in ,

Lavalera’s reis door de tijd

Het is al weer even geleden dat ik mijn vorige stukje hier geplaatst heb. Het grootste probleem is inspiratie geweest. Je hebt een idee in je hoofd, maar zodra je pen op het papier gaat komt er niets uit. Een schrijversblok  zoals mensen dat ook wel eens noemen. En dan ineens heb je een Eureka moment.  

Je ziet op inside gamer regelmatig reviews, posts of screenshots langskomen van oudere games. Ook wel Retro games genoemd. In veel van die gevallen herken ik de game niet die getoond wordt. Het is niet dat ik nog zo jong ben of nooit gegamed heb, het is meer dat ik altijd een soort games gespeeld heb en dan vooral op de pc. Ik weet nog goed dat ik als klein jongetje bij mijn nicht op de Nintendo mocht spelen. Super Mario Bros en Duckhunt. Toen begon het gamen al te kriebelen. In de jaren daarna heb ik vooral veel gegamed op de PC. Ik weet niet zo heel snel veel spellen te noemen die ik gespeeld heb.

Een paar games die ik zo uit mijn vroegere jeugd kan opnoemen zijn de commander keen serie, double dragon, tanks en ski or die. Verderop in de tijd ging ik vooral Real Time Strategie spellen spelen zoals Age of Empire, Command and Conquer. Diablo 2 is ook een spel waar ik echt uren lang met mijn broertje samen in doorgebracht heb. En toen kwamen de MMORPG’s. Perfect World International, World of Warcraft en Final Fantasy XIV zijn de mmo’s waar ik de meeste tijd in heb gespendeerd. Rond de release van de current gen consoles begon het te kriebelen. Mmo’s begonnen steeds sneller als eentoning te voelen en er was een waslijst aan games waar ik wel dingen over gehoord had, maar nog nooit gespeeld heb

Wat ik vooral gespeeld heb zijn spellen uit de huidige en vorige generatie games. Maar er is nog een grote groep games van de Xbox360/PS3 generatie en daarvoor die ik nooit gespeeld heb. Gelukkig is het tegenwoordig steeds makkelijker om oudere games te spelen. Retro en arcade collecties worden gerelased, remasters van klassiekers kom je ook steeds vaker tegen. Daarbij heeft Microsoft vol ingezet op Backwards Compatibility en is ook Sony die weg ingeslagen met PS Plus Premium. Er is dus nog genoeg te spelen wat al ouder is dan pak hem beet 10 jaar.

Zo herinnerde ik me door de post van Luigi1985 over favoriete vechters in fighting games, dat vorig jaar Capcom Arcade Stadium de game Street Fighter 2 gratis weg gaf. Later in datzelfde weekend kwam ik in de Xbox sale de Sega Megadrive Classics tegen met 50 klassieke Sega spellen. En toen kreeg ik het idee: oudere spellen gaan spelen en mijn ervaring er over delen. De spellen die ik zal gaan spelen en behandelen in deze rubriek zullen games zijn uit de Xbox 360/PS 3 generatie of daarvoor. Een remaster of port van een oudere game tel ik ook mee als game uit die tijd. Het zullen spellen zijn van verschillende grote, de ene keer is het een arcade game, de andere keer zal het een klassieke jrpg zijn bijvoorbeeld. Over de frequentie ga ik niets roepen.

Het spel waarmee we deze reeks beginnen is Street Fighter 2 The World Warrior. Als ik Street Fighter 2 hoor denk ik terug aan de zomervakanties op de camping. Daar hadden ze een Arcade kast staan met Street Fighter 2. Welke versie van SF2 het was kan ik je niet vertellen, want er zijn van dit spel meerdere versies uitgebreid op arcade. Regelmatig gooide in mijn zakgeld in de kast om op de knoppen te rammen met Ken of Chun Li, mijn favoriete karakters. Hoe mooi was het als je een Hadoken of een fireball eruit wist te gooien, trucjes die je vaak per ongeluk deed of leerde van andere mensen. Hoe speelt dit spel in 2023?

Ik kan hier vrij kort over zijn. Het is net zo leuk en moeilijk als 30 jaar geleden. Je hebt de keuze uit 8 vechters. Ken, Ryu, Dhalsim, Chin li, Honda, Guile, Blanka en Zangief. Meestal loop ik rond de 2e of 3e stage al vast omdat de AI behoorlijk pittig is en ik er niet zo heel goed in ben. Maar dat drukt de pret niet. Herinneringen over de jeugd komen weer naar boven toe met deze game. Ik zal deze game zeker nog vaker opstarten om zo af en toe even een potje te button bashen. 

Wat ik de volgende keer ga spelen is nog een verrassing. Ik pak dan of meerdere kleine games of een wat grotere game om mijn ervaringen te delen. 

Leuke post? Drop een hartje

Score: 4.6/5 volgens 11 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
5 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Luigi1985
10 maanden geleden

Die arcadekasten idd. Af en toe mocht ik t spelen van m’n ouders maar het was altijd snel klaar. SF2 was wel een klassieker. Leuke post. Benieuwd naar de volgende.

Rainking
10 maanden geleden

Leuk idee voor een serie. Deze ga ik zeker volgen.

Street Fighter II: The World Warrior is ook hoe ik met de reeks bekend ben geraakt, al was het in mijn geval volgens mij voornamelijk door de Super Nintendo versie, die een klasgenoot had. Hij had twee jongere broers en met zijn vieren hebben we heel wat potjes tegen elkaar gespeeld. Hier begon dan ook mijn liefde voor de serie, want na al die jaren is het nog steeds mijn favoriete fighting game reeks. Later heb ik Super Street Fighter II: The New Challengers voor de Super Nintendo gekocht voor HONDERDZEVENTIG GULDEN!!! Dat was behoorlijk wat geld, maar ik heb het grijs gespeeld, dus dat geld heb ik er redelijk uit weten te halen. Door dat spel werd Cammy ook mijn main, waar dat daarvoor Ryu was.

Een leuk detail van Street Fighter II: The World Warrior is dat je normaal gesproken niet met dezelfde karakters tegen elkaar kan spelen in versus mode. Daar is echter een cheat code voor, waardoor je lekker Ken versus Ken kan doen. Die klasgenoot en zijn broertjes kregen die code echter nooit uit de controller getoverd, dus elke keer dat ik er was, was dat het eerste dat ik mocht doen, hahaha.

Je bent met een topspel begonnen. Benieuwd waar je verder mee komt. Sowieso was het erg leuk om die foto van Commander Keen IV te zien.

Rainking
10 maanden geleden
Antwoord aan  Lavalera

Klopt. Geen enkele fighting game heeft het ooit voor me weten te evenaren, though many have tried. Toen ik Super Street Fighter II kocht, was ik nog een middelbare school leerling zonder werk, dus dat duurde wel even voordat ik die bij elkaar gespaard had. De verkoopster wees me er toen ook nog even op dat het 170 gulden was en en niet 70. Don’t worry, I noticed. Als ik me niet vergis, kon je in het vervolg, Championship Edition, waarin je ook als de vier bazen kon spelen, gewoon met dezelfde karakters tegen elkaar spelen.

Yup, Commander Keen is van Apogee / ID Software. Veel PC platformers waren destijds nog single screen games, waar Commander Keen wél scrollde, net als bijvoorbeeld Mario. Qua platformers waren PC’s toen nog inferieur, iets wat je je tegenwoordig niet meer kan voorstellen.

Gewoon gaan spelen wat je wil en niks forceren. Dat is vaak het beste.

Screenshot ‘Sunday’ #98

Story of my life