in , , , , , ,

Majora’s ontmaskering

Oeh kippenvel… is de gedachte die door mijn hoofd schiet wanneer de intro scéne van The Legend of Zelda : Majora’s Mask in compacte vorm voor mijn ogen afspeelt. Mijn favoriete game spelen op een handheld, iets wat ik als kind nooit voor mogelijk had gehouden. Dit kan niet anders dan dik vet genieten worden? Zeker weten… Toch?

The Legend of Zelda: Majora's Mask - N64 All in 1!

Het is even slikken wanneer een game die je altijd hebt gezien als jouw ‘lievelingsgame’ ineens wat tegen blijkt te vallen. De innerlijke fanboy krijgt op dat moment een flinke klap realiteit in de smoel, waarvan hij eerst niet zo goed weet wat hij er mee aan moet. Alsof je een vervelend verhaal over een goede vriend te horen krijgt, die jouw beeld bij hem op negatieve wijze beïnvloed. Want de game was toch een parel? De game was toch ongeëvenaard? De game was toch JOUW game? Drama…

Het heeft even geduurd voordat ik er aan toe durfde te geven, maar ik heb gewoon niet zo genoten van Majora’s Mask als ik had verwacht. Het spel stond in mijn herinneringen gegrift als een speciale game, die titel die mij net even wat meer deed dan alle andere. Maar nu ik het op 34-jarige leeftijd opnieuw heb doorgespeeld, moet ik helaas een vervelende conclusie trekken : het spelen van Majora’s Mask was gewoon niet… altijd even leuk…

Majora's Mask Retroactive Review | retroactivegamer231

Wat eeuwig zonde is want ik was er helemaal klaar voor. Dat te dure abonnement van Nintendo waar je bar weinig voor terugkrijgt (al is hij in verhouding met de concurrentie helemaal niet zo prijzig) sloot ik af zodra deze gemaskerde ‘parel’ in haar bibliotheek verscheen. Ik wachtte de betreffende dag tot de avond, kroop mijn bedje in, deed m’n headsetje op, dekentje tot de kin en genieten maar…

Genieten was het ook wel, maar vooral met vlagen. Ik kwam er namelijk een beetje achter dat ik Majora’s Mask ervaar als een game met twee gezichten (twee maskers zo je wilt). Enerzijds biedt de game een prachtig en boeiend universum, anderzijds voelt het soms aan als een taak die je geduld zo af en toe behoorlijk op de proef stelt. 

Het masker dat ik enorm kan waarderen is het eerder genoemde universum en al diens locaties, details en verhalen. De gehele game heb je het idee je in een raar en fabelachtig land te begeven met een hele eigenzinnige realiteit. Het is dan ook een unieke en bijzondere game, die een sfeer en feeling bezit als geen ander. De beste manier waarop ik het kan omschrijven is denk ik ; wanneer je de dromen van een kind zou mixen met de nachtmerries van een volwassene en je zou dit omvormen tot een game, dan is Majora’s Mask een heel aannemelijk eindproduct. Want het oogt zo lieflijk, maar heeft verrekte duistere onderlaag. 

Retro: 30 mins of The Legend of Zelda: Majora's Mask

Daarbij zit er verrassend veel diepgang in Majora’s Mask. Het is niet dat je ellenlange dialogen of scénes voorgeschoteld krijgt die deze diepgang creëren, nee, het zit het hem voornamelijk in de vele details. De muziek in Clocktown die iedere dag dreigender wordt, een zus die haar zusje voor het einde van de wereld alcohol geeft, de gescripte maar beïnvloedbare tijdlijnen van de vele personages, het gruwelijke gegeven achter het ontstaan van jouw Deku-Masker… Er is te veel om te ontdekken en van te genieten. Ga maar eens echt op onderzoek uit, en je zult je verbazen over de dingen die je tegenkomt. 

Dit eerste masker is voor mij dan ook wel intact gebleven, hier heb ik nog steeds van genoten. Maar dan is daar het tweede masker; de daadwerkelijke gameplay… Ik ben heel eerlijk, deze heeft mij best eens weten te frustreren en mijn geduld soms aardig op de proef gesteld. Frustratie ervaren in een game kan iets positiefs zijn, maar niet op deze wijze. Laat mij mijzelf even toelichten. 

