in

Mortal Kombat 11 Review – Compleet belachelijk


Bloed, zweet en tranen

Dit verhaal is voor veel spelers al jaren de belangrijkste reden geweest om Mortal Kombat te kopen. Nou klinkt het wellicht absurd om emotioneel geïnvesteerd te zijn in het verhaal van een competitieve vechtgame waarin je ruggengraten op gewelddadige wijze verwijderd, maar wie eerder een Story Mode van NetherRealm Studios gespeeld heeft, weet hoeveel bloed, zweet en tranen daar ingestoken is. Ook hier bestaat de Story Mode dus weer uit een zes uur durend epos dat vanuit het perspectief van meerdere personages ervaren wordt en waar tussen de tussenfilmpjes door gevochten moet worden. Elk van de twaalf hoofdstukken focust zich hierbij op één of twee delen van de cast, waardoor het uitspelen ervan je niet alleen beloont met een vermakelijke ‘film’, maar ook met een aardig idee van hoe het gros van de vechters wegspeelt. Ideaal voor beginners, dus.

Meer mortal modi

Mortal Kombat 11 komt geen speelbare modi tekort. Naast The Krypt zijn er meerdere manieren waarop de eenzame speler aan zijn of haar trekken kan komen. De uiterst cinematografische Story Mode is daarbij het paradepaardje, maar er kan ook voor Towers of Time of Klassic Towers gekozen worden, waarbij die tweede het MK11-equivalent is van de bekende Arcade-modus. Towers of Time is de nieuwe incarnatie van de Challenge Tower en Living Towers die we in de vorige games zagen: het is een immer veranderende verzameling uitdagingen, waarbij je vijanden moet verslaan onder speciale omstandigheden. Parameters als ‘de vijand heeft twee keer zoveel health’, ‘het scherm wordt om de paar seconden zwart’, of ‘je wordt tijdens het gevecht beschoten’ zorgen voor uitdagingen die om compleet andere benaderingen van de gameplay vragen. Erg uitdagend, maar je krijgt consumables tot je beschikking om het iets makkelijker te maken.

Het plot speelt zich direct na de gebeurtenissen van Mortal Kombat X af: de gevallen Elder God Shinnok is verslagen en bliksemgod Raiden zweert de aarde koste wat kost te verdedigen tegen soortgelijke, toekomstige dreigingen. Dit valt niet lekker bij antagonist Kronika, die niet alleen de moeder is van Shinnok, maar tevens godin van de tijd. Zij besluit in actie te komen om Raiden te straffen voor de wijzigingen aan de tijdslijn die hij in de afgelopen twee games gemaakt heeft en uiteindelijk de tijdslijn volledig te resetten. Hiervoor heeft zij echter een flinke hoop tijdsenergie en zielen nodig en daarvoor schakelt zij de hulp in van een heleboel bekende gezichten. Inclusief schurken die in voorgaande games het loodje hebben gelegd; dit door het verleden te kruizen met het heden. Met alle gevolgen van dien.

Gewelddadig meningsverschil

De Story Mode is uiterst vermakelijk, vooral qua eye candy, maar weet tevens de oppervlakkigheid van de vorige twee pogingen niet te ontstijgen. Het weet godzijdank interessanter uit de hoek te komen dan het saaie plot uit Mortal Kombat X, maar is nog altijd een inconsistent verzinseltje dat puur bedoeld is om een serie gevechten aan elkaar te lijmen; meer ambitie dan dat heeft het niet echt. Vooral jammer is het gebrek aan interne logica: het ene moment laat de game zien dat de lichamen van dezelfde personen aan elkaar gelinkt zijn (de jonge Johnny Cage ervaart dus op identieke wijze de pijn en wonden die de oude Cage oploopt, bijvoorbeeld), maar even later verwacht de game ook dat je als jonge Jax tegen de oudere versie van jezelf vecht. Ondanks dat dit door de eerder genoemde regel eigenlijk niet echt zou moet kunnen zonder dat het een héél eenzijdig gevecht wordt, dus.

