in , ,

Hoe tof is Castlevania: Dawn of Sorrow in 2022?

Een gevoel dat iedere bezoeker op deze site vast en zeker kent, is de drang om een eerder gespeelde game nogmaals te spelen. Onlangs had ik, ook vanwege het gebrek aan nieuwe, toffe Switch-games, zin om wat oude Nintendo DS-spellen te spelen. Om daad bij de gedachte te voegen, besloot ik mezelf een cadeau te geven en tikte ik een tweedehands New Nintendo 2DS XL op te kop. De oorspronkelijke 3DS die ik had was immers maar een klein priegelapparaatje. Super blij dat ik was met de nieuwe aanwinst besloot ik met Castlevania: Dawn of Sorrow te beginnen. In dit artikel vertel ik jullie in hoeverre het nog leuk is deze titel te spelen anno 2022.

Dual Screen

Castlevania: Dawn of Sorrow dateert uit 2005, de beginperiode van de Nintendo DS en de periode waarin ontwikkelaars hun best deden om de afkorting ‘DS’ in hun titel te verwerken. Wat ontwikkelaars ook probeerden, was het gebruiken van het touchscreen van de Nintendo DS. Voor mij was het touchscreen destijds een innovatie, maar nu we zeventien jaar verder zijn is het niet meer weg te denken uit het dagelijks leven. De functies waar Konami het de aanrakingsgevoeligheid gebruikt voelen een beetje geforceerd aan. In Dawn of Sorrow moet je bepaalde vijanden achter een bepaalde zegel vangen. Tijdens het spelen vind je deze zegels en leer je een patroon dat je op het touchscreen moet tekenen. Dat doe je op het eind van een eindbaasgevecht. Doe je dat goed en snel genoeg, dan komt de eindbaas niet opnieuw tot leven. Verder gebruik je het aanraakgevoelige scherm enkele keren om kristallen blokken weg te werken die je pad blokkeren en is er zo nu en dan een puzzeltje. 

Het bovenste scherm dient, zoals in veel andere DS-games, als je landkaart en als bron voor allerlei andere informatie. Die landkaart kan je goed gebruiken, want zoals een echte ‘Metroidvania’ betaamt, zal je personage in Dawn of Sorrow steeds nieuwe vaardigheden bemachtigen en met die vaardigheden nieuwe gebieden kunnen bereiken. Soms is het even uitzoeken waar je naar toe kan en dan biedt de map soelaas, omdat je daar goed in beeld hebt welke ruimtes je nog niet bezocht hebt en welke deuren je nog niet geopend hebt. De vaardigheden die je vrijspeelt variëren van het bewegen onder water tot het vliegen als een vleermuis.

Uitgebreid

Tijdens zijn tocht om een kwaadaardige sekte, die de ‘King of Darkness’ wil laten herijzen, een halt toe te roepen, kan hoofdpersonage Soma Cruz ontzettend veel hulpmiddelen vinden. Deze staan los van de standaard upgrades zoals eerder genoemd en zijn vrij te gebruiken. Zo kan je jezelf met een basiswapen en wat kleding uitrusten en zijn er ook extra mogelijkheden om wat speciale aanvallen of bewegingen toe te voegen. Denk hierbij aan het gooien van een bijl, het oproepen van een wezen dat je wat langer laat zweven of het afschieten van een verwoestende laserstraal. Wat kleding betreft heeft de keuze vooral invloed op de mate waarin je beschermd wordt tegen aanvallen, maar kan je ook (tijdelijk) spullen dragen die bijdragen aan je geluk. Dat heeft dan weer invloed op het vinden van nieuwe eigenschappen enzovoort. 

Verderop in het spel kan je twee verschillende basisuitrustingen voorprogrammeren die je tijdens het spelen naar hartenlust kan afwisselen. Dat maakt het erg prettig om het spel te spelen, omdat je niet voor ieder wissewasje de menu’s in hoeft te duiken. Overigens kosten alle speciale aanvallen wel zogenaamde FP, maar gelukkig is er dermate veel van te vinden, dat je je er weinig zorgen over hoeft te maken.

Een klein beetje ouderwets, maar wel lekker

Castlevania: Dawn of Sorrow ziet er, zeker voor een game uit het begin van het DS-tijdperk, alleraardigst uit. De 2D-omgevingen hebben een meebewegende achtergrond en er is genoeg detail te bekennen op de voorgrond. Dat zie je in het begin al wanneer er sneeuw van een besneeuwde auto afvalt wanneer je er op springt bijvoorbeeld. De wereld, of liever gezegd het kasteel, is opgedeeld in verschillende gebieden en die worden door tussenkamers aan elkaar verbonden. Ieder gebied heeft een aanstekelijk eigen deuntje en dat komt er alleraardigst uit, maar echt spectaculair is het niet te noemen.

