in

Recensie: Call of the Sea


***Let op: deze recensie bevat (lichte) spoilers***

Als groot fan van het ‘adventure’-genre, maakte ik in gedachte een sprongetje van geluk toen ik tijdens een van de Microsoft-shows in aanloop naar de Xbox Series-consoles met aankondigingen van nieuwe games een trailer zag van “Call of the Sea”. Frisse, strakke graphics; een mysterieus verhaal met karakter: ik was ‘hooked’.

En in de eerste uren van het spel, stelde het ook geenszins teleur. Je speelt als de zieke Norah, die haar vermiste man achterna reist. Manlief was op zoek naar een medicijn voor zijn Norah, maar liet na enkele brieven niets meer van zich horen. Ter info: het spel speelt zich af in de jaren ’30 van de vorige eeuw. Dat je je niet afvraagt waarom Norah niet gewoon even een appje stuurt ofzo. Net als Norah wil je als speler natuurlijk ook graag weten wat er nu in hemelsnaam met je hubbie is gebeurd. Je gaat dus naar zijn laatst bekende locatie – een tropisch eiland in the middle of nowhere – op zoek naar aanwijzingen. En die vind je ook in de vorm van een (inmiddels verlaten) tentenkamp, wat brieven, foto’s etc.

So far, so good. In het begin zijn de puzzels niet uitdagend en dat is alleen maar prettig, omdat je zo lekker in het verhaal komt. Later in het spel worden de puzzels wel iets uitdagender, maar nooit echt pittig. En dat vind ik ook wel positief. Je moet er net lang genoeg over nadenken om tevreden te kunnen zijn met jezelf na het oplossen ervan; maar frustrerend wordt het nooit.

Echter, na de eerste paar uur vliegt het verhaal echt compleet uit de bocht. Het slaat werkelijk he-le-maal nergens op (zelfs voor een fantasy-setting) en wat nog veel gekker is: hoe diep je het eiland ook intrekt (en je ontdekt dat manlief en zijn crew in een steeds benardere situatie terecht kwamen), steeds kom je weer nieuwe tentenkampen, busladingen brieven en tal van foto’s tegen. Die tentenkampen zijn natuurlijk al wonderlijk (hoe kregen ze al de benodigde materialen zo diep in dat eiland?), maar al die brieven en foto’s slaan natuurlijk écht nergens op. Ik wil nog best doen alsof de Polaroid-camera al was uitgevonden, maar al die ‘toevallig achtergelaten’ brieven? Dat doet echt afbreuk aan de spel-ervaring! Het hele gevoel van iemand achterna reizen en aan de hand van aanwijzingen uitpluizen wat er precies met diegene is gebeurd, werkt alleen maar als die aanwijzingen ook vaag realistisch zouden kunnen zijn. Maar als manlief een brievenspoor achterlaat waar een weinig plichtsgetrouwe postbode nog jaloers op zou zijn, gaat die hele beleving het raam uit.

En dat is toch wel dodelijk voor een spel dat het van die beleving moet hebben. Dit in combinatie met het onzinnige verhaal, maakt dat ik oprecht niet begrijp waarom iedereen zo lovend is over dit spel. Toegegeven, ik heb het spel wel uitgespeeld, dus zó erg kan het niet zijn geweest, maar veel hoger dan een 5,5 kan ik er echt niet van maken.

Conclusie

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Recensie: The Hungry Horde

Epic Games legt uit waarom Unreal Engine 5-demo op PlayStation 5 werd getoond