Wat mij het meest heeft gestoord is het feit dat deze Zelda vol zit met gameplay elementen en onderdelen die gewoon niet zo leuk zijn om te spelen. Zo is er de watertempel met al haar stromingen (zwemmen = bonk! bonk! bonk!), smalle waterwegen en onoverzichtelijke lay-out die ik echt vervelend vond om te voltooien. Maar heb ik ook de Stone Tower kerker (en dan vooral de weg er naartoe) als een frustrerende klus ervaren. Dit komt eigenlijk grotendeels door het mechaniek waarbij je een lied moet spelen om vormen te creëren die drukplaten naar beneden houden. Dit is zo tijdrovend en moet je veel te vaak doen.. vreselijk.

Om nog maar even door te gaan : er is ook nog een kelder vol ondoden die allemaal voorwerpen van je vragen en in ruil daarvoor een deur openen . Dan is er nog een sectie waarbij je eerste moet worden in een Goronrace die na een tijd echt niet zo leuk meer is om te spelen. Verder zal je in de game drie keer dezelfde baas moeten verslaan. Het zoeken naar alle feetjes in iedere kerker is een rotklus. Je moet gevorderde verhaallijnen soms helemaal opnieuw spelen omdat je een onderdeel van een quest hebt gefaald. Er zijn tal van fetch-quest en delivery-boy opdrachten, zoals het zo snel mogelijk brengen van warm water naar een ijsblok voordat het koud wordt. Je moet keer op keer naar het gezeik van een kutspook luisteren wanneer je water door een vallei wilt laten lopen (veel cutscenes en dialogen moet je sowieso meerdere keren zien en aanhoren). Vaker dan eens zul je op een plek lange tijden moeten wachten voordat een personage ter plaatse is om een bepaalde mijlpaal binnen diens tijdlijn te activeren. Dan is er nog het stuk waarbij je een zooi aan Zora-eieren op frustrerende wijze weg moet kapen bij een groep verscholen waterslangen… Het is gewoon allemaal wat tijdrovend, saai en gewoon niet zo leuk. 

The Legend of Zelda: Majora's Mask Music【Extended】- Inverted Stone Tower Temple - YouTube

Daarbij voelt de game op sommige gebieden gewoon wat haastig in elkaar gezet. Het lijkt soms net of de makers eerst het hele universum hebben gecrëerd, en later dachten = ochja, er moet ook nog een game bij. Het voelt hier en daar dan ook behoorlijk copy-paste als je eerst Ocarina of Time hebt gespeeld. Zo is er opnieuw een tergend saai Gerudo fort, zijn er twee plaatsen waar je wederom op zoek mag gaan naar doodshoofdspinnen, zijn er een triljoen verschillende pijl en boog uitdagingen, mag je opnieuw een ondergronds parcours afleggen tegen een zwevende tegenstander, is er weer een paardenrace wedstrijd, mag je weer je weg uitvogelen door een ‘Lost Woods’…  en zo zijn er meer wederkerige gameplay onderdelen. 

Nu kan ik mij voorstellen dat mijn opsommingen van hierboven wat vermoeiend waren om te lezen. Dit is dan ook exact wat ik wilde bereiken. Want als jullie je al zo voelen bij het lezen van drie korte alinea’s aan opsommingen, moet je nagaan hoe jij je voelt wanneer je de inhoud van deze ook daadwerkelijk moet spelen! De gedachten ‘bah, moet ik dit nu wéér doen?’ of ‘Wanneer is dit een keertje klaar?’ schoten vaker door mijn hoofd dan ik eigenlijk had gewild of verwacht. Waarom is deze kant van mijn geliefde Majora’s Mask mij nooit eerder opgevallen? Komt het omdat ik ouder ben en games steeds meer zie als wat ze zijn = games? Raak ik de verwondering kwijt die ik als kind had? Heb ik te veel gepolijste nieuwe games gespeeld? Het moet er iets mee te maken hebben lijkt me. 

Why is he crying?<<do you even need to ask?! | Zelda personajes, Leyendas, La leyenda de zelda

Zonde vind ik het wel, want ik heb er sinds mijn laatste speelsessie wat moeite mee om Majora’s Mask nog steeds mijn ‘lievelingsgame’ te noemen. Want juist het stukje ‘game’ is hetgeen waar ik op dit moment niet zo gecharmeerd van ben. Het doet eigenlijk gewoon een beetje pijn weet je dat?  

