in

Ni No Kuni 2: Revenant Kingdom review – Lang leve de koning


Ni no Kuni 2

Ni No Kuni 2 is misschien een vervolg op het bejubelde eerste deel voor de PlayStation 3, afgezien van de prachtige animatiestijl zijn de gelijkenissen ver te zoeken. Evans nobele en hoopgevende doel om de hele wereld onder één vlag te herenigen staat bijvoorbeeld in schril contrast met Olivers persoonlijke zoektocht naar zijn verloren moeder in het eerste deel. Behalve een andere cast en plaatsing in de tijdlijn heeft ontwikkelaar Level-5 ook de gameplay flink op de schop genomen.

Vernieuwd vechtsysteem

Gevechten spelen zich nu realtime af en zijn voorzien van meerdere strategische lagen. Evan en zijn vrienden hebben niet een, maar drie wapens tot hun beschikking, waartussen ieder moment geschakeld kan worden en waarmee zowel lichte als zware aanvallen worden uitgedeeld. Daarnaast bezit ieder personage een langeafstandswapen, variërend van toverstokjes tot pistolen, en worden speciale aanvallen opgeladen door vakkundig op monsters in te hakken. Ondertussen word je ook nog bijgestaan door kleine schattige wezentjes genaamd Higgledies, waarvan je er een heleboel kunt vinden in de spelwereld, die het strijdveld opschudden met kanonnen, genezende krachten en ander magisch gespook.

Ni no Kuni 2

Het vechten is van hectisch tot het chaotische aan toe, maar nog belangrijker: het is ontzettend leuk. Aan het begin van de game ben je vooral aan het button bashen, maar naarmate je de systemen beter onder de knie krijgt en de uitdagingen pittiger worden, is iedere schermutseling weer een feest. Enkel de Higgledies blijken uiteindelijk weinig toe te voegen aan de mix. Geen enkel moment hadden we het idee een gevecht beslecht te hebben dankzij een bijdrage van de wezentjes en hoewel je zelf de samenstelling van je Higgledy-gezelschap kunt aanpassen, is hier dus uiteindelijk weinig aanleiding voor.

Alles wat het licht beroert…

Dat de jonge Evan van zijn rechtmatige troon is gestoten tijdens een staatsgreep weerhoudt hem er niet van om een nieuw koninkrijk te stichten. Al vrij snel in het verhaal wordt daarom de eerste paal geslagen van Evermore, waarna er velen volgen terwijl je Evans rijk langzaam uitbreidt met nieuwe faciliteiten en bouwwerken. In de game vertaalt dat zich naar een aparte simulatiemodus vanuit vogelperspectief zoals we die kennen van clicker-spelletjes op de mobiel. De staatskas loopt langzamerhand vol naarmate de tijd verstrijkt en met de geïnde belastingcenten bouw je nieuwe voorzieningen, waar ondersteunend onderzoek kan worden uitgevoerd. Zo open je je eigen wapensmid en apotheek, maar ook instituten die Evans bewegingssnelheid of verdiende ervaringspunten verhogen. Wat begint als een geinige afleiding wordt al snel een obsessieve bezigheid, omdat er altijd wel weer een nieuwe actie valt te ondernemen in Evermore. Of het nou het aanstellen van nieuw personeel is, of het uit de grond stampen van een nieuwe boerderij.

Ni no Kuni 2

Al die werkplekken moeten natuurlijk bemand worden en voor het werven van nieuwe inwoners is Evan zelf de hoofdverantwoordelijke. In de hele spelwereld staan mensen te popelen om te verhuizen naar Evermore, maar daar tegenover staat altijd een rotklusje, zoals het slachten van een bepaald monster of het brengen van specifieke voorwerpen. Het rekruteren van nieuwe inwoners is daardoor aan een kant een leuke extra bezigheid omdat je je koninkrijk ziet opbloeien, maar het is tegelijkertijd jammer dat de bijbehorende zijmissies zo inspiratieloos zijn. Daar had meer ingezeten.