Mortal Kombat 11

Het jammerlijke is dat de Story Mode conceptueel gezien ontzettend veel potentie had. Vechters uit het verleden en het heden die samenkomen? Geweldig idee; laat ons vooral zien wat voor gekke, ongemakkelijke, emotionele en hilarische interacties dat oplevert! Heel af en toe zitten er scènes tussen die dit lijken te snappen — vooral de twee Johnny Cages en twee Kano’s stelen de show — maar deze momenten vormen de uitzondering, niet de regel.

Hetzelfde geldt voor de manier waarop het verhaal de gameplay beïnvloedt: daar is nauwelijks sprake van. Halverwege de Story Mode is er een sequentie waarbij een ontvoerde Sonya Blade in een Fight Club-achtige situatie moet vechten zónder haar vertrouwde energiehandschoenen, wat zich vertaalt naar gevechten waar jij het gros van haar speciale moves niet kunt uitvoeren. Het is een erg toffe gimmick, één die je leert om beter te worden in de fundamentele onderdelen van het spel, maar is tevens iets wat vervolgens nooit meer op soortgelijke manier ingezet wordt. De modus is vermakelijk en aanlokkelijk voor nieuwkomers, maar een tweede playthrough zien we onszelf niet snel doen.

Enter the dragon

Waar Mortal Kombat 11 ons wél volledig mee weet te overtuigen, is het uitstekende, bijgeschaafde vechtsysteem. Deze bouwt op de conventies van voorgaande delen, maar maakt een paar hele slimme aanpassingen. De belangrijkste daarvan is de intimiteit van de gevechten: de algehele snelheid van de combat ligt iets lager en de interactieve levels zijn iets kleiner ten opzichte van Mortal Kombat X. Dit motiveert een strategischere aanpak; één die het makkelijker maakt om hyperactief button-bashen af te straffen, en die timing en positionering juist beloont.

Mortal Kombat 11

Een andere vooruitgang is het feit dat de visueel spectaculaire mechanic van de vorige twee games, de X-Ray Move, vervangen is door het nieuwe Fatal Blow. Fatal Blows zijn nog steeds even vernietigend en makkelijk uit te voeren (kwestie van twee schouderknoppen indrukken), maar nieuw is dat je ze alleen kunt uitvoeren als je minder dan 30% van je health overhebt. Ook kun je ze maar één keer per gevecht inzetten, en dit maakt Fatal Blows niet alleen een tactischer middel dan X-Ray Moves, maar ook een stuk spannender, vooral als beide partijen aan het eind van hun latijn zijn. Dat deze moves soms bijna net zo belachelijk en over de top zijn als de gruwelijke Fatalities — Liu Kang roept letterlijk een vuurdraak op die jou vervolgens verslindt, bijvoorbeeld — is iets wat we maar al te graag vergeven.

Kwantiteit over kwaliteit

Daarnaast zijn er van elk personage twee verschillende versies te kiezen, ieder met z’n eigen speciale moves. Ook heb je de mogelijkheid om een derde versie te creëren waarbij je zelf volledige controle hebt over de bijbehorende speelstijl en esthetische kwaliteiten. Wie bijvoorbeeld een hele ‘eigen’ versie wil maken van de iconische Scorpion, kan er dus voor kiezen om hem alleen maar speciale moves te geven die inhaken op zijn vuurspuwende krachten. Een ander kan zich juist focussen op z’n zwaarden of bekende speerketting. Tenslotte kun je jouw bespoke Scorpion afmaken door elk onderdeel van zijn presentatie te tweaken aan de hand van honderden cosmetische unlockables, van kledingstukken tot overwinningsanimaties. Erg indrukwekkend.

Mortal Kombat 11

Wel bevestigt Mortal Kombat hiermee nogmaals dat het vooral de koning is van kwantiteit. Hoe sterk, gepolijst en verbeterd het vechtsysteem ook is, het blijft op enkele gebieden de nuance en finesse missen die de fighters van bijvoorbeeld Capcom wél hebben. Zo houdt Mortal Kombat 11 nog steeds koppig vast aan z’n blockknop. Dit terwijl bijna alle andere 2D-fighters, waaronder de Injustice-games van NetherRealms zelf, allang het superieure richtingblocken hebben geïmplementeerd, waarbij je simpelweg naar achteren drukt om te verdedigen. Het doen van een tactische ‘crossup’ (de tegenstander op de achterkant van het hoofd raken om zo de block teniet te doen) is hierdoor nog steeds onmogelijk in Mortal Kombat 11. Dat is – gecombineerd met enkele lachwekkende animaties – nog steeds heel erg jammer.

