistenhoofd. Niemand wist van mijn mislukte leven. Hier kon ik zijn wie ik wilde zijn. Hier ging ik voortaan mijn tijd spenderen.

Zelfvertrouwen en een beetje geluk

Jarenlang spendeerde ik ieder vrij uurtje op Xbox Live als praatgrage SilentF0rce NL. Waar ik in het echte leven maar tegen een paar anderen durfde te praten, raakte menig headset van mijn Xbox Live vrienden versleten omdat ik maar niet ophield met kletsen.

Terwijl ik veilig in mijn kamertje in mijn wereld zat, hadden we thuis in de echte wereld als gezin verschillende problemen. Één daarvan was dat we moesten leven van heel weinig geld. Mijn moeder had daarom besloten dat de internet-stekker eruit ging als ik geen bijbaantje zocht.

Ik snap nog altijd niet hoe, maar deze puistenkop met vies, lang en onverzorgd haar, ging in een Rammstein shirt solliciteren bij de Kruidvat en werd nog aangenomen ook. Twee filiaalmanagers zagen potentie en lieten mij taken doen die ik niet eigenlijk durfde, maar wel kon. Ik moest mensen adviseren, kassa draaien en na een tijdje kreeg ik zelfs de verantwoordelijkheid om de winkel af te sluiten op zaterdag. Mijn zelfvertrouwen kreeg na verloop van tijd een boost. Ik kreeg steeds meer verantwoordelijkheden en steeds meer klanten maakte graag een praatje met mij. Mijn lange haar ging eraf en mijn zwarte metalhead-kleding ging de prullenbak in en werd vervangen door kleding met meer kleur.

Inmiddels ging het ook erg goed op de MBO-ICT opleiding en kreeg ik zelfs wat aandacht van meisjes. Ik was bijna 19 jaar oud en de pubertijd was zo goed als voorbij. Ik heb niet de feestende pubertijd gehad die mijn populaire zusje had, maar ook geen slechte tijd. Het gamen, maar vooral het leven in een voor mij veilige wereld zonder oordelen op uiterlijk en prestaties, voelde goed. Maar gelukkig is door mijn toegenomen zelfvertrouwen de verslaving vanzelf overgegaan en kon nu mijn leven in de echte wereld beginnen.

Ik ging reizen, kreeg een goede baan in de ICT, rondde ondertussen een deeltijd HBO-opleiding af en ik maakte veel vrienden in de echte wereld. Ik had gamen niet meer nodig om me goed te voelen.

En nu? Nooit meer gamen?

Inmiddels ben ik 31 jaar en heeft deze “Silent Force” zijn werk gemaakt van praten. Achter de computer zitten vond ik niets meer, dus ben ik een paar jaar geleden geëmigreerd en ben ik gaan werken als gids in het Praag, Tsjechië.

Vandaag de dag heb ik mijn eigen succesvolle tour bedrijf in Krakau (Polen), heb ik een mooie en lieve vriendin en staat er een dikke tv met een Xbox Series X in de huiskamer. Die Xbox staat niet zo vaak aan, maar ik kan zo af en toe nog steeds onwijs genieten van een paar uurtjes Assassin’s Creed, Halo of Call of Duty. Gelukkig heb ik het alleen niet meer nodig om mij goed en gelukkig te voelen.

XplosiveNL, mijn enige Xbox Live-vriend van vroeger die er wel wat van bakte op Halo, is nu één van mijn beste vrienden in het echte leven en heeft in essentie ongeveer hetzelfde verhaal achter zijn game verslaving en hoe hij ervan af is gekomen.