Sommige inwoners klussen bij in het leger van Evermore, waardoor er een interessante wisselwerking ontstaat tussen twee modi. Behalve regeren en rekruteren moet Evan namelijk ook zijn krijgsmacht aanvoeren. Dat gebeurt in de rts-achtige Skirmish-modus, waarin je vier troepen aanstuurt door ze om Evan heen te laten draaien. Elke legereenheid heeft een bepaalde specialiteit en via een steen-papier-schaarsysteem is het de bedoeling dat je de juiste eenheden naar de frontlinie ‘draait’ om de vijandelijke legers uit de weg te ruimen. Ondanks het kunnen aanvullen van nieuwe units met unieke aanvallen door meer vechters naar Evermore te brengen, krijgt deze modus niet genoeg diepgang om lang boeiend te blijven. Gelukkig legt het verhaal niet al te veel focus op dit aspect van de game, hoewel je je leger wel enigszins moet blijven onderhouden om later niet vast te komen zitten. Datzelfde geldt overigens ook voor het onderhouden van je koninkrijk.

Ni no Kuni 2

Terugkeer van de tekstballonnetjes

Evans zoektocht naar wereldvrede leidt hem langs allerlei nederzettingen, met elk hun eigen problemen die het gezelschap ‘toevalligerwijs’ oplost. Hier zien we toch nog de invloed van Ghibli doorschemeren, ook al is die studio niet meer betrokken bij dit tweede deel, door bijvoorbeeld de subtiele wijze waarop volwassen thema’s worden aangesneden. Denk aan de maatschappelijke onderdrukking van een ras, of een overheid die met een letterlijk alziend oog haar burgers in de gaten houdt: hoewel ze onschuldig vertolkt worden door charmante personages met dierenhoofden, zijn dit natuurlijk actuele politieke kwesties. Het is dan ook net zo onrealistisch als dat het verfrissend is hoe Evan dergelijke problemen weet op te lossen met enkel zijn onschuldige en altijd positieve instelling, en er bovendien geen zonde te groot is voor zijn vergiffenis. Ni No Kuni 2 is een sprookje in hart en nieren en de zoetsappigheid is niet voor iedereen weggelegd.

Het is daarom ook dermate zonde dat dit sprookje – letterlijk – niet helemaal goed uit de verf komt door de afwezigheid van de prachtige getekende tussenfilmpjes van Studio Ghibli, die zo kenmerkend zijn voor het eerste deel. Dit gemis had makkelijk opgevangen kunnen worden door meer ingesproken tussenfilmpjes toe te voegen, want de tussenfilmpjes die de game wél kent zijn nauwelijks van handgeanimeerde animaties te onderscheiden. Helaas zijn ook die schaars en wordt het gros van het verhaal wederom vertolkt aan de hand van tekstballonnetjes. Sommige verhaallijnen en personages krijgen hierdoor te weinig kansen om zich goed te ontwikkelen. De speler voelt zich daardoor minder betrokken, met als gevolg dat het verhaal bij vlagen gehaast aanvoelt.

Ondanks al zijn kleine gebreken is Ni No Kuni 2 een prachtige game geworden die werkelijk bol staat van de content. Tegenover elke saaie zijmissie staat er een episch gevecht met een van de vele ‘superbazen’, of een ontdekkingstocht in de meedogenloze Dreamer’s Door-levels, en hoewel het verhaal overheerst wordt door tekstballonnetjes, voelt elk tussenfilmpje als een welverdiende beloning waarbij je niet snel genoeg op de screenshot-knop kunt rammen. Met ongeveer veertig uur speeltijd is het niet de langste jrpg die we speelden, maar Evans avontuur is er niet een om snel te vergeten. Net als een echt sprookje.

Ni No Kuni 2 is vanaf 23 maart beschikbaar voor PlayStation 4 en pc. Voor deze review is de game gespeeld op een PlayStation 4 Pro.

FPS

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

A Way Out review – Een bijzonder sociale belevenis

Surviving Mars review – Heeft veel in zijn…