in , , , , ,

Review: Call of Duty: Black Ops 3 (PS4)

Na drie Call of Duty’s achter elkaar gespeeld te hebben, was ik er eerlijk gezegd een beetje klaar mee. De campaigns waren vermakelijk, al dan niet in verschillende gradaties, maar lieten me niet bepaald snakkend naar meer achter. Mijn verwachtingen waren dan ook getemperd toen ik in Black Ops 3 stapte.

Allicht juist daarom wist de campaign van Treyarch me ditmaal van mijn sokken te blazen. Voor de verandering niet alleen met gameplay, maar ook opbouw, structuur en het overkoepelende plot. Voor we het daar over gaan hebben echter de gebruikelijke disclaimer: deze review behandelt enkel de singleplayer, daar de multiplayer nagenoeg uitgestorven is. Dat is dan ook waar de score op gebaseerd is.

Roboseal

Deze singleplayer plaatst ons in de schoenen van een Black Ops-soldaat van het Winslow Accord. Deze alliantie in de verre toekomst is een van de twee supermachten in de derde koude oorlog en stuurt onder leiding van de VS jouw team naar Egypte om een gevangen leider te bevrijden. De missie lukt, maar jouw karakter wordt op het laatste moment gevangen en ernstig verminkt door een robotsoldaat die men Grunts noemt. Een gebroken been en twee afgerukte handen later, lijkt jouw lot dan ook bezegeld te zijn.

Zo loopt het echter niet. Wanneer je weer ontwaakt, zit je in een simulatie. Soldaat John Taylor informeert je dat ze je meer dood dan levend terug hebben weten te halen en dat je op dat moment op een operatietafel ligt om omgebouwd te worden tot een cybersoldaat. Als een deel hiervan ben je geïmplementeerd met een DNI, een Direct Neural Input, waardoor Taylor rechtstreeks in je gedachten kan verschijnen en je door simulaties kan sturen die je vertrouwt moeten maken met je nieuwe lichaam.

Fancy!

Moge het duidelijk zijn: op verhalend gebied gaat Black Ops 3 nu al veel verder dan we van de serie gewend zijn. En op het gebied van gameplay is dat niet anders. Dankzij je nieuwe lichaamsdelen, ben je meer dan zomaar een mens en is BLOPS 3 meer dan zomaar een FPS. Jouw karakter kan tegen muren oprennen, dwars door robots slaan en allerlei ongein uithalen met cybernetische krachten.

Hierbij kun je denken aan het projecteren van drones om de aandacht van de vijand trekken, het uitsturen van een zwerm brandende nanobots en het hacken van vijandelijke drones en turrets. Het zijn geen vervangingen van de vuurwapens, maar bieden je op een hectisch slagveld wel veel meer opties om jezelf in leven te houden.

Die slagvelden spelen, zoals we ondertussen van de serie gewend zijn, heerlijk weg. De futuristische wapens worden niet té futuristisch en zijn meer een logische evolutie van wat we al zagen in Black Ops 2, al gebiedt eerlijkheid mij wel te zeggen dat ik enkele schietijzers in dat spel superieur vond aanvoelen vreemd genoeg. Buiten dat zijn het voornamelijk machinegeweren en assault rifles die de klok doen slaan, iets waar ik graag wat meer variatie in had gezien. De opties voelen nu een beetje veilig, vooral voor een spel dat zoveel leuke krachten in je armen stopt. Het is nooit genoeg om enige afbreuk te doen aan de ervaring, maar het had wel net dat beetje extra variatie kunnen geven.

Full Circle

Als we wapens even laten voor wat ze zijn, heb je aan variatie geen gebrek in de derde Black Ops. Standaard schietsecties worden afgewisseld met voertuigsecties, momenten waarop je een doel of locatie moet verdedigen, heuse boss fights en opvallend veel story beats. De positieve uitschieters hierin vind je in hallucinaties, die nauw samenhangen met die story beats.

Want jaren nadat je bent omgevormd tot een cyber-soldaat, besluit de man waar je jouw tweede kans aan te danken hebt om het WA te verraden. Gevoelige CIA-informatie wordt naar de wereld gelekt en hij sluit een deal met een factie die gelieerd is aan de andere supermacht in deze oorlog. Al zoekend naar het antwoord op de vraag wat hem hiertoe bezield heeft, ontdek je dat de DNI gebruikt kan worden misbruikt voor andere doeleindes als waar het voor bedoeld was. Een derde partij, die ik om spoiler-redenen niet zal onthullen, kan je zo in hallucinaties plaatsen die enkel van het echt te onderscheiden zijn door hun absurditeit. En ondanks de negatieve klank van dit wordt, zijn deze momenten de absolute hoogtepunten van een toch al erg sterkte campaign. Een campaign waarin niet alles is wat het lijkt en waar je echt onderzoek moet doen om te ontdekken wat zich daadwerkelijk afspeelt. En dat in een Call of Duty game…

Conclusie:

Call of Duty: Blacks Ops 3’s singleplayer is veruit de beste campaign die ik tot op heden heb mogen ervaren in deze serie. Het intrigeert, verrast en doet meer dan het minimum wat we meestal zien bij FPS-titel. En natuurlijk speelt het, zoals we van Call of Duty gewend zijn, heerlijk weg. Of toekomstige titels in deze serie dit kunnen evenaren zal moeten blijken, maar zelfs als dat niet zo is heeft deze ene game de reis de moeite waard gemaakt.

85/100

+
Visueel imponerend
Verhaal is erg sterk
Speelt gewoon weer lekker


Wapens hadden meer variatie kunnen gebruiken

Leuke post? Drop een hartje

Score: 5/5 volgens 1 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
3 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Billy-Butcher
Billy-Butcher
1 maand geleden

Ben jij vooral een single player fan? Leuk dat je er aandacht aan besteed. Ik vind MP niet zo boeiend

Wat spelen we dit weekend? 28 en 29 mei

Screenshot Sunday #56