Omdat je van kamer naar kamer beweegt, kan het soms een klein beetje frustrerend zijn wanneer je midden in een gevecht per ongeluk terug naar de vorige kamer gaat en de vijanden weer ziet respawnen. Het verslaan van vijanden levert je weliswaar XP op waarvan je steeds sterker wordt, maar af en toe is het ietwat frustrerend om je nogmaals door dezelfde horde vijanden heen worstelen. Kleinigheidje. Wat eindbazen betreft zijn we anno 2022 wel een aantal stappen verder. De soms schermvullende kolossen zijn over het algemeen indrukwekkend en in eerste instantie lastig te verslaan, maar zullen na enkele pogingen meestal naar het hiernamaals gestuurd zijn. Dat komt omdat je vrij snel door hebt wat ze gaan doen en omdat ze bijna altijd slechts een fase kennen. Niet dood gaan is in Dawn of Sorrow sowieso fijn, want wanneer je het wel doet, wordt je direct teruggezet naar het beginscherm van de game en zal je je laatst gemaakte savegame moeten herstarten. Je bent dan zo weer een halve minuut verder. 

Conclusie

Castlevania: Dawn of Sorrow is ondanks wat kleinigheden anno 2022 nog steeds ontzettend lekker om te spelen. Het spel ziet er voor dat tijdperk erg goed uit en heeft over het geheel genomen een prettige moeilijkheidsgraad. Het levelsysteem en het uitrusten van je personage werkt lekker overzichtelijk en tevens inventief. Ik ben blij dat ik deze game na al die jaren weer eens opgestart heb en als je het spel nooit gespeeld heb, kan ik het zeker aanraden om het eens te proberen. 

Leuke post? Drop een hartje

Score: 4/5 volgens 8 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
14 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Lavalera
22 dagen geleden

Top de eerste bijdrage in de Throwback thursday serie 🙂 Ik ken de naam wel, maar een spel uit de serie heb ik nog nooit gespeeld moet ik eerlijk zeggen. Deze game had ik dan nog nooit van gehoord, dus vond het wel echt heel erg interressant om te lezen.
2d en ik zijn echter geen grote vrienden en dit soort spellen zijn voor mij vaak echt te lastig, nou ja de moderne versies van dit soort spellen zoals Ori en zo heb ik al wel eens geprobeerd, maar zijn mij iets te uitdagend vaak. Wel mooi om te zien dat er voor spelers van dit soort type spellen ook nog genoeg nieuwe spellen worden gemaakt zoals Cuphead en Hollow knight ed.

Lavalera
21 dagen geleden
Antwoord aan  Luigi1985

Ja het is een beetje de associatie die ik krijg als ik dit type spel zie, beetje hetzelfde als ik souls like hoor en gelijk denk aan moeilijke game. Terwijl er ook games zijn met souls like elementen en easy mode zoals Kena, final fantasy origins en ik meen ook iets over steel rising gelezen te hebben. Dus het is een beetje een mij probleem zeg maar haha

Rainking
21 dagen geleden
Antwoord aan  Lavalera

Steelrising kan ik bevestigen.

Rainking
21 dagen geleden
Antwoord aan  Luigi1985

Winning Wednesday!

Mr.Saturn91
21 dagen geleden
Antwoord aan  Rainking

Yes!!

Mr.Saturn91
21 dagen geleden
Antwoord aan  Luigi1985

Heel nice, mooi artikel! Dit was het laatste zetje om de game binnenkort eens op te pakken, even uit m’n RPG-comfort zone aangezien m’n DS inmiddels weer op m’n nachtkastje ligt i.p.v. mijn ouders’ zolder en de game zoals je zegt een prettige moeilijkheidsgraad heeft 😀

Zelf heb ik nooit eerder een Castevania-game gespeeld, maar aangezien ik de term ‘metroidvania’ wekelijks voorbij hoor komen, wilde ik er altijd al iets mee doen. Aangezien ik vaak (stem)lijstjes bekijk, zat deze Castlevania: Dawn of Sorrow al even op m’n radar. De NintendoLife-community stemt het in de top 10 beste DS-games of all-time (8,8 gemiddeld) en de redactie gaf het een dikke 9.

Mr.Saturn91
17 dagen geleden
Antwoord aan  Luigi1985

Thx, goed om te weten! Ik ga erg goed op games die je in een weekje kunt uitspelen 🙂

Rainking
21 dagen geleden

Leuk stukje, man! Grappig genoeg is dit één van de weinige Castlevania spellen die ik heb. Een paar jaar geleden was ik op een retro game beurs en daar heb ik ‘m gekocht. De verkoper was er zelf een groot fan van en liet me de intro video zelfs eerst nog even zien. Misschien een verkooptruukje, maar ik had sowieso toch al interesse. Alleen… ik moet bekennen dat ik ‘m nog steeds niet gespeeld heb. Ja, even kort om te kijken oftie werkte. Maar misschien dat ik er hierdoor eerder eens voor ga zitten, al moet ik bekennen dat ik eerder een console opstart dan een handheld. Throwback Thursday is off to a great start. Leuk dat er meerdere mensen voor willen schrijven.

velocityx
velocityx
22 dagen geleden

Ik heb zelf lords of shadow 1 en 2 gespeeld en Mirror of fate.Dankje voor de review.

Musical Monday: Enigma – The Cross Of Changes

Wat spelen we dit weekend? 17 en 18 september