in

Ik mis de multiplayer van Assassin’s Creed

Assassin’s Creed gaat al flink wat jaren mee. Sinds het ijzersterke vervolg op de eerste game met Ezio Auditore is de franchise niet weg te denken in het huidige landschap van games. Daar waar iedereen dacht dat we na Assassin’s Creed II een nummer III zouden krijgen, kregen we Brotherhood. De game leunde volledig op de titulaire naam door een nieuw systeem van assassins rekruteren, trainen en inzetten te introduceren. Om daar nog een schepje bovenop te doen bracht Brotherhood iets nieuws met zich mee: een multiplayer modus.

“Wacht… wat? Een game als Assassin’s Creed krijgt multiplayer?”, dachten vele mensen destijds. Het was moeilijk om in te zien hoe zo iets zou werken. Assassin’s Creed is een singleplayer game pur sang. Tot grote verassing bleek de multiplayer modus te werken, het was logisch en het paste met de gameplay die de franchise heeft. Daarbovenop vond ik het ook gewoon echt vermakelijk. Daar wil ik met dit stukje op terugblikken.

Wordt de NPC

In de multiplayer van AC krijg je in de hoofdmodus een doelwit voorgeschoteld. Je ziet welk personage het is, maar niet waar hij of zij is. Een kompas geeft aan waar je doelwit loopt. Hoe verder weg, hoe kleiner de aanwijzer. Eenmaal in de buurt wordt je kompas compleet gevuld en moet je je eigen detectivekunsten in de mix gooien. Tegelijkertijd is er ook kans dat een andere speler jou als doelwit heeft. Je moet dus jagen terwijl je gejaagd wordt. Soms heb je zelfs twee of meerdere spelers die beide jouw moeten zien te vermoorden. Evenals jij en een andere dude die beide hetzelfde doelwit hebben.

Het mooie hieraan is dat alle NPC’s in de map eruit zien als speelbare personages. Je zult dus ook NPC’s tegenkomen die identiek aan jouw personage zijn. Het enige verschil is dus dat NPC’s geen gekke free run-kunstjes gooien, maar domweg rondlopen of voor een kraampje staan zoals de NPC’s in de singleplayer dat zouden doen. Er is dus altijd kans dat je een NPC vermoord in plaats van je doelwit.

Het is dus de kunst om je te mengen met de menigte en doen alsof je een NPC bent. Hierdoor krijgt de multiplayer een gefocust tempo waarbij alle spelers niet als een gek rondrennen of klimmen. Het is een slim systeem dat zorgt dat de gameplay waar Assassin’s Creed bekend om staat niet verloren gaat. 

Kat en muis

Je krijgt verschillende vaardigheden die je kan gebruiken om het mengen met de menigte makkelijker te maken. Zo kan je iedereen in het groepje waarin je staat veranderen naar het personage die jij speelt. Met 1 druk op de knop staan er 5 heiligmannen op een kluitje. Een paar seconden later komt je jager om de hoek rennen. Hij weet dat je in het groepje staat, maar niet welke je bent. Als hij een NPC pakt, kan jij hem een pets op z’n hoofd geven om hem tijdelijk te stunnen en wegrennen; geen ideale uitkomst voor hem. Je ziet hem stilstaan en denken. De spanning op deze momenten is geweldig: je weet dat je jager er is, en hij weet dat jij daar staat. 

Maar om de juiste te vinden krijg je ook vaardigheden. Zoals een soort flashbang waar alleen NPC’s van in de war raken. 1 bommetje en je bent onthuld. Tegelijkertijd heb jij ook een rookbom die je (met juiste timing) kan gebruiken om te ontsnappen. Wie maakt de eerste zet? Wie is er slimmer? Het is net schaken. Of hij pakt je, of het lukt jou om te ontsnappen. Een achtervolging begint…

De muziek brengt de spanning naar een nieuw niveau terwijl jij aan het sprinten bent voor je leven. Al freerunnend waan je je een weg door de straten van Rome. Veel onderdelen in de map kunnen je de overhand geven. Zo zijn er poorten in krappe gangetjes die dichtgaan zodra jij er doorheen rent. Je achtervolger zou dan moeten klimmen of om moeten lopen. Uiteindelijk wil je een groepje NPC’s vinden waar minimaal 1 identiek personage tussen staat. Zodat je weer kan verstoppen. Hiervoor moet je wel je achtervolger afschudden. Tijdens je sprint loopt er opeens een dude uit een groepje, die geduldig stond te wachten. Hij stopt zijn hidden blade in je nek. “Shit, ik was het doelwit van twee spelers”. Het is een erg leuk kat-en-muisspel waarbij de beste spelers de mensen zijn die eigenlijk de beste assassin’s zijn.

