in

Het leven van een Trophy Hunter

Voor diegenen die net na een winterslaapje van ca. 20 jaar onder hun steen uitkomen: met Trophy Hunten wordt gedoeld op het bewust willen binnenhalen van Trophies of Achievements. Je weet wel, van die plaatjes die – vergezeld van een geluidje – tijdens het gamen af en toe rechts bovennin het scherm verschijnen wanneer je in de game iets doet waarvan de ontwikkelaar heeft bedacht dat je daar dan een (virtueel) complimentje voor moet krijgen. Het is dus in feite een systeem dat buiten de game staat en er slechts van de buitenkant losjes mee is verbonden. Veel gamers hechten dan ook totaal geen waarde aan Trophies of Achievements. Een ander deel vindt het wel geinig om wat van die dingen te scoren, maar meer ook niet. En nog weer een ander deel gaat er heel actief naar op zoek en laat het gamegedrag daar dus ook erg door beïnvloeden: de zogenaamde Trophy Hunters. 

Onlangs stond er op InsideGamer een leuk artikel van RuanMoleman over HOE je het beste kon Trophy Hunten. In dit artikel probeer ik een antwoord te geven op de levensvraag die zanger Nielson ons al stelde in zijn liedje ‘IJskoud’: WAAROM zou je dat doen?! 

Een game is als een vrouw

Eigenlijk laat de vraag waarom je zou moeten Trophy Hunten zich heel goed vergelijken met de vraag waarom je zou moeten trouwen. Er zijn zoveel leuke potentiële partners in de wereld (zowel voor de lange als de wat kortere termijn ;)) dat het op het eerste gezicht niet heel logisch lijkt om je bewust te beperken tot één partner voor de rest van je leven. Kom er maar weer in Nielson: Waarom zou je dat doen?! Na inmiddels alweer een hele poos getrouwd te zijn, vind ik die vraag steeds moeilijker te beantwoorden (nee hoor, geintje), maar ik doe een poging: door je vrijwillig voor de rest van je leven te beperken tot één partner, creëer je diepgang die je anders nooit zou kunnen bereiken. Maak je een maand lang alleen maar ruzie? Zuur, je moet samen door. En dus ga je in elkaar investeren op een manier die je nooit zou overhebben voor een One Night stand. Want hey, One Night stands horen leuk en spannend te zijn. Die moeten niet gaan lopen mutsen. Doen ze dat wel: hoppakee: op naar de volgende! Toch? Terwijl in die One Night stand wellicht een heel leuke echtgenoot/echtgenote schuil gaat… 

Zo is het – hoe gek dat ook klinkt – met gamen ook. Ik beschouwde games op enig moment als One Night stands. Ik was niet heel kieskeurig. Alles wat er een beetje leuk uit zag nam ik mee naar huis. Daar speelde ik dan wat mee en als het niet meteen waanzinnig leuk en spannend was, nam ik er weer afscheid van en zocht ik iets nieuws. Dit gedrag werd ook nog eens versterkt door diensten als PlayStation Now en GamePass. En heel vrolijk werd ik daar als gamer niet van. Het resultaat was namelijk dat ik nauwelijks een spel uitspeelde, als een halve junk altijd maar op zoek was naar die volgende hit en op enig moment geen enkel spel mij nog echt kon bekoren.

Less is more

Met de komst van mijn Playstation 5 heb ik mijn leven gebeterd en mijzelf gedwongen om van elk spel dat ik vanaf dat moment zou spelen, de Platinum Trophy (voor de niet-ingewijden: die krijg je wanneer je alle Trophies van dat spel hebt behaald) moest halen voordat ik aan nieuw spel mocht beginnen. Sindsdien vind ik het gamen weer (heel) leuk! Ik heb dit jaar 8 Platinum Trophies behaald en de goede rekenaars onder jullie kunnen daaruit afleiden dat ik dus bezig ben aan mijn 9e spel. Dat is niet zo ontzettend veel natuurlijk (Trophy Hunten kost namelijk tijd!) en dus moet ik heel selectief zijn in wat ik speel. Dat betekent dat ik voorafgaande aan een aanschaf altijd heel goed onderzoek of een game wel echt bij me past. Want ook van missers zal de Platinum Trophy moeten worden behaald! De kans op miskopen wordt daardoor dus beperkt. Je zult mij niet snel meer op goed geluk door de (al dan niet digitale) budgetbakken zien struinen en iets aanschaffen vanwege het leuke logo, die strakke screenshot of omdat ik er ooit wel iets aardigs over heb gehoord… 