Daarom ben ik benieuwd of meer mensen zich herkennen in de redenen achter een gameverslaving en hoop ik stiekem ook jongeren die zich nu in hetzelfde schuitje bevinden te kunnen inspireren en motiveren. Mand.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
29 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Dokter Caspari
7 maanden geleden

Wauw, wat heb jij dit enorm goed geschreven zeg. Ik startte met lezen en ben niet meer gestopt tot de tekst ‘op’ was 😉

Wat knap dat jij je leven hier op deze wijze deelt, maar ook een mindere en gevaarlijke kant van gaming durft te belichten. Ik heb niet in een zelfde fase gezeten als jij, maar ook voor mij was gaming echt een uitvlucht. Het echte leven kan soms zo hard zijn en zo vol taken en uitdagingen zitten waar je niet altijd de zin of moed voor hebt, dat je een weg naar een ander universum zonder deze problemen zoekt. Gaming biedt zo’n universum. Dit maakt gaming een heel mooi iets, maar tegelijkertijd kan het ook een enorme misleidende verleiding worden.

Ikzelf barst absoluut niet van de zelfvertrouwen. Sterker nog, ik doe mijzelf eigenlijk altijd te kort, en heb helemaal geen hoge pet op van wie ik ben. Veel dingen die ik doe, probeer of uitdagingen die ik aanga lopen vaak mis. Ik ben niet handig, niet ontzettend slim, een onmeunige kluns en totaal niet iemand die je om raad vraagt. Het vervelende is dat ik wel graag een dergelijke persoon zou willen zijn. Dit gevoel draag ik mijn hele leven al bij mij, en dat is waarom gaming mij altijd getrokken heeft : Deels om de verhalen, verwondering en toffe gameplay, maar toch ook zeker omdat ik in games een onuitputtelijke bron van zelfvertrouwen ben. Ik doe en probeer alles, want gaat het mis, dan doen wij het gewoon opnieuw zonder al te veel consequenties. In het echte leven hebben bepaalde fouten/keuzes helaas soms wel grote en onomkeerbare consequenties. Doordat zaken al te vaak mis zijn gegaan, speel ik veel dingen dan ook vaak op save. Dit hoef ik in games niet te doen, en dat maakt dat gamen voor mij soms een enorme uitlaatklep kan zijn.

Maar wat goed dat jouw verhaal zo’n happy ending heeft, en je mag enorm trots zijn op alles wat je bereikt hebt! Jouw verhaal is het voorbeeld dat, hoe diep je ook in de put zit, je hier altijd weer uit kan komen. Je moet het alleen wel zelf doen. Het heeft mij in ieder geval geïnspireerd om ook eens na te gaan denken over bepaalde keuzes. Bedankt!

Laatst bewerkt 7 maanden geleden door Dokter Caspari
Luigi1985
7 maanden geleden
Antwoord aan  Dokter Caspari

Sommige keuzes zijn ook gewoon lastig hoor. Ik ben ook niet zo’n risiconemer en vooral in mijn twintigerjaren was ik toch altijd bang dat bepaalde dingen niet zouden, terwijl als ik terugkeek naar de dingen die ik wel heb geprobeerd ze eigenlijk vaak wel waren gelukt.
Zeker niet alles hoor, maar niet iedereen kan alles.

Ik heb in de beginfase van mijn werkende leven een leidinggevende gehad die me gewoon bewust dingen liet doen die ik niet leuk vond en die buiten mijn comfortzone vielen. Ik was bij vreemden introvert, ik haatte het om mensen te bellen en ik had de grootste moeite met een praatje maken met iemand. Die leidinggevende heeft mij daar echt wel mee geholpen. Waarom zou ik bepaalde dingen niet kunnen die anderen wel kunnen? Ik wist van mezelf best waar ik wel/niet goed in was, maar ik maakte er te weinig gebruik van. In de jaren erna is dat langzaamaan allemaal steeds beter gegaan en nu kan je me zo tussen een groep mensen zetten, pak ik de telefoon, zelfs als ik voor mijn werk Frans moet praten (wat ik echt niet kan) en interesseert het me geen zak wat anderen denken. Maar dat heeft wel tijd nodig gehad.

Ik dwaal heel erg af, maar wat ik wil zeggen, en ik hoop dat iemand er iets aan heeft, is dat twijfelen aan jezelf en vervolgens niks doen, sowieso niks oplevert en nergens voor nodig is.

