in ,

Hoe een koud spel warm werd

Ons echte universum is helaas somberder dan Sci-Fi. We zullen hoogstwaarschijnlijk nooit alle planeten ontdekken en alle sterren zien. Daar is nou eenmaal niet genoeg tijd voor over. Zelfs als we morgen zo snel als het licht konden vliegen in onze ruimteschepen; en gaan ontdekken tot de laatste ster dooft kunnen we gewoon niet alles zien.

Zo ver we kunnen berekenen moeten aliens bestaan, maar we zien nergens tekens van ze in de ruimte. Deze inconsistentie heet het Fermi Paradox en leidt tot een paar van de engste vragen die een mens zichzelf kan stellen over de oorsprong van leven in het Universum. Zijn we alleen? Waarom zien we niemand waar een zee van leven zou moeten zijn? Is er niemand, niemand meer, of wil je eigenlijk liever niet gevonden worden door anderen?

Deze vragen houden me vaak genoeg wakker.

Het grote alles en het kleine niets

Tenminste hebben we No Man’s Sky als zalf voor die existentiële angst, toch? Games als dit zijn de perfecte manier om die ontdekkingsbehoefte te stillen!

Een spel zo veel optimistischer over de ruimte dan wij momenteel zijn, gemaakt om oneindige werelden te ontdekken. Bijna elke planeet barst haast van het leven in No Man’s Sky, zo niet fauna dan wel flora. Ik heb inmiddels een goede 150 uur in het spel zitten, en heb nog lang niet alles gezien.

Toch gebeurt er iets grappigs wanneer je het spel lang genoeg speelt met een overactief brein. Je begint na te denken over de schaal van alles om je heen. Misschien besluit je wel op de hyperspace map, waar je de sterren met de ruimteversie van een Bird’s Eye View kan bekijken, een rondje te vliegen.

Hou je shift ingedrukt, dan zoomen de sterrenstelsels je voorbij tot al gauw je oude locatie amper zichtbaar is. Ineens realiseer je je dat elk van die puntjes hun eigen leven hebben, met planeten, dieren, planten, schepen en nog veel meer dingen die jij waarschijnlijk nooit zult zien. Binnen enkele seconde vliegen er honderden puntjes voorbij, puntjes die jij hoogstwaarschijnlijk nooit van dichtbij kan zien. Hoe groot is deze game wel niet?

Pijnlijk groot

‘Hoeveel planeten telt No Man’s Sky?’ Google je dan misschien.

Nou, neem bijvoorbeeld alle zandkorrels op de bodem van de oceaan.

Uh nee sorry, alle zandkorrels op aarde…

Oh shit zei ik alle zandkorrels op aarde? Ik bedoelde alle zandkorrels op aarde keer twee. Suf foutje!

Met al die zandkorrels kom je aardig in de buurt van het aantal stelsels in No Man’s Sky.

18 triljard sterrenstelsels, elk met hun eigen planeten die vervolgens ook elk een unieke samenstelling van flora, fauna, terrein, etc. hebben.

Ineens sta je weer met beide benen op de grond. No Man’s Sky heeft een grapje met je uitgehaald, je dacht namelijk dat je een scifi game was begonnen. Je dacht dat je kon ontsnappen van hoe klein je was; maar in haar schaal is No Man’s Sky geen fictie. Je bent in het spel de mens op zijn machtigst, met de natuurwetten in een hand en de wetenschap in een ander. Je kan haast alles breken en maken met gemak, bergen bouwen met je pistool en hebt een schip wat door sterrenstelsel zoemt alsof het een grap is. 

En toch ben je zo verschrikkelijk klein. Zo onopmerkelijk vergeleken met het grote alles.

Gewoon omdat het kan

Wat is de betekenis van het leven? Beetje pretentieus om te vragen in het midden van een gesprek over No Man’s Sky, maar het duikt steeds weer in me op als ik de game speel. Als we zo miniscuul zijn dat we amper een knipoog zijn op de komische kalender, enkel een nagedachte rustig dobberend in de kosmische soep, wat betekent het dan allemaal?