Microtransacties

Niets representeert de dualiteit van Mortal Kombat 11 echter beter dan de terugkerende The Krypt-modus. The Krypt is de plek waar je verdiende in-game valuta spendeert om extra’s te vergaren, zoals artwork en de eerder genoemde aanpassingen die je aan de personages kunt maken. In Mortal Kombat 11 is deze plek mooier, uitgebreider en grootser dan ooit te voren. In Mortal Kombat X was het al een koddige minigame waarbij je sleutelitems moest verzamelen om elk deel van de kaart te kunnen ontgrendelen, maar hier is het helemaal een game op zich geworden. The Krypt beslaat hier het gehele eiland van Shang Tsung, waar je in volledig third-person rondloopt, schuifpuzzels oplost, sleutels zoekt en geheime muren openbreekt met je hamer, puur om je op spectaculaire wijze extraatjes te laten ontgrendelen. Er is overduidelijk heel veel tijd, moeite en liefde ingestoken.

Anderzijds zijn er zoveel kisten om te ontgrendelen en zijn ze allemaal dusdanig ‘duur’, dat je eeuwen zult moeten grinden om alles op het eiland te kunnen ontgrendelen. De reden hiervoor is natuurlijk dat uitgever Warner Bros. hiermee de speler hoopt te motiveren om echt geld uit te geven aan microtransacties. Dat blijft een praktijk die voor een nare nasmaak zorgt. Het maakt The Krypt direct een stuk minder charmant.

Nieuwe gezichten (om eraf te rukken)

De cast van Mortal Kombat 11 bestaat uit 25 vechtersbazen, waarmee het een mooi overzicht vormt van de afgelopen paar games. De meest iconische veteranen, zoals Scorpion, Sub-Zero, Johnny Cage, Sonya Blade en Raiden, zijn hier bijna allemaal aanwezig. Ze worden bijgestaan door een paar van de populairdere toevoegingen van Mortal Kombat X, zoals de insectachtige D’Vorah, de krachtige Kotal Kahn en de stoere cowboy Erron Black. Opvallend in hun afwezigheid zijn cybernetische vechters zoals Cyrax en Sektor; die laatste vooral omdat hij wél een vijand is in de Story Mode. Mogelijke dlc, wellicht? Mortal Kombat 11 bevat maar een handjevol nieuwkomers — namelijk de tijdmanipulerende Geras, de geniepige Kollektor en natuurgodin Cetrion — maar ze spelen alle drie dusdanig uniek weg dat ze zeer gewaardeerde toevoegingen vormen aan een erg sterk, vetloos roster.

Mortal Kombat 11

Eenzame spelers

Mortal Kombat 11 is alles behalve een teleurstelling. Het is echter onmogelijk om niet te zien hoeveel legendarischer de game had kunnen zijn als het zich niet zo had laten tegenhouden door een ondermaats scenario, enkele verouderde conventies en louche zakenpraktijken. De kwalitatieve sprong ten opzichte van Mortal Kombat X is direct zichtbaar en voelbaar, en kwantitatief heeft Mortal Kombat 11 dusdanig veel content te bieden dat je ’s werelds grootste zuurpruim moet zijn om dat te niet te kunnen waarderen. Voor de eenzame vechtersbaas is er geen leukere en completere titel dan Mortal Kombat 11.

Mortal Kombat 11 is sinds 22 maart 2019 verkrijgbaar voor PlayStation 4, Xbox One en pc. De fysieke Switch-versie komt in mei uit. De digitale Switch-versie is nu al verkrijgbaar. Voor deze recensie is de game gespeeld op een PlayStation 4 Pro.

Geschreven door Samuel Hubner Casado

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Fortnite Tweet hint naar samenwerking Avengers: Endgame

‘Fornite-werknemers moeten gemiddeld 70 uur per week werken’