Bij mij is het gamen ook wel een uitlaatklep, maar dat zijn dan wel dingen die je in het echt ECHT niet zou doen (zoals prinsessen redden, door een jungle heen scheuren met allemaal schietende bandieten achter je aan of vechten tegen iemand die een harpoen door je lichaam heen wil gooien).

Dokter Caspari
7 maanden geleden
Antwoord aan  Luigi1985

Je hebt helemaal gelijk. Maar de knoop doorhakken en toch ondernemen wat je eigenlijk niet durft maar wel in je hoofd hebt is een pittige. Niet iedereen kan dit. Sterker nog, het roer omgooien is in een leven dat opzich ‘prima’ is, vaak een van de moeilijkste dingen om te doen. Iets met oude schoenen weggooien…

Wel dank voor je reactie, top!

Barton
7 maanden geleden

Indrukwekkend en inspirerend verhaal. Dank voor het delen!

LeegBlikjeWater
7 maanden geleden

Leuk stuk. Ik vind veel gamen een verslaving noemen vaak wel kort door de bocht. Als iemand veel boeken leest, is deze dan boeken-verslaafd? Het is een vraag die ik mezelf wel eens afvraag. Wanneer is het een verslaving en wanneer is het een hobby? En wanneer is een verslaving erg en wanneer niet. Want niemand zou zeggen dat een boeken-verslaving erg is, right?

LeegBlikjeWater
7 maanden geleden
Antwoord aan  SilentF0rce-1

Fair enough. Wel leuk dat je leven zulke interessante stappen heeft gezien. En wat tof dat je een eigen tour bedrijf hebt in Polen. Succes daar! En vergeet het niet: het leven is lang, niet kort. Dit verhaal bewijst dat als je het mij vraagt 😀

Barton
7 maanden geleden
Antwoord aan  LeegBlikjeWater

Als iemand niet meer functioneert op andere vlakken omdat hij/zij louter nog leest, dan mag je best van een verslaving spreken. Kan me echter voorstellen dat sommige activiteiten eerder een verslaving uitlokken.

Luigi1985
7 maanden geleden

Goed geschreven. Iedereen zoekt denk ik op een bepaalde manier een uitweg als hij/zij zich niet helemaal goed voelt. Bij jou was het het gebrek aan zelfvertrouwen, waardoor je besloot jouw contacten te zoeken binnen het gamen, in de virtuele (echte) wereld.
Het is goed om te lezen dat het allemaal beter gaat.

Het enige wat ik me afvraag is: waarom hebben je ouders niet gelijk de stekker eruit getrokken? Zoveel gamen was bij mij thuis vroeger nooit gelukt. (no judgement here overigens).

Het is jammer dat veel mensen het gevoel krijgen/hebben dat je aan bepaalde populariteitseisen moet voldoen om ergens bij te horen. Eigenlijk is dat helemaal niet zo, weet ik ook achteraf.

Ik was ook niet de populairste vroeger tijdens mijn middelbare schooltijd. Ik was ook niet echteen buitenstaander overigens, maar ik was wel duidelijk zoekende en wist niet precies waar ik bij hoorde en dat dat uitte zich dat ik de ene keer leuk zat te doen met mensen van het populaire clubje en de andere keer bij de zogenoemde nerds. Buiten enkele goede vrienden hoorde ik eigenlijk nergens ECHT bij. Dat kwam pas later toen ik studeerde en bij een groep vrienden aansloot waar ik nog steeds mee om ga.

Het enige wat ik weet is dat sommige mensen, die vroeger in de ogen van de populaire mensen een beetje raar waren omdat ze zichzelf waren, zichzelf zijn gebleven. Als ik die mensen nu zie, hebben ze het allemaal goed voor elkaar. Als ik terugkijk op mijn puberjaren, dan had ik dat misschien ook moeten doen. Gewoon lekker jezelf zijn en niet kijken naar de standaarden van anderen en niet per se ergens bij willen horen. Als je jezelf blijft, krijg je echt wel vrienden.

