in , , ,

Review: 007: Everything or Nothing (Xbox)

Shooters en multiplayer-titels; beide dingen waar ik echt hélémaal niets mee heb. Toch was er een tijd waarin ik de nodige uren in beide heb doorgebracht. Een tijdperk voor online gaming, waar de grootste zorg screen peaking was. Avonden in Halo 2 of 007: Nightfire.

Voor deze review heb ik niet vrienden van twintig jaar geleden opgetrommeld voor ouderwets multiplayer-plezier. In plaats daarvan heb ik de originele Xbox nogmaals aangezwengeld om de singleplayer van 007: Everything or Nothing te beleven. Een singleplayer die op meerdere fronten wist te verrassen.

Originele insteek

Laten we bij het begin beginnen. Everything or Nothing is niet een onbekende film die je compleet hebt gemist. Het is een originele game met een origineel verhaal, ingesproken door en gemodelleerd naar het Pierce Brosnan-tijdperk van James Bond. Sterker nog: technisch gezien is het de laatste keer dat de acteur de rol heeft vertolkt voor flapoor het stokje mocht overnemen.

In dit verhaal komt nanotechnologie in handen van de Russische Diavolo. En zoals altijd het geval is met Russen in Bond-films, wil hij het gebruiken voor een snoodaardig plan. Wat voor grootste plannen hij heeft voor deze kleine robots is echter een mysterie en slechts één van de dingen die je op dit avontuur moet ontrafelen.

Beter dan je zou denken

Een game die drie generaties geleden werd geproduceerd, gebaseerd is op een licentie en ontwikkeld werd door Electronic Arts. Het is je vergeven als die omschrijving voldoende is om je alle hoop te doen verliezen. Maar zoals gezegd wist Everything or Nothing op meerdere fronten te verrassen in deze review. Het verhaal is daar zeker één reden van, maar ook de gameplay stelt niet teleur.

Wat een James Bond-film aangenaam maakt, is hetzelfde als waarom sommige spelers enorm kunnen genieten van de singleplayer van Call of Duty: variatie. In bijna dertig missies moet je als 007 natuurlijk in de derde persoon een hoop vuurgevechten overleven, maar ook hacken, tanks besturen, sneaken, een truck en een trein achtervolgen, met een helikopter vliegen, een truck stelen en nog veel meer. Levels duren doorgaans tussen de vijftien en dertig minuten, waardoor je nooit lang met één activiteit bezig bent en je simpelweg niet de tijd hebt om in een sleur terecht te komen.

Een flinke kluif

Hiermee impliceer ik niet dat de game kort van stof is. Vijftien tot dertig minuten is de tijd waarin je een level in theorie uit kunt spelen, maar de game maakt het je vaak niet makkelijk. De meeste levels hebben geen checkpoints en dus is sterven terug naar het begin. Daarnaast zijn de situaties waar je in gegooid wordt vaak van het soort dat je enkel overleefd als alles perfect gaat. Stunts welke je op het nippertje met je leven kunt navertellen en timers die slechts nog seconden hebben staan eens jouw missie is volbracht. Het is op momenten frustrerend en ik heb meer dan eens overwogen op te geven, maar als ik dan toch een missie tot een goed einde wist te brengen, voelde ik me een klein beetje James Bond. En dat is Nightfire nooit gelukt.

Overigens is Everything or Nothing zeker niet perfect. De auto-aim is een eigenwijs stuk vreten die me vaker het leven heeft gekost dan dat ik vingers heb. En manueel mikken is al net zo’n gedoe, daar de auto-aim zich daar ook in mengt. Dus in plaats van dat je vuurt op de schurk die een meter van je af staat, schiet je een eindeloze stroom blauwe bonen op een vijand die je enkel kunt als één pixel in de verte ziet. Gelukkig raak je desondanks meestal wel, waardoor dit irritatiepunt niet al te groot werd. Daarnaast heb je ten alle tijden gadgets tot jouw beschikking, zoals spinnenbommen en een pak om onzichtbaar te worden, en kun je gebruik maken van cover om de schade te beperken. In dat opzicht was EA zijn tijd zelfs een tikkeltje vooruit. En eerlijk is eerlijk, een sniper omleggen doordat je onzichtbaar achter hem bent geslopen, is ook wel heel cool.

