in

Q-N-A:Wat is het beste verhaal in een game ooit?


Lars Cornelis

In PES 2020 besloot Klaas-Jan Huntelaar na mijn tweede seizoen dat het tijd was voor wat anders. We hadden net de Champions League-finale verloren en hij kwam zelf nauwelijks meer aan spelen toe. Hij verlengde zijn contract daarom niet en vertrok naar Utrecht. Daar belandde hij echter toch weer op de bank. Ik besloot daarom in de winterstop te kijken of hij al terugwilde, hoewel ik met Bas Dost al een perfecte pinch-hitter had aangetrokken. Desondanks speelde The Hunter nog een belangrijke rol en wisten we al het zilverwerk in de wacht te slepen, inclusief de Champions League. In de finale liet ik ‘m de laatste paar minuten nog meedoen. Noem een mooier jongensboek. Gaat je niet lukken.

On a more serious note: ik denk dat weinig games kunnen tippen aan de originele The Last of Us (ja okee, Part II dan misschien maar die heb ik op het moment van schrijven nog niet gespeeld). Vooral de manier waarop de personages zijn opgebouwd is perfect en uniek binnen de gamesindustrie. Hooguit dat Red Dead Redemption 2 in de buurt komt. Ook Rockstar weet goed hoe je een band met personages opbouwt en hoe je die band vervolgens inzet voor het verhaal. Ook het iets oudere Spec Ops: The Line mag niet vergeten worden in dit rijtje. Weinig games lieten mij me zo oncomfortabel voelen als Spec Ops. Yager wist ook precies de mogelijkheden van games als medium te benutten om het verhaal keihard binnen te laten komen bij de speler. Dat zien we eigenlijk nog opvallend weinig.

last of us

Jacco Peek

Ik weet er niet zo goed één te kiezen. Red Dead Redemption 1 en 2 zijn natuurlijk games met fantastische verhalen, misschien het tweede deel nog wel beter dan de eerste. God of War komt in me op door de vader-zoonrelatie die, qat qua thema natuurlijk lijkt op The Last of Us. Life is Strange heeft een fantastisch verhaal dat echt andere onderwerpen aanhaalt dan de gemiddelde game, en het interactieve element maakt dat nog veel sterker. NieR: Automata wordt vooral op een hele bijzondere manier verteld. Heel veel games dus, maar niet één die erbovenuit springt vind ik.

rdr2

Martin Verschoor

Ik ben bijna klaar met The Last of Us Part II en deze game doet dingen met je. Het roept in de speelsessies, alle mogelijke emoties die je als mens kan hebben, op. Het ene moment ben je aan het gniffelen, een half uur later ben je oprecht kwaad, waarna door een gebeurtenis je in een klap weer verdriet voelt. Zeer intens en vooral knap gemaakt en geschreven.

last of us, last of us 2, last of us part 2

Jolien Mauritsz

Als ik er één moest kiezen is het Undertale van Toby Fox. Het verhaal van een kind dat in de wereld van monsters terecht komt en op zijn eigen manier een weg terug moet vinden naar de mensenwereld. De game is gevuld met eigenaardige personages met unieke karakters en quirks. Het gave aan dit verhaal is dat de speler zelf kan kiezen hoe het verhaal gaat. Wil die alle monsters die tegenkomt doden , gaat die geweld uit de weg of kiest die voor een middenweg? Deze keuzes zorgen voor een totaal ander verhaal die alledrie uniek zijn en de speler iets leert over de personages en wereld waar Undertale zich afspeelt.

Undertale

Michel Musters

Het is niet dat ik complexe verhalen in games vol met menselijke emoties niet kan waarderen – ik kijk erg uit naar The Last of Us: Part 2, die op moment van schrijven aan het installeren is – maar ik vind het in games soms wat geforceerd overkomen. Ik vind het dan leuker om een game te spelen waarin er wel gehint wordt naar emotie, maar waar je het als speler ook een beetje zelf invult. Heer en meester hierin vind ik wat dat betreft Zelda: Ocarina of Time. Dat moment dat je als volwassen Link terugkeert naar The Lost Woods, en in stilte kijkt naar de plek waar een vriendinnetje uit je jeugd zeven jaar geleden nog trouw op je zat te wachten… schitterend. In games vind ik dus vaak ‘less is more’ gelden.

Zelda Ocarina of Time

Dennis Mons

Ik val wel vaker op Ori and the Blind Forest terug, maar dat is gewoon een game die ik echt niet snel ga vergeten. Al vanaf het eerste moment knalt de emotionele rollercoaster erin die ook echt niet door Will of the Wisps overtroffen werd. Het is gewoon knap dat een platform/Metroidvania-game me zo wist te beroeren en zeker ook in combinatie met de fantastische soundtrack van Gareth Coker was het echt een game waardoor ik lange tijd even in het donker, na het uitspelen, gewoon even alles moest laten bezinken.

Ori and the Blind Forest

Zoë Bonefaas

Voor mij is het Life is Strange 2. Als oudste van drie zie ik enorm goed hoe mijn gedrag het gedrag van mijn zusjes beïnvloed. Die verantwoordelijkheid voel je ook in Life is Strange 2. Ik ben enorm veel van de twee hoofdpersonages gaan houden en wilde koste wat het kost een zo goed mogelijk einde voor mijn kleine broertje.

Omdat je zo betrokken bent en jouw keuzes het verhaal vormen geeft elk gevolg een grote impact. Ik heb meerdere malen jankend mijn controller moeten neerleggen om even zakdoekjes te halen. Het is ook echt een game die ik één keer speel. Net als deel één. De keuzes die ik heb gemaakt staan vast. Als je weet wat er gaat komen verliest Life is Strange voor mijn gevoel z’n magie.

Life is Stange 2

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Replica-gitaar uit The Last of Us: Part 2 kost maar liefst $2.299

Eventuele The Last of Us 3 moet emotionele impact maken