Een ‘gameverslaving’ heb ik nooit gehad. Ik kan het simpelweg gewoon niet zo lang achter elkaar. Heb wel ene tijdje gehad dat ik op veel momenten liever thuisbleef om of te gamen. of een film te kijken, dan dat ik met vrienden wat deed. Toen ik daarmee ophield, is mijn leven wel echt een stuk leuker geworden.

Luigi1985
7 maanden geleden
Antwoord aan  SilentF0rce-1

Het klopt wat je zegt. Alles wat je toen anders zou hebben gedaan, zou misschien ook weer tot iets anders geleid hebben. Het gaat nu goed en daar gaat het om en zoals je aangaf, was je toen best ok. Spijt hebben is ook zonde van de tijd he.

Kiekmgoan46
Kiekmgoan46
7 maanden geleden

Meer van dit aub. Tof en persoonlijk stuk tekst.
Mooi om te lezen dat alles op z’n figuurlijke pootjes terecht is gekomen.

Heb in mijn pubertijd ook behoorlijk wat gegamed, voornamelijk ten koste van school. Ik had een concentratie vermogen en spanningsboog van niks. Altijd afgeleid door het minste of geringste. Het enige dat mijn aandacht vast kon houden waren games en skateboarden.
Ik ben uiteindelijk zonder echt te kunnen leren vastgelopen in HAVO 4 en struikelde ik over de onvoldoendes.

Ik heb in de jaren daarna nog wel geprobeerd HAVO af te ronden via andere wegen maar nooit gelukt. Door ingrijpende gebeurtenissen binnen het gezin en mijn educatieve opstapeling van falen (2 HBO studies gefaald om dezelfde reden, betreden middels 21+ toets) slipte ik langzaam in een jarenlange depressie. Gamen, skateboarden en surfen waren mijn uitlaatkleppen geworden en dan met name gamen omdat dat altijd in de buurt was.

Qua werk en sociaal ging het mij in die periode wel goed af, want door de onrust in mij hoofd kon en kan ik praten als Brugman. Maar ik bleef altijd terugvallen op voornamelijk games als mijn gedachten te somber en duister werden. Ik was op momenten zeker verslaafd, maar het heeft mij jaren lang meer geholpen dan tegen gezeten denk ik.

Inmiddels 34, getrouwd, een prachtige dochter en na jaren therapie, meditatie en af en toe Ritalin gaat het beter dan ooit. Qua carrière ben ik nog niet waar ik wil zijn, maar daar wordt aan gewerkt. Gamen doe ik nog steeds met veel plezier en af en toe moet de slaap het een beetje bekopen, maar ik heb het zelden nog “nodig” zoals vroeger.

mightybundy
mightybundy
7 maanden geleden

Herkenbaar dit. Hoe kijk je terug naar de game dagen van toen? Buiten de maatschappij gebeurtenissen om?

Ik kon toen echt genieten van games zoals Halo en het zal ook nog steeds in mijn gedachte blijven als goede game tijden, ondanks dat ik wel sociaal leven destijds niet leuk vond.

Ergens mis ik die intense dedication voor een game wel die ik destijds had. Ik kan niet meer zoveel genieten van games als toen.

Gourami
Gourami
7 maanden geleden

Wat een goed geschreven stuk. Ja ik ben in mijn jongere jaren ook heel veel met gamen bezig geweest. Het was eigenlijk school, eten, drinken, gamen en heel weinig slapen.

Toen ik 16 was waren me klas genoten l bezig met meiden, vriendinnen en dat soort dingen en ik, ik had alleen maar in me hoofd gamen.

Hierdoor heb ik toen die tijd ook een vrij kleine vriendenkring gehad. 2 waren gelukkig bijn net zo gek ls mij dus waren we vaak bij elkaar thuis gamen.

Was het een verslaving? Tja het is maar net hoe je het wil noemen. Het is iets was ik toen in die tijd gewoon het leukste vond om te doen.

En ja alles is goed gekomen diploma’s gehaald, vast werk, huisje boompje, beestje, allom mag niet moppen.

