in , , , , , ,

Review: Call of Duty: Black Ops – Cold War

Na het voltooien van Black Ops 3’s campaign, gebeurde er iets wat ik nooit had zien aankomen toen ik aan deze serie begon: ik had zin in het volgende deel. Het verhaal stemde me positief en de games oogde al erg aangenaam op PlayStation 4. Dus wat zou Treyarch kunnen bereiken nu ze kracht van PlayStation 5 tot hun beschikking hebben?

Een visueel zeer indrukwekkend schouwspel om te beginnen. De campaign van Black Ops – Cold War begint in een bar in Amsterdam, die fotorealisme dichter benaderd dan ik ooit eerder in een game heb gezien. Zoals de titel al weggeeft, gaan we voor dit deel weer terug in de tijd, naar de jaren waarin de spanning tussen Amerika en de Sovjet-Unie te snijden was. Terug naar oude bekenden Woods, Hudson en Mason, vergezeld door een handjevol nieuwe gezichten.

U had gebelld?

Een van die nieuwe gezichten ben jij. Een custom agent waarvan je zelf de naam, achtergrond en perks mag verzinnen en die de codenaam Bell draagt. Hij is deel van een nieuwgevormd elite team met als doel een man genaamd Perseus uit te schakelen. Deze in nevelen gehulde schurk blijft doorgaans in de schaduwen, maar wanneer hij actie onderneemt, zijn de gevolgen wereldwijd te voelen. En daar hij aan de zijde van de communisten staat, is hij volksvijand nummer een voor de vrije wereld. Alleen weet niemand precies wie hij is.

Achter dit concept schuilt de gimmick die Cold War moet onderscheiden van andere delen in de serie. Hoewel je nog steeds een reeds missies moet voltooien om een verhaal te volgen en als held voor de dag te komen, moet je daarin bewijsstukken verzamelen om verschillende raadsels op te lossen. Deze raadsels oplossen geeft je de kans om ondersteunende factoren van Perseus uit te schakelen en hebben daarmee impact op het einde. Dat klinkt allemaal veelbelovend, maar ondanks deze extra laag intrigé wist Cold War me niet te bekoren.

De reden hiervoor is, ironisch genoeg, dat ze teruggrijpen naar zaken die goed werkten in met name Black Ops 1 en 3. Omdat ik niemand wil spoilen, ga ik niet in detail treden, maar Treyarch heeft wéér uit hetzelfde vaatje getapt en daarmee bewezen dat wat in het vat zit weldegelijk verzuurd. Door hooguit te variëren op plot twists van eerdere delen wordt enige betrokkenheid van de speler weggevaagd als een nucleaire explosie in je bakkes. Teleurstelling, is dan ook het ene woord dat mijn ervaring met de campaign meer samenvat dan welke andere dan ook.

Zoveel potentie

En dat is ontzettend spijtig, want de game heeft duidelijk een hele hoop potentie. De visuals noemde ik al en wil ik nog eens benadrukken alvorens verder te gaan naar het schieten. Want laten we eerlijk zijn: zelfs al heb je helemaal niets met Call of Duty, dan nog valt niet te ontkennen dat het op het gebied van gameplay de hoogste latten haalt. Elk geweer voelt en klinkt anders en heeft een bevredigende terugslag die het voldoende gewicht geeft. Terugslag die je bovendien beter voelt dan ooit dankzij de DualSense. Hierdoor is de campaign, ondanks al zijn gebreken, een zes uur lang genot om te spelen. Al zullen de meeste van jullie al veel eerder al in de multiplayer zijn doken. En dit keer ben ik meegegaan!

Laat me vooropstellen dat we niet diep in deze mode zullen duiken. Ik heb maar weinig met spelen met anderen en kon daardoor niet lang geboeid blijven, wat dan ook deels de reden is dat de laatste multiplayer shooter die ik hiervoor verkend had Call of Duty: Ghosts was. Mijn referentiekader is dus meer dan een beetje verouderd. Maar eens ik mijn bevindingen spiegelde met een collega die COD jaarlijks weer helemaal grijs speelt, blijkt dat ik er in ieder geval in grote lijnen niet ver naast zit als ik zeg dat de belangrijkste mode van het spel ook nu nog de nodige problemen heeft.

In de ongeveer veertien uur die ik in totaal in de MP heb doorgebracht vielen me er vier op: allereerst zijn de spawn points een nachtmerrie. Niet zelden had ik mijn kont nog niet gedraaid voor ik dood was daar ik vlak bij een vuurgevecht verscheen. De tweede zijn de maps, die in mijn optiek van hele wisselende kwaliteit zijn. Een zeker speelveld bij een verlaten tankstation was daarbij veruit de slechtste. En de derde was de balans. Killstreaks en dergelijke zijn cool, maar ze zorgen ervoor dat spelers die het al goed doen alleen maar een grotere voorsprong krijgen. Misschien heb ik nog niet genoeg gespeeld of waren er gewoon niet genoeg mensen beschikbaar (ik kon buiten Team Deathmatch om maar zelden een match vullen), maar ik had niet bepaald het idee dat mensen op een gelijkaardig niveau werden ingeschaald, hetgeen je toch wel mag verwachten van een game die zo zwaar op samenspel leunt. De laatste is balans, al heb ik me later vertellen dat dit in het verleden nog veel erger was. Maar nog steeds zijn veel wapens in mijn beleving het moeite van het oppakken niet waard.

Maakt dit alles Cold Wars multiplayer slecht? Nee, in principe niet. Wie de vorige COD’s leuk vond, zal zich vermoedelijk ook hiermee kunnen vermaken. Maar wanneer ik dit schrijf, is Modern Warfare 2 net aangekondigd, dus waarom zou je nog terugkeren naar Cold War? De nieuwere games zullen immers in grote lijnen hetzelfde bieden.

Conclusie:

Call of Duty: Black Ops – Cold War is een nieuwe Call of Duty. Daar heb je eigenlijk direct alles mee gezegd. Het weet op geen enkel front de formule echt te veranderen of verfijnen en tapt met name in de singleplayer teveel uit vaatjes met smaakjes die we ondertussen wel kennen. De multiplayer is de typische ervaring die we kennen van COD en ik zie weinig reden om de game daar nog speciaal voor te starten.

75/100

+
DualSense support is cool
Je eigen karakter maken


De rek is er wel uit
Valt in herhaling

Leuke post? Drop een hartje

Score: 5/5 volgens 2 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
3 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Lavalera
23 dagen geleden

Dit was mijn eerste en ook voorlopig laatste cod die ik gekocht had. Ik ben niet echt een mp spel speler en had hoop op een uitgebreide campagne en dan wat lol halen uit bot matches of zombies. De campagne was zoals je zei okish qua verhaal. Maar te kort. Volgens mij was ik er in 6 uur door heen, dat is voor mij te kort voor een vol geprijsd spel. Heb me nog wel wat uurtjes vermaakt met de zombie modus, maar dat begint na een uurtje of 15 ook eentonig te worden. Ik heb er in ieder geval van geleerd om geen Cod spel meer te kopen, ik speel de campaigns wel als ze ooit op gamepass komen. Wat dat betreft mis ik de oude tijd waar je met de medal of honor spellen uren lang single player campaigns had waar je prima mee vermaakt. Qua oorlog shooters worden we als single player spelers helaas te weinig verwend tegenwoordig.

Laatst bewerkt 23 dagen geleden door Lavalera

Wat spelen we dit weekend? 12 en 13 november

Screenshot Sunday #80