Conclusie:

Ondanks een vervelende auto-aim is Everything or Nothing een van de beste third-person shooters die ik heb gespeeld. En dat op een console die al drie generaties oud is! Levels zijn vlot en gevarieerd, maar tevens uitdagend. Het gevolg is dat je constant op het puntje van jouw stoel zit, net alsof je de films aan het kijken bent. Maar dan wel de oude, waar Dumbo niet door het scherm vliegt.

84/100

+
Veel content
Veel variatie
Je voelt je echt Bond


Auto-aim is een draak

 

Leuke post? Drop een hartje

Score: 4.3/5 volgens 6 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
14 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Rainking
1 maand geleden
Antwoord aan  blasterjackson

Is heeeeeeeeeeeeeeeeet Getting Over It With Bennett Foddy?

Rainking
1 maand geleden
Antwoord aan  blasterjackson

Hahaha, verstandig.

CarnifeX
1 maand geleden

Is deze ook op de GameCube verschenen? Staat mij bij dat ik daarop een James bond spel speelde met mijn broertje, maar heb geen idee meer hoe die heette ( spel dan. Naam van m’n broertje weet ik nog).

Kunstschilder1987
1 maand geleden

ik heb een gemodde gamecube, die ik toevallig dit weekend van stal had gehaald. ik heb een hele fraaie met een megaman motief erop, en een moderne gamecube controller erbij die ik erg prettig vind.
En ja op de lijst met games van de sd card staan ook de 2 bondgames op, echter heb ik deze dagen me geamuseerd met blowout (heerlijke metroid achtige game) en call of duty. zon ouderwetse shooter doet het af en toe goed bij me. ik had onlangs wel al een avondje op een emulatiehandheld de n64 bond gespeeld, daarom dan nu maar effe de 2e wo thematiek gepakt.

Het zullen nooit spellen zijn die ik vol overgave speel, maar om soms gewoon lekker mindless te knallen is het heerlijk.

Even los van dit verhaal, leuke review! nu weet ik wel dat ik van de bondgames op de gamecube deze de voorkeur ga geven, juist door jouw stuk. kortom, bedankt! was ook leuk te lezen 🙂

Kunstschilder1987
1 maand geleden
Antwoord aan  blasterjackson

ik game nooit in (local) multiplayer, wanneer ik bezoek heb zijn dat eigenlijk nooit gamers of bespreken we simpelweg vanalles…
het is voor mij echt een hobby om mn alleen uurtjes in te vullen juist 🙂

aRc
1 maand geleden

Leuk om te lezen dat je na al die jaren op de originele Xbox de 007: Everything or Nothing verhaallijn hebt doorgespeeld, blasterjackson.

Ik kan mijzelf alleen Nightfire voor de PC nog herinneren, en dit spel is compleet langs mij heen gegaan. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik niet heel veel met de James Bond | 007 Films,boeken en games heb.

Dus ik vermoed dat als ik deze titel zou spelen ik niet echt het “bond” gevoel zal hebben en dat is toch wel een van charmes van dit spel zoals je het omschrijft.

Maar doordat je het best wel een hoge score geeft zou ik mocht ik nog een keer in gelegenheid komen het wel een kans geven.

Lavalera
1 maand geleden

Dankjewel voor de review! Ik kende deze game niet maar het ziet er zeker interessant uit. Vroeger speelde ik best vaak shooters. De oude Quake doom Unreal Wolfenstein etc heb ik allemaal wel gespeeld maar de meeste tijd zat ik achter rtsen Diablo 2 en later mmos, dus veel van dit soort spellen zijn langs me heen gegaan. Ik heb dan ook nog nooit een James Bond game gespeeld. Moet die op gamepass eens proberen en kijken wat de nieuwe game wordt van IO.

Luigi1985
1 maand geleden

Mooie review weer. Ik vind de films met 007 niks, maar een aantal van z’n spellen waren wel goed. Deze nooit gespeeld, maar dit ziet er uit als een typisch leuke shooter van vroeger.

Rainking
1 maand geleden

Als het goed is heb ik deze voor de PS2, al heb ik er nooit veel tijd in gestoken. Het is dan ook zeker geen Secret Agent voor de PC, ghehehe. Jokes aside, goede review en het leek me altijd wel een aardige game.

Screenshot Sunday #138

Review: Anno 1800