En soms nu zelfs nu ik 41 ben betrap ik me weekends er nog wel op dat ik gauw geneigd ben als een game mij pakt gauw de tijd vergeet en veel te lang achter de buis zit. Echter soms attendeerd de vrouw me er gelukkig ook wel op.

HanTheMan
7 maanden geleden

Wat een mooi geschreven stuk! Las heerlijk weg en denk toch ook herkenbaar voor velen hier!!
Weet trouwens zeker dat ik wel eens tegen je heb gespeeld in die tijd halo2

Tof dat je een eigen bedrijf hebt opgezet! Lijkt me in deze dagen toch wel spannend maar zo te lezen heb jij wel die ondernemersmentaliteit ontwikkeld!

Michael-Raymond-Clayton
7 maanden geleden

Wat een verhaal, joh! Huismerk-cola, ja? iew! Fijn dat het alsnog goed is gekomen 😉 (of was dat niet de kern van het verhaal)? 😉

Zelf ook veel te veel gegamed als puber. En dan ook nog eens alleen single player games… Dus echt níets sociaals aan… Met name Championship Manager. (nog…één…wedstrijd…). Ook tijdens mijn studietijd (toen wel veelal andersoortige spellen) veel meer van mijn xbox 360 gezien dan van de collegebanken en het studentenleven. Wat onnodig blijven zitten en wat jaartjes onnodige studievertraging, maar heb het uiteindelijk nét gered.

Ben nu maatschappelijk gezien heel geslaagd en privé ook gelukkig met een vrouw en kinders. En toch blijf ik met plezier gamen, waarin ik zo’n beetje alleen sta (of lijk te staan) in mijn omgeving. Iedereen vindt het een beetje sneu voor een ontwikkelde, volwassen vent. Ik schaam mij niet voor mijn hobby (kom op, zeg, is vogels spotten of met treintjes spelen minder sneu dan?!) maar ergens blijf ik het toch ook wel lichtelijk infantiel vinden…

Heeft wellicht te maken met het feit dat het beeld dat ik heb van vaders/volwassen kerels natuurlijk met name is gevormd door mijn eigen pa. En die gamede natuurlijk niet (andere generatie). Maar ik ben ermee opgegroeid en waarom zou ik ermee stoppen zolang ik er lol aan beleef?

Ik vroeg me af of er andere dertigers zijn die een beetje met hetzelfde ‘worstelen’ of niet. Het gamen blijft een beetje voelen als guilty pleasure, terwijl ik er nooit een geheim van maak… Ben benieuwd!

HanTheMan
7 maanden geleden

Grappig om te lezen, ik denk dat ik een beetje hetzelfde in het leven sta, 30er alles er op en er aan (vrouw kids baan de hele burgelijke rotzooi) 🙂 maar mijn vrienden en ook collega’s zijn allemaal wel in meer of mindere mate aan het gamen. Mijn vrouw heeft er helemaal niets mee maar laat mij mooi mn gang gaan. Ik merk wel dat sommige buren het raar vinden maar ik vind het raar dat ik rlt4 zou gaan moeten kijken oid 😉

Hier voelt het dus niet als een guilty pleasure.

Dokter Caspari
7 maanden geleden

hmmm ligt er een beetje aan. Als je zegt ‘ik game en speel games als Fifa, Call of Duty en GTA’. Dan heeft niemand hier problemen mee. Het zijn volwassen games die door zoveel mensen gespeeld worden dat ze inmiddels sociaal geaccepteerd zijn.

Zodra je echter begint over games die over het algemeen als kinderlijk of meer nerdy gezien worden (Pokémon, Animal Crossing, Stardew Valley, de ‘riddertjes’ RPG’s, kleurige platformers etc), dan snappen veel mensen daar geen ruk van. Ze vinden het dan tijdverspilling en snappen niet hoe je hier als volwassen vent/dame lol uit kunt halen. Ze lijken het dan lastig te vinden om de link te leggen tussen het spelen van spelletjes (oftewel, op een kinderlijke manier je tijd verdoen) en een volwassen persoon die maandelijks zijn/haar hypotheek afbetaald, belasting aangifte doet en een verantwoordelijke baan heeft. Want als jij normaal gesproken een team aan mensen onder je hebt werken, hoe kun je het dan in godsnaam leuk vinden om een virtuele boerderij te onderhouden of als ridder door een middeleeuws universum te paraderen?