Als ik vervolgens aan het gamen ben, haal ik niet alleen plezier uit de game zelf (het behalen van een level, het uitspelen van een hoofdstuk etc.) maar ook uit het scoren van de daaraan gekoppelde Trophies. Uit een game valt voor een Trophy Hunter dus gewoon meer te halen. Dat geldt voor het behalen van de Trophies an sich, maar ook voor het feit dat je voor veel Trophies dingen in een spel moet doen die je anders vermoedelijk niet had gedaan/geprobeerd. Je wordt daarmee gedwongen tot verschillende of andere speelstijlen en dat is doorgaans heel afwisselend/leuk. En omdat ik van mezelf dus niet aan een ander spel mag beginnen voordat ik die Platinum Trophy binnen heb, blijf ik ook mijn best doen op de moeilijkere Trophies waar ik anders al lang en breed was afgehaakt. Het kweekt in zekere zin dus committent/‘diepgang’. En na het behalen van die Platinum Trophy heb je ook echt het gevoel dat je alles uit een game hebt gehaald en je er ook nooit meer naar hoeft terug te keren. Dan voelt het ook een beetje als een beloning om weer een nieuwe game te mogen aanschaffen.

Niets is alleen maar leuk

Is het dan alleen maar leuk dat Trophy Hunten?! Nee, lieve kijkbuiskinderen, niets in het leven is alleen maar leuk. Trophy Hunten zeker ook niet. Dat ligt met name aan hele stomme/flauwe Trophies die alleen maar een berg tijd kosten. De ergste vind ik de zgn. New Game Plus-Trophies die je alleen maar kan halen in een tweede playthrough. Mijn ergste Trophy dit jaar was de Trophy voor het verslaan van de ‘True Final Millennium Tower’ in Yakuza: Like a Dragon. Daarvoor moest letterlijk uren en uren en uren worden gegrind. Vreselijk. 

Sommige Trophies zijn nog veel erger en vrijwel onmogelijk te halen. Vaak een ‘geintje’ van de ontwikkelaar. Ik kijk voordat ik een game aanschaf altijd of er dat soort Trophies inzitten. Zo ja, laat ik het spel aan mij voorbij gaan. Soms is dat heel jammer. Zo zou ik graag aan de slag met Kena: Bridge of Spirits. Maar ik weet dat er één Trophy is die vereist dat je het spel in de allermoeilijkste moeilijkheidsgraad uitspeelt (zou ik nog niet voor weglopen), MAAR die moeilijkheidsgraad komt pas beschikbaar nadat je het spel een keer hebt uitgespeeld. Tja, dáár heb ik dus geen zin in. 

Een andere moeilijkheid zijn Trophies die je alleen on-line kunt scoren. Ik ben niet van de on-line games. Als een game dus on-line Trophies vereist, laat ik hem in principe ook links liggen. Tenzij het te overzien is. Zoals bij Far Cry 6, daar moet je één basis in co-op veroveren. En daar moest dus een Playstation Plus-abonnementje voor worden aangeschaft. Dus ja, ik heb 8,99 euro afgetikt voor een Trophy… 

Het leven van een Trophy Hunter gaat dus niet altijd over rozen, maar toch wil ik niet meer terug naar de tijd waarin ik er losbandig op los gamede, games als wegwerpartikelen gebruikte, het als objecten zag die ik alleen maar op het uiterlijk beoordeelde… ok, volgens mij draaf ik wat door. Maar jullie snappen mijn punt. Probeer het eens. Het zou je zomaar beter kunnen bevallen dan je denkt.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 3.8/5 volgens 12 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
11 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
tielo
21 dagen geleden

Interessant artikel. Ikzelf heb als regel dat ik altijd een game helemaal wil uitspelen. Ik kijk wel regelmatig naar de trophies om te zien of er leuke zaken bij zitten die ik zou willen en kunnen halen, maar de nadruk zit bovenal op leuk.
Het is zonde dat je een game als Kena links laat liggen om een trophy, je ontneem jezelf daar veel speel plezier mee imho.