Robuust

Het is daarom net zo fijn dat de multiplayer ook echt een robuust progressiesysteem had. Je kon personages levelen en daarmee nieuwe cosmetics verdienen. Nieuwe vaardigheden vrijspelen en ja: ook waren er title cards en emblems. Dat klinkt standaard, maar als het louter een multiplayer mode was zoals hierboven beschreven, was je er wel een keer klaar mee na vijf potjes. 

Ten slotte waren er ook verschillende game modes. Mijn favoriet was Wolf Pack. Een modus waarin je in een team van 4 tegen een ander team strijdt. Elke ronde moet 1 team het andere team jagen. Je ziet er allemaal hetzelfde uit. De tactieken lopen hier nog verder uiteen. Zo kan je samen met een maatje in een groep van identieke personages staan en samenwerken om een mogelijke jager een pets te geven als hij in de buurt komt. Niks is spannender dan meerdere jagers van het andere team jouw groepje van teamgenoten én NPC’s zien te bestuderen: wie komt er levend uit?

De multiplayer van Assassin’s Creed was verassend uitgebreid en had veel meer body dan iedereen had verwacht. Het was ook zeker geen eendagsvlieger want de multiplayer modus bleef terugkomen in de opvolgende AC-games tot en met Assassin’s Creed IV: Black Flag. Bij Unity zette Ubisoft volledig in op co-op, om vervolgens bij Syndicate weer te verdwijnen. Assassin’s Creed is en blijft in de kern een singleplayer, maar zelden heb ik een multiplayer gezien die zo goed de identiteit bewaard van de franchise en tegelijkertijd echt leuk en spannend is.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 4.8/5 volgens 6 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
3 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Rainking
8 maanden geleden

Ik heb het niet heel vaak gespeeld, maar ik vond het wel erg leuk. Het was ook behoorlijk verfrissend vergeleken met de standaard first of third person death matches in andere spellen. Wolf Pack heb ik nooit gespeeld, eigenlijk alleen de normale iedereen-voor-zichzelf modus. Je hoort er ook nooit wat over, dus dit was leuk om te lezen. Zeker jammer dat het er niet meer is.

coola
8 maanden geleden

De co-op mis ik. De pvp multiplayer totaal niet.

Aprotodon
Aprotodon
8 maanden geleden

Leuk geschreven artikel en heel herkenbaar! Dacht dat ik destijds de enige was die dit echt tof vond.

Heb de MP veel gespeeld en herinner me nog veel details. De ‘whisper’ alleen al als de blauwe cirkel volledig was gevuld maar je jouw target gewoon niet kon vinden in de menigte. Het geniale eraan was ook dat je tactisch moest zijn in wanneer je nou moest gaan bewegen en wanneer niet. Volgens mij was er ook een killcam achteraf waarvan ik zo nu en dan toch van m’n stoel viel over hoe ik was ontdekt.

Aan de andere kant had het ook wel z’n flaws om de AI te kopiëren want 100 % hetzelfde gedrag als een geprogrammeerde AI vertonen is onmogelijk en dat wisten de hunters die het op jou hadden voorzien ook wel. Vaak kon je je mengen in een groep maar was het duidelijk te zien wie de echte was omdat de houding van die speler in dat kringetje net even afweek.

Al met al wel prima mee vermaakt. De co-op van Unity heb ik ook nog wel geprobeerd maar was meer een ‘just kill ‘em all’ fest’ in mijn ogen.

Laatst bewerkt 8 maanden geleden door Aprotodon

BREKEND: Microsoft neemt Activision Blizzard over

Bedrijven kopen is een hoop werk