in

Mijn onvergetelijke gamemomenten #3 – Het einde van Journey

Nadat Gamerroelof deze serie begon zagen we vorige week het vervolg, geschreven door Luigi1985. Ik ga vandaag verder met deel 3 over een specifiek moment in Journey, mijn favoriete game (naast TLoU1). Zoals de titel al laat doorschemeren: zware spoilers

Journey is de meest magistrale ervaring die ik heb gehad in games. De game heeft geen tekst noch stemmen. Alleen muziek en een prachtige wereld. In Journey bestuur je een personage door grote, verlaten gebieden. Zo begin je in een open woestijn met alleen maar zand.

De game legt je hier de enige twee knoppen uit: springen/vliegen met kruisje en seinen met rondje. Met rondje kan je een seintje geven dat een willekeurige klank geeft. Als je de knop langer ingedrukt houdt wordt het seintje groter. Dit seintje kan je visueel ook zien omdat er een soort aura uit je wegschiet.

Dit seintje heeft een grotere impact op de game dan je zou denken. Journey krijgt een compleet nieuwe dimensie door het feit dat je andere spelers kan tegenkomen tijdens je reis. Het unieke hier aan is dat je hun namen niet ziet. Ook kan iedereen zelf bepalen wat ze met het gegeven doen; de een negeert je compleet en doet zijn eigen ding, de ander reist compleet met je mee. Tot slot is er geen vorm van communicatie mogelijk op één ding na: het seintje.

Ongeveer op 2/3e van de vrij korte game, had ik een reismaatje gevonden die niet spontaan afk ging of andere dingen besloot te doen. We liepen samen, wachtten op elkaar, en hadden heuse gesprekken door middel van het seintje. Door het te spammen komt er een melodische reeks van seintjes. Soms namen we genoegen met een enkele sein om elkaar een klopje op de rug te geven na flink wat platformen.

Uiteindelijk brengt Journey je bij de top van de berg, je uiteindelijke doel. Maar dit gaat niet zonder moeite. De top van de berg is koud, het waait en een sneeuwstorm geeft tegengas. M’n poppetje loopt te bibberen en heeft moeite met de diepe sneeuw te trotseren. De storm zorgt voor slecht zicht, ik kon niet veel meer zien behalve één ding: m’n maatje waar ik al een tijdje mee reisde. 

De tocht bracht ons bij elkaar, wetende dat dit het is. We kropen bij elkaar en liepen zo samen de rest van de berg omhoog. Langzamerhand fade het beeld naar zwart en we vallen tegelijk, naast elkaar op de grond….

Wat volgt is een wederopstanding. Wat leek op een gefaalde missie bleek het begin te zijn van het einde: een feestelijke vlucht. De toon van de game verandert compleet als je op het topje van de berg bent. De zon schijnt weer, ‘draken’ vliegen langs prachtige watervallen omhoog. Je maakt de échte laatste stappen naar het einde.

Voor even dacht ik dat je dit stukje alleen moest spelen, omdat ik m’n maatje uit het oog was verloren. Ik besloot half teleurgesteld door te vliegen, tot m’n maatje al spammend met seintjes naast me kwam vliegen; we zijn weer compleet. Samen hebben we dan toch de game uitgespeeld.

Tijdens de credits laten ze de namen zien van de spelers die je ontmoet hebt tijdens je reis. Vol ongeloof van de ervaring die ik zojuist meegemaakt had, zat ik naar de namen te staren. Ik weet wel zeker dat de ervaring minder sterk was zonder een andere speler. Een minuut later pingt er een berichtje binnen op mijn PlayStation: That was amazing, thank you.

Wat denk jij?

Abonneer
Laat het weten als er
9 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
HanTheMan
9 dagen geleden

Toffe voortzetting van deze reeks! En het lijkt wel of ik onder elk van deze artikelen kan zeggen jaaa ik ook 🙂
En zo ook weer hier, het emotioneert me ook op een subtiele manier.
De hele journey kun je natuurlijk zien als je leven vol obstakels en de mensen om je heen die het ‘t waard maken (snif mooi hahaha)

Mister Frowdo
10 dagen geleden

Erg leuk om te lezen! 🙂

Journey is inderdaad een erg speciale game. Ook een leuke stijl! Toch fantastisch hoe een indie-game ook echt niet hoeft onder te doen tov andere games. Het mag dan wel een kort spelletje zijn, aan je beschrijving te horen heeft het een onvergetelijke indruk achtergelaten. Daar draait het om bij gamen! 🙂

Luigi1985
9 dagen geleden

Mooi geschreven. Ik ken de game niet, maar je beschrijft het als een unieke ervaring.

Laatst bewerkt 9 dagen geleden door Luigi1985
rpenning
rpenning
9 dagen geleden

Ik heb bijna het de zelfde ervaring, ik speelde deze game maar wist niet dat hij online/Coop was dus ik was erg verbaasd toen ik een ander poppetje zag die een beetje stom zat te springen en te pingen. Maar daarna samen op ontdekking en hele game uitgespeeld. Dit was zeker een hele rare maar zeker toffe ervaring om zo verrast te worden zeker een aanrader ondanks dat je eigelijk niks doet in die game xd

MonsterCrab
9 dagen geleden

Prachtige omschrijving van de echte magie van Journey. Zo briljant dat je zo’n simpele vorm van multiplayer hebt. Deze behoort ook zeker tot een van m’n favorieten <3

gamerroelof
5 dagen geleden

Mooi verhaal. Ik heb de game ooit ook wel gespeeld, maar niet zo’n bijzondere ervaring of herinnering eraan. Zo zie je maar hoe uniek en speciaal iedere game-sessie weer kan zijn. Je maakt je eigen verhaal en hebt je eigen avontuur, dat is het leuke eraan!

TheGoldenKid
TheGoldenKid
9 dagen geleden

Mooi!! Ooit aan begonnen, nooit afgemaakt. Misschien toch een keer weer proberen.

Algemeen topic: Returnal

Wat spelen we dit weekend? 1 en 2 mei