Luigi1985
22 dagen geleden

Leuk artikel. Alleen hoop ik dat je bij vrouwen wel wat kieskeuriger bent dan met je trophy games;). De vrouwen voor de langere termijn hè 😉

Rainking
21 dagen geleden

Mooi stukkie. Aan mij is het niet besteed. Ik val dan ook in de middelste categorie. Ik heb wel een aantal platinums, maar die waren vaak redelijk makkelijk te halen. Ik wil er wel eens voor gaan, maar meestal heb ik er dan tijdens een playthrough al een hoop van gehaald. Er is alleen één uitzondering. Bloodborne. Die platinum heb ik nog niet, maar die wil ik nog wel halen.

Aprotodon
Aprotodon
21 dagen geleden

Zou tof zijn als Sony (en Microsoft etc.) in de toekomst meer waardering biedt voor het behalen van Trophies. Zeker naar gamers zoals jij die er het maximale uithalen. Nu blijft het vaak bij een tijdelijk event wat ik soms voorbij zie komen waarin je samen met de community trophies vrij moet spelen, om zo aan het eind van de verschillende fases vervolgens avatars/themes te krijgen.

Soms doet een game dit natuurlijk ook al, zoals in The Nathan Drake Collection waar je voor de hard en brutal difficulties zowel in-game ‘cheats’ als trophies vrijspeelt. Ik kan dat soort extra’s wel waarderen, al zal ik een moeilijke platinum waarschijnlijk alsnog opzij moet schuiven in verband met de tijd die ik heb en ik in een game wil steken.

Laatst bewerkt 21 dagen geleden door Aprotodon
Kiekmgoan46
Kiekmgoan46
20 dagen geleden

Leuk geschreven. Leest lekker weg. Zoals Tielo al zei. Ik snap niet dat je een game die je leuk lijkt overslaat, omdat de (moeite voor) trophies je niet aanstaan. En überhaupt het vooronderzoek. Kan mij voorstellen dat sommige trophies al eventueel wat kleine spoilers kunnen geven over een game. Maar mooi inzicht. De drijfveer kan ik ergens nog begrijpen, maar niet dat het je keuze in games beïnvloed.

Ik zou het niet kunnen, zou het plezier voor mij verpesten. Heb alleen Sekiro platinum op Steam en dat was met toeval. Het enige wat ik interessant vind aan trophies zijn de statistieken er achter. Geeft mooie inzichten in game gedrag, maar dat was het dan ook wel.

Succes met de hunt.

RuanMoleman
20 dagen geleden

Ik denk dat het vanzelfsprekend is dat ik je helemaal voel! Iets met kop en spijker. Maar dat wist je natuurlijk al van mij 😉

Leuk artikel en ik vind het leuk dat er meer mensen om mij heen zijn die in hetzelfde schuitje zitten. Ik heb soms het idee dat de PS5 ervoor gezorgd heeft dat mensen meer gaan Trophy hunten, of dat lijkt gewoon zo omdat ik zelf een hunter ben geworden.

Toegegeven, ik probeer het minder streng aan te pakken. Zo heb ik RDR2 gespeeld zonder ook maar een moment aan de platinum trophy te denken. Want die is gewoon te veel werk. Ook Kena heb ik zoals jij weet achter me gelaten door die ene (fucking) trophy.
Maar niks is zo leuk aan een nieuwe game beginnen met een licht plan in het achterhoofd en gaandeweg de trophies naar binnen harken.

Leuk artikel MRC!

Wat spelen we dit weekend? 6 en 7 november

IG Q&A: Welke game blies je grafisch gezien helemaal weg?