Gelukkig was het aspect waar het mij altijd om ging (het universum en alle aspecten van dien), nog steeds even sterk als ik mij kan herinneren. Want een groot deel van de ervaring is er nog echt één die ik iedereen aan kan raden. De game is qua gameplay ook echt niet zo verrot als ik het nu misschien doe lijken. Want het beidt ook heel veel leuks, moois en is soms ronduit geniaal. Het is alleen dat het mij allemaal uiteindelijk wat tegengevallen is. En dat doet gewoon een beetje zeer, een beetje heel veel zeer. Achja, gelukkig hebben we Breath of the Wild nog 😉 

Leuke post? Drop een hartje

Score: 5/5 volgens 8 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
11 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
DanTheGameKing
DanTheGameKing
1 maand geleden

Heel herkenbaar verhaal! Op de één of andere manier ervaar je games die je vroeger geweldig vond echt anders nu je wat ouder bent en de games in het algemeen zijn geëvolueerd qua gameplay en vooral grafisch.

Zo was ik vroeger zo enorm onder de indruk van Metal Gear Solid, het was de eerste game die ik echt heb uitgespeeld en waardoor ik werd weggeblazen. Het sluipen met Solid Snake over Shadow Moses Island, het verhalende karakter, de epische cutscenes en vooral de muziek!

Vele jaren later heb ik dezelfde game nog eens gespeeld en het pakte me gewoon minder, de gameplay was soms ‘taai’, grafisch was de game nog niet eens belabberd oud geworden maar ik miste de gezichtsexpressies (de gezichten waren allemaal strak) en het voelde soms gewoon oud.

Maar ondanks dat kreeg ik soms toch nog kippenvel bij het horen van de muziek en vooral het besef dat de game zo belangrijk was voor het feit dat ik gamen serieus ben gaan nemen, dat het meer was dan racen in Need For Speed Hot Pursuit, het kon echt een belevenis zijn met emoties en hele goede herinneringen, en dat lees ik ook in jouw stuk, de game viel misschien, nu je hem her-speelt, tegen maar het is wel een onderdeel van je game-herinneringen en die pakken ze je nooit meer af!!

Lavalera
Lavalera
1 maand geleden

Mooi beschreven. Dat is altijd het nadeel van je mooie herinneringen herbeleven. Als je het zoals nu nog een keer speelt met een frisse blik is het vaak lang niet zo goed meer dan toen je jong was. Je wordt ouder en kritischer en dan vallen de imperfecties pas op die je eerste keer of neit op vielen of je er niet aan stoorde omdat je zo genoot van de eerste ontdekking. Daarom ben ik zelf ook geen fan van retro games opnieuw te spelen als ik ze al gespeeld heb. Een remaster pak ik zelf eigenlijk alleen op als ik het niet gespeeld heb nog.

Hoop voor je dat bij een eventuele replay Breath of the Wild niet van zijn troon valt. De kans daarop zie ik wat kleiner aangezien dat spel een stukje jonger is.

Luigi1985
1 maand geleden

Mooi stukje weer en herkenbaar. Ik ben het wel eens met wat Carnifex zegt. De 3D games zijn allemaal niet zo mooi oud geworden.

Daarom ben ik een heel klein beetje huiverig voor een Metroid Prime Remake/remaster en ook daarom heb ik, ondanks ik er vaak zin in heb, Resident Evil 4 al zeker tien jaar niet meer gespeeld.

Die 2D games hebben de tand des tijds toch iets beter doorstaan. Misschien omdat daar minder poespas bij kwam kijken zoals camerastandpunten enz.

Ik ben ooit aan deze game begonnen maar heb m nooit uitgespeeld. Volgens mij zat ie als extra bij the wind waker.

Rainking
1 maand geleden

Dat is wel balen, als een geliefd spel opeens een beetje tegen gaat staan. Ik heb Majora’s Mask zelf nog nooit gespeeld (ook al heb ik ‘m wel), dus ik kan er niet echt over meepraten, maar ik zie over het algemeen wel dat Ocarina Of Time populairder is.

Ik ben nu natuurlijk bezig met mijn top 50 en ik vraag me nu af of sommige spellen niet een paar plaatsen zouden moeten zakken, hahaha.

CarnifeX
1 maand geleden

De vroege 3D games zijn niet heel goed oud geworden. A Link to the past kan ik zo opstarten en onmiddellijk van genieten, maar met bijna alle 3D zelda’s heb ik moeite.
Alleen Wind waker vind ik nog goed te doen

CarnifeX
1 maand geleden
Antwoord aan  Dokter Caspari

Misschien komt het, omdat ik zelf geen N64 heb gehad en er geen nostalgische gevoelens bij heb. Ik heb Ocarina en Majora pas op de gamecube gespeeld in een compilatie.
Ps1 en 2 en zelf 3 graphics trek ik nu ook niet meer zo goed. We zijn verwend.

Eindelijk: Persona op de Nintendo Switch (en meer)!

Muppet Treasure Island