in , , , , ,

Majora’s Mask 3D is een game met meerdere gezichten

Af en toe moet je er iets voor over hebben om een (ouder) spel uit te spelen. Gevloek en gemopper heb ik afgelopen twee/drie maanden afgewisseld met loftrompetten en vreugde. Legend of Zelda: Majora’s Mask 3D is een van de weinige Zelda-games die ik nooit uitgespeeld heb, ook het origineel niet, maar het moest er toch een keer van komen. Ik ben ontzettend blij dat ik het gedaan heb, al was het soms wel een strijd.

Timer

Zoals jullie wellicht weten dreigt in Majora’s Mask de maan te botsen met Termina, de wereld waarin deze game zich afspeelt. Link heeft exact drie dagen de tijd om dit te voorkomen. Daar begon bij mij de stress al. Die verrekte timer continu in beeld. Sorry Nintendo, daar kan ik niet tegen. Gelukkig kon je als speler de tijd wel op diverse manier beïnvloeden, maar nog steeds zorgde het bij mij voor een opgejaagd gevoel door de hele game heen. Als je de tijd namelijk weer terugdraait naar het begin, worden diverse gebeurtenissen ongedaan gemaakt en verlies je een deel van de spullen die je hebt. In de praktijk is daar nog wel enige nuance in aan te brengen, want geheel voltooide missies blijven staan en warp points blijven toegankelijk, maar nog steeds zou ik liever op het gemakje spelen. Later in de game werd ik er wel iets ‘handiger’ mee overigens.

In de tijdspanne van drie dagen kan je van allerlei missies en zij-missies uitvoeren en sommige daarvan moeten op een specifiek moment. Nee, dat is ook helemaal niks voor mij. Daar word ik ontzettend onrustig van, dus ik had al snel besloten me zo min mogelijk met zijmissies bezig te houden.

Vreemde sfeer

Wat bij mij vooral is blijven hangen is de vreemde sfeer die het spel heeft ten opzichte van andere Zelda-games. Het begon al bij het verkrijgen van het eerste masker, waarmee je transformeert tot een houten Deku-Link. Het was een beetje naar (?) en duister misschien. Sowieso voelde alles vreemd. Gebeurtenissen zoals een soort UFO-landing en een mummie in een kast? Een maan met een eng gezicht? Het leek soms compleet random, maar het maakte de game wat mij betreft wel.

De muziek droeg ontzettend goed bij aan deze sfeer. Daar genoot ik wel van. Ook van de bijzondere wezens en personen die ik tijdens de reis ben tegengekomen. Het leek echt een keer wat anders op dit vlak.

Toffe kerkers

Op een ander vlak was Majora’s Mask gewoon Zelda, zoals we van Zelda mogen verwachten. Termina is opgedeeld in een klein stadje met daaromheen vier niet al te grote gebieden en in ieder van die gebieden werkte je toe naar een kerker met daarin een eindbaas. Onderweg verzamelde je steeds meer gebruiksvoorwerpen en items, zoals de pijl en boog en de grijphaak, maar de kersen op de taart in deze Zelda zijn toch wel de maskers die over de wereld verspreid liggen en die elk unieke eigenschappen met zich mee dragen.

Het is vooral tof omdat je tijdens het spelen continu van masker kan en moet wisselen om verder te komen en de laatste dungeon laat je al deze spelelementen afwisselend gebruiken. Die was fantastisch! Net als de eerste twee dungeons en een aantal bossfights. Die waren Nintendo op z’n best, zeker als je in ogenschouw neemt dat het een game is van meer dan twintig jaar oud. De watertempel, hoewel hij op zich goed in elkaar zat, was voor mij een grote bron van frustratie om te spelen, zeker op het priegelige DS-scherm.

Conclusie

Majora’s Mask had ik stiekem al sinds ik The Windwaker voor de Gamecube kocht, maar in al die jaren heb ik het misschien een keer kortstondig geprobeerd. Ik was daarom blij dat ik de 3DS-versie aangeschaft heb en m alsnog gespeeld heb. Het is zoals de titel al verklapt een game met meerdere gezichten, maar het is een ontzettend bijzondere en bij vlagen ook zeer goede game, maar dat hoef ik de Zelda-fans denk ik niet te vertellen…

Leuke post? Drop een hartje

Score: 5/5 volgens 2 gamers

Nog geen hartjes. First!

6 reactie

Laat een reactie achter

Geef een reactie

Wat spelen we dit weekend (14 t/m 16 juni)

Luigi’s wekelijkse topic #5