in

Musical Monday: Editors – An End Has A Start

Een belangrijk aspect van muziek is de zang. Daarbij komt ook de stem van de zanger of zangeres. Die kan lekker in het gehoor liggen of je behoorlijk tegenstaan. Tom Smith, de zanger van Editors heeft in mijn ogen (en oren) een fantastische stem. Dat gecombineerd met zijn manier van zingen vind ik een genot om naar te luisteren. Met name op hun tweede album.

Een flink aantal jaar geleden. Het is ongeveer tien over acht ‘s ochtends. De werkdag is net begonnen en we rijden van de zaak naar de loods. Op de radio begint een nummer dat ik nog niet eerder had gehoord. Shazam bestond mogelijk al wel, maar ik had toen nog geen smartphone, dus ik heb zo goed mogelijk naar de tekst geluisterd, zodat ik thuis kon opzoeken wat het was. Daar kwam uit dat het Munich heette, van een band genaamd Editors. Ik kocht The Back Room, het album waar Munich op stond, niet wetende dat er nog betere tijden aan zaten te komen.

Editors – Munich

Ok, nieuw album. Zou het beter zijn? Slechter? Meer van hetzelfde? Gelukkig voor mij was het de eerste van de drie. Dit is met gemak mijn favoriete album van ze en ik kan er naar blijven luisteren. Smokers Outside The Hospital Doors is meteen een goeie opener, zonder dat ze meteen al hun kruit verschieten.

Editors – Smokers Outside The Hospital Doors

De titeltrack is een heerlijk opzwepend nummer. Er zit een goede vaart in en ik vind het ook lekker om deze mee te zingen, met name het refrein.

Editors – An End Has A Start

Hoe tof ik de vlottere nummers ook vind, af en toe heb je wat relaxters nodig. The Weight Of The World is die rust, met toch de stem en het gitaarwerk. Heerlijk, gewoon. “Every little piece of your life will mean something to someone.”

Editors – The Weight Of The World

Één van mijn favoriete stukken songtekst komt uit dit nummer. “In the end, all you can hope for, is the love you’ve felt to equal the pain you’ve gone through.” Ik zou het dan ook als mijn favoriete nummer van het album willen bestempelen, maar afhankelijk van de dag dat je het me zou vragen, staan er vier nummers op dit album die in aanmerking komen voor die titel.

Editors – Bones

When Anger Shows begint behoorlijk treurig. Eigenlijk blijft het dat ook wel, maar een paar keer komt er toch wat meer power naar voren. Het zorgt voor wat variatie en daar hou ik wel van.

Editors – When Anger Shows

The Racing Rats is precies wat ik van deze band wil. Een nummer dat ik lekker mee kan zingen, terwijl ik op het stuur van mijn auto mee zit te drummen. Dat laatste doe ik op het moment op de salontafel. “Come ooooon, now. You knew you were lost, but you carried on anywaaaaaaaay!” Hell yeah, let’s effing go!

Editors – The Racing Rats

Push Your Head Towards The Air geeft me altijd een beetje een vreemdsoortig hoopvol gevoel. Ik denk door de manier waarop het langzaam ‘klimt’. De albumversie is zelfs nog bijna twee minuten langer.

Editors – Push Your Head Towards The Air

Weet je wat? Volgende week gaan we het lekker hebben over mijn favoriete zangeres.

Vanaf het derde album werd de muziek wat electronischer. Dat hoeft niet per sé slecht te zijn, maar qua stijl vond ik An End Has A Start bijna perfect. Voor mij had het zo mogen blijven, maar helaas heb je daar geen invloed op. Er stonden nog wel wat aardige nummers op de nieuwe plaat, maar ik begon toch een beetje af te haken. Papillon vond ik niet verkeerd, ook al klonk het behoorlijk anders.

Editors – Papillon

Bricks And Mortar heeft nog een beetje wat weg van de nummers op An End Has A Start. Om die reden is het dus ook mijn favoriete nummer van In This Light And On This Evening.

Editors – Bricks And Mortar

De rest van het derde album vond ik niet zo geweldig, maar grappig genoeg ontdekte ik kort daarna een band die een beetje in dezelfde hoek zit, namelijk White Lies. Hun nummer Farewell To The Fairground hoorde ik een keer tijdens werk op de radio voorbij komen. Het zal eens niet zo zijn. De artiest en titel werden niet genoemd toen het was afgelopen, maar ik had goed naar de tekst geluisterd en een paar stukjes onthouden. Thuis kwam ik achter de naam en de artiest. Ik heb het nummer daarna ook nooit meer op welke zender dan ook gehoord. Het moest waarschijnlijk zo zijn.

White Lies – Farewell To The Fairground

YouTube was toen allang een ding en andere nummers opzoeken was dus makkelijk. To Lose My Life bleek ook zo’n geweldig nummer. De rest van het album is ook niet verkeerd, maar deze twee nummers steken er toch met kop en schouders bovenuit.

White Lies – To Lose My Life

Het volgende album was ietsjes minder, maar zeker niet slecht. Daarna ben ik ze eigenlijk een beetje uit het ook verloren, maar de bovenstaande nummers van het eerste album luister ik nog regelmatig.

Bij het stukje over When Anger Shows had ik het over nummers die er wat variatie in verwerkt hebben. Een heel mooi voorbeeld daarvan vind ik altijd Burning Benches van Morning Runner. Het begint heel erg rustig, maar verandert gaande het nummer twee keer van toon. Echt een nummer dat ik kan blijven luisteren. Dit is de album versie. Daarin gaat het derde gedeelte wat langer door.

Morning Runner – Burning Benches

Een paar maanden geleden kwam ik deze versie van Bones tegen. Het is wat rustiger, maar het klinkt nog steeds geweldig.

Tom Smith – Bones

Leuke post? Drop een hartje

Score: 5/5 volgens 2 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
2 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Luigi1985
1 maand geleden

Editors vind ik wel fijne muziek. Ik ben ooit in het Goffertpark bij een concert van Muse geweest en daar heb ik kennis gemaakt met de muziek van Editors. Zij stonden in t voorprogramma. Ik kende achteraf wel wat nummers van ze, maar toen wist ik ook welke band erachter zat. Na dat concert heb ik nog vaak hun muziek geluisterd.

Screenshot Sunday #77

Counting Crows – Butter Miracle Tour, AFAS Live, 24-10-2022