in

Mini reviews: Pyjama Sam, Marwin and the Evolution Stone en Nuclear Arms Race


Toen ik begon aan mijn Mini-Reviews-serie, was dat gedaan met het oog op de vele Shovelware-titels op Steam. Maar sindsdien heb ik ervaren dat er veel meer soorten spelen zijn wiens recensies beter tot hun recht komen wanneer je niet te lang van stof bent. Kleinere handheld- en mobiele spellen of oudere games wiens innovaties vandaag de dag als standaard worden gezien bijvoorbeeld. Pyjama Sam: Sock Works past bij die laatste.

In deze blast from the past kruipen we wederom in de knusse onesie van onze kinderheld. Maar waar de mainstream Pyjama Sam-games point-and-click adventures waren, is Sock Works een puzzelgame voor de jongere gamers van de familie. Iets wat ook te merken is aan het plot.

Sam krijgt van zijn moeder een wasmand vol met schone sokken aangereikt. Sokken die hij moet uitsorteren en opvouwen. Maar zoals je van een kind kunt verwachten, heeft die daar helemaal geen trek in. Hij besluit daarom uit te stellen door onder de wol te kruipen. Daarmee zijn de sokken echter niet uit zijn gedachtes.

Wat volgt zijn honderd levels waarin je lopende banden, hendels, verf en muurtjes moet gebruiken om de sokken van de juiste kleur in de juiste mand te loodsen. Zoals je kan verwachten van een kinderspel is dit voor een volwassene erg simpel, al zitten in het midden wel enkele levels die q ua moeilijkheidsgraad er tussenuit schieten. Desondanks ben je slecht een á twee uur bezig als jij het speelt. Maar jij bent niet het publiek! Dat is de kleine en die kan zich hier waarschijnlijk wel een weekend mee zoet houden.

Pyjama Sam: Sock Works

Pyjama Sam: Sock Works is géén game die een 28-jarige als mijzelf onder normale omstandigheden moet spelen. Wat het wel is, is een degelijke puzzel-game voor de boefjes achter het toetsenbord, die ook met spellen zonder de nieuwste toeters en bellen wel een weekend zoet kunnen zijn. En dan is € 4,99 geen geld

8
Score
80
Score: 80

  • Pluspunten
  • Kinderlijk simpel
  • Kleurrijk
  • Honderd levels
  • Minpunten
  • Een volwassene haalt hier zijn heil niet

In mijn beleving heeft een physics puzzle game maar één ding nodig om op zijn minst een voldoende te krijgen: goed werkende physics. Daarom verbaast het me ook keer op keer dat juist dit deel van de meeste shovelware-puzzelaars gewoon niet goed is uitgewerkt. Zo ook bij Marwin and the Evolution Stone.

In deze game bestuur jij een walvis, die zijn waterstraal moet gebruiken om een aap langs obstakels te leiden. Leuk concept, maar daarmee is het positieve ook wel gezegd. Je hebt namelijk nauwelijks controle over hoe je harige vriend gelanceerd wordt. Een tiende seconde verschil in hoelang je op de spatiebalk drukt bepaalt het verschil tussen een bescheiden duw omhoog en een lancering waarbij de atmosfeer in zicht komt, waardoor je zelden het gevoel hebt de touwtjes in handen te hebben. En alsof dat nog niet erg genoeg is, is het een game waarbij de ontwikkelaar, naar eigen zeggen, voor een uitdaging wilde zorgen. Veel levels luisteren daarom heel erg nauw. Je hoeft geen genie te zijn om te zien wat het probleem hier is. Maar zelfs dat is niet het ergste aan het spel. Dat is de cringe.

Dat games lang niet altijd feilloos Engels hebben, daar ben ik ondertussen aan gewend. En als het niet zo erg wordt als bij My Personal Angel, kan ik er zelfs wel langs kijken als de game niet al te zwaar op die tekst leunt. Marwin liet me echter smeken om een skip-knop (die er spijtig genoeg niet is). De dialogen lezen alsof ze geschreven zijn door een kalende veertiger in een midlife crisis die wanhopig bij de jongere generaties wil horen. Karakters gebruiken te pas en te onpas lol in echte gesprekken, breken de vierde muur en denken dan heel slim te zijn en proberen stoer te doen, terwijl ze overkomen als een nog wittere Vanilla Ice. Ik kreeg er spontaan brain freeze van…

Marwin and the Evolution Stone

Als het kernidee van Marwin and the Evolution Stone goed was uitgewerkt, had dit een hele aardige puzzel-game kunnen zijn. Maar het gebrek aan consistente physics, een daarbij passende leercurve en bijna fysiek pijnlijk slechte dialogen maakt van dit een game die je het beste op anderhalve meter afstand kunt houden.

2
Score
20
Score: 20

  • Pluspunten
  • Het concept is grappig…
  • Minpunten
  • …de uitwerking is om te huilen
  • De cringe!

Nuclear Arms Race

De afsluiter van dit artikel had bijna niet erin gestaan. Niet omdat het niet klein is, maar omdat het gratis is en ik dergelijke games in een andere reeks bespreek. Maar daar de game wel betaalde DLC heeft, die naast cosmetics een klein stukje gameplay bevat in de vorm van een hogere moeilijkheidsgraad voor de oefenmode, mag die alsnog hier meedingen.

In Nuclear Arms Race keren we terug naar de tweede wereldoorlog. De moffen hebben kernfusie ontdekt en het lijkt slechts een kwestie van tijd voordat ze erin slagen een atoombom te bouwen. Het is daarom aan jou als bevelhebber van (vermoedelijk) de Verenigde Staten om de nazi’s voor te zijn.

In turn-based combat mogen jij en je online tegenstander om beurten acties ondernemen aan de hand van de actiepunten die je tot je beschikking hebt. Het doel is om uranium te vinden, op te graven en te verrijken, zodat het uiteindelijk samen met plutonium kan worden ingezet om een nuke te maken. Je kunt wetenschappers gebruiken om processen te versnellen, spionnen inzetten om te zien hoe je tegenstander ervoor staat en om hun faciliteiten te saboteren of je puur focussen op je eigen productie. Maar in de praktijk is de keuze makkelijk gemaakt. Een spion slaagt lang niet altijd in zijn missie en kan je tegenstanders slechts één beurt ophouden, terwijl ze soms drie beurten nodig hebben om dit te realiseren. Het zo snel mogelijk spammen van faciliteiten is daarmee dan ook de meest logische keuze, daar dit slechts één beurt kost. En eens je dat door hebt, is enige diepgang als sneeuw voor de zon verdwenen.

Nuclear Arms Race

Op papier klinkt Nuclear Arms Race niet gek, maar daar de mogelijkheden erg beperkt zijn, is het strategische aspect flinterdun. Hierdoor worden alle matches al snel hetzelfde en daarmee de moeite niet meer waard. Als de game een update ontvangt die de mogelijkheden uitbreidt zie ik dit nog wel interessant worden, maar voor nu moet ik het beoordelen op wat het feitelijk is.

3
Score
30
Score: 30

  • Pluspunten
  • Niets
  • Minpunten
  • De game heeft te weinig content of diepgang om de moeite waard te zijn

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Housemarque licht vechtsysteem Returnal uit

Next-gen update Cyberpunk 2077 verschijnt in de tweede helft van het jaar