Michael-Raymond-Clayton
7 maanden geleden
Antwoord aan  Dokter Caspari

Herkenbaar! Maar waarom wordt virtueel soldaatje of voetballertje spelen wél geaccepteerd en virtueel riddertje spelen niet? En waarom wordt een legpuzzel maken of theezakjes vouwen wel beschouwd als volwassen hobby en gamen niet? Het is zo selectief.

Luigi1985
7 maanden geleden

Ik snap jullie gedachten en herken t ook wel een beetje. In mijn vriendengroep is wel een aantal mensen dat wel eens games speelt, maar dan is het inderdaad een potje fifa of call of Duty. Ik bijna altijd Nintendo consoles gehad en die mensen snappen echt niet dat ik Zelda of Mario leuk vind om te doen. Nu is dat nog erger, omdat sommige van die mensen en ook collega’s van me zeggen: de kinderen hebben nu Zelda voor de Nintendo ofzo.

Dat is t met Nintendo. Iedereen kan dr games spelen. Ook een kleuter.

Ik denk dat we ons er niks van moeten aantrekken. Gelukkig heeft m’n vriendin ook een switch met animal crossing :p.

Maargoed er zijn idd ook leeftijdsgenoten die vogels tellen in de tuin of treinen spotten. Zo heeft ieder z’n ding.

Dokter Caspari
7 maanden geleden

Ik denk dat dit komt omdat die games gebaseerd zijn op zaken uit het echte leven : Er zijn mensen die als soldaat werken in het leger, er zijn mensen die profvoetballer zijn en er zijn mensen die voor hun beroep racen met auto’s. Het zijn dingen die echte mensen met regelmaat in het dagelijkse leven doen (als hobby of als werk), en dit maakt het niet raar wanneer je dit dus virtueel uit zou willen voeren. Het is gewoon niet gek of bijzonder en past bij interesses die ook anderen binnen onze volwassenen cultuur hebben.

Zodra games wat meer de fantasie prikkelen, lijken veel mensen echter wat anders tegen gaming aan te kijken. Het lijkt soms een beetje of fantaseren over onwerkelijkheden (dus niet het fantaseren over een toekomstige woning, dit is sociaal zeer wenselijk. Ik doel meer op het type fantaseren over bijvoorbeeld andere werkelijkheden/magie etc.) enkel voor kinderen bedoeld is. Ben je namelijk een volwassen onderdeel van onze maatschappij, dan lijkt het niet langer de bedoeling om je met dit soort onzinnigheden bezig te houden. Jij als volwassene hebt wel belangrijkere zaken aan je hoofd. Dus ook het spelen van games die de fantasie prikkelen zijn dan wat meer taboe, ‘Want jij bent toch geen klein kind?’. Daarom is ook Larping bijvoorbeeld voor velen een lachwekkende hobby, want alleen kleine kinderen gaan met plastic zwaardjes een bos in en spelen riddertje. Maar 22 man op een veld achter een balletje aanhollen is dan weer wel sociaal acceptabel. Want dat is wat volwassenen doen, dus hoef jij je ook niet te schamen wanneer je dit virtueel uit zou willen voeren.

Geen idee of mijn redenering klopt hoor, maar zo denk ik er wel een beetje over.

Laatst bewerkt 7 maanden geleden door Dokter Caspari
Michael-Raymond-Clayton
7 maanden geleden
Antwoord aan  Dokter Caspari

Haha, larping, ja… Hmm, ik geloof dat ik dat dan wel weer zou verzwijgen voor mijn omgeving, haha. Nee hoor, grapje, ik vind het eigenlijk al leuk als mensen überhaupt een hobby hebben. Veel mensen komen niet verder dan Netflixen en shoppen. Dan liever larping…

Square Enix onthult Life is Strange: True Colors

Zijn game verfilmingen altijd slecht?