Ik stelde die vraag kortgeleden aan mezelf, niet uit wanhoop, maar wonder. Hoe komt het dat we de capaciteit hebben om zo veel betekenis uit zo weinig te vormen. Genoeg tenminste, om elke dag weer uit bed de wereld in te struikelen.

Two Man’s Sky

Alles veranderde toen ik een paar weken geleden met een goede vriendin van mij opnieuw aan No Man’s Sky begon. Hiervoor had ik het spel altijd in mijn eentje gespeeld, en dat maakte het lastig om de existentiële overwegingen te omstreden. Ineens was het duidelijker dan ooit waarom de game hiervoor zo leeg voelde.

Het was niet de schaal van het Universum dat het angstaanjagend leeg maakte, maar het gebrek aan verhalen. Kwam ik een prachtige planeet tegen, of een cool beest, dan kon ik altijd een screenshot maken, maar niet veel meer. Ik had triljarden planeten kunnen ontdekken, tegen tienduizenden NPC’s kunnen spreken, miljoenen quests kunnen voltooien, en dat had het gapende gat in het spel nooit kunnen dichten.

“The universe is made of stories, not atoms”

                                                              -Muriel Rukeyzer’s

Waar ooit een prachtige rode planeet lag waarvan ik de naam me niet herinner, is nu “de planeet met scheetvissen waar mijn medespeler drie miljard keer stierf”.  “Die koude ijsplaneet” is nu “Waar we die prachtige berg zagen.” en waar “een maan met een giftige atmosfeer” was geweest is nu “Thuis”

Hoewel het enkel een verschil in taalgebruik is, voelt het als zo veel meer. Een huis is niets meer dan een koude collectie kamers zonder jouw bezittingen en geliefden. Ik denk dat No Man’s Sky (en misschien zelfs elke beetje grote sandbox-game) hetzelfde is. Dat is natuurlijk niet voor iedereen zo, en als jij nou in je eentje kan genieten van ditsoort games mag je dat natuurlijk! 

Wat ik heb geleerd

Het maakt niet uit dat we nooit alles kunnen ontdekken, zolang we het samen doen. Het klinkt misschien als de conclusie van een verschrikkelijk slechte Pixar-film, maar:

Alles is zo speciaal nog niet, er zijn oneindig atomen in het universum en je kan ze nooit allemaal een likje geven, dat is nou eenmaal zo. Misschien maar goed ook, want als we allemaal zouden opsplitsen om ervoor te zorgen dat we gezamenlijk zo veel mogelijk ontdekken; zouden we het belangrijkste kwijtraken.

De reden dat we ten eerste willen ontdekken, bouwen en uitbreiden.

Elkaar.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 4.9/5 volgens 8 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
2 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
RuanMoleman
4 maanden geleden

Erg mooi en versssend artikel. Niet verwacht zo’n stukje te lezen i.c.m. no mans sky. Maar het is logisch! Ik denk er ook wel eens over na stiekem begin ik steeds meer te denken dat we gewoon alleen zijn. Maar die mogelijkheid vinden veel mensen moeilijk te accepteren. Want het is ook een enge gedachte. Denk dat we iets meer bezig moeten zijn met onze planeet dan leven zoeken op andere

BrutalRage
BrutalRage
4 maanden geleden

Ik heb deze game destijds day 1 gespeeld, en pas weer eens. Allen content sindsdien (en dat is echt heel heel veel) heb ik nibook zonder 1 cent meer uit te geven. Deze developers hebben mijn diepe respect. Ja de launch was slecht maar oh my wat hebben deze developers zichzelf geredeemed. Ik heb het soms met mensen erover of games ook een “no man’s skytje” gaan doen. Oftewel slechte launch en fantastisch terug komen. Maar weinig die in de schaduw kunnen staan van ko man’s sky

Stem nu op de Member Content van de maand [December]

YouTuber spendeert 3,5 miljoen dollar aan neppe Pokémon-kaarten