in , , , , ,

Review: Call of Duty: World at War DS

Met twee schermen (waarvan een touchscreen), een enkele D-pad en slechts twee schouderknoppen was de DS een apparaat dat bij uitstek uiterst geschikt was voor sommige soorten spellen. Puzzel-games, casual spellen en retrogames bijvoorbeeld. Tegelijkertijd prees het zich hierdoor uit de markt voor andere genres, zoals de First-Person Shooter. Dat weerhield Activision er echter niet van om nSpace de opdracht te geven om Call of Duty: World at War naar de handheld te brengen.

Ik zal daarom de eerste zijn die toegeeft dat het alleen al lovenswaardig is dat men erin is geslaagd dit genre in enige capaciteit speelbaar te maken op de Nintendo DS, zelfs als dat logischerwijs enorme beperkingen tot gevolg heeft. Maar zoals een zekere iconische filmheld zei, waren ze zo bezig met of ze het konden, dat ze niet er over gedacht hebben of het slim was om het te doen.

Niet hetzelfde

World at War DS mag dan wel zijn naam delen met de game die volgens velen de Call of Duty-serie naar het grote publiek heeft gebracht, maar buiten de setting en franchise heeft het er bar weinig mee te maken. De twee soldaten waar je op de console mee vecht, zijn in geen velden of wegen te bekennen en zijn in plaats daarvan vervangen door drie naamloze soldaten van het Amerikaanse, Britse en Russische leger, die het opnemen tegen de Japanners en de moffen in kleine levels van tien tot twintig minuten, die zo hapklare blokken vormen voor on the go.

Zo wissel je in vier tot zes uur meermaals van slagveld, met een andere setting, andere vijand en andere wapens om ze van elkaar te onderscheiden. Aan de kern van de gameplay verandert echter niets: alles wat je tegenwerkt doorzeven met blauwe bonen. Omdat elke DS game nu eenmaal gimmicks moest hebben, moet je tussendoor wat suffe minigames met het touchscreen spelen, maar buiten dat is het schieten zoals we van de serie gewend zijn, alleen dan op vele kleinere schaal natuurlijk. Voor de niet bijster krachtige DS zijn de graphics best indrukwekkend als vijanden niet als drie pixels in de verte worden neergezet, vooral gezien de framerate er nooit onder te lijden heeft, en ook de audio mag er best wezen. Maar dan ga je daadwerkelijk spelen…

Bij gebrek aan beter

Het zal op dit punt van de review geen verrassing meer zijn dat het de hardware is die de DS-versie van Call of Duty: World at War nekt. Een FPS is nu eenmaal een game die je moet spelen met twee sticks óf een hele hoop aim assist. En in het geval van het tweede is zelfs dat meer een pleister op de wond. Op de 3DS, waar ik de game op speelde, heb je in plaats van de D-pad al de Circle Pad, die het in alle eerlijkheid al wat makkelijker maakt om de game te spelen, maar de camera moet je ook op dit platform besturen op…onhandige wijze. Je moet hiervoor namelijk met de stylus de crosshair bewegen, welke de game op zijn beurt volgt.

Het werkt, technisch gezien, maar het geeft je zelfs met de gevoeligheid op max niet de finesse en vooral snelheid die je nodig hebt om adequaat te kunnen reageren wanneer je onder vuur ligt. Het hoge tempo waar de serie om bekendstaat, komt hierdoor in gedrang omdat je eigenlijk enkel fatsoenlijk kunt spelen wanneer je beetje bij beetje vooruitgang boekt, zodat je nooit meer dan één vijand hebt die jou in zijn vizier heeft. Ook hier geldt dat je de game technisch gezien goed kunt spelen, maar wel met enorme beperkingen die dan misschien wel niet kwalijk zijn, maar wel afbreuk doen aan het spelplezier. Dit wordt verder versterkt door de AI, die een duidelijk vastgelegd patroon volgt in de meeste situaties.

Achteraf gezien

Het voornaamste probleem is waarschijnlijk het feit dat ik deze recensie schrijf in 2021 en niet bij de release van de game. Meer dan tien jaar geleden was een FPS op een handheld nagenoeg ondenkbaar en waren tekortkomingen als deze makkelijk op de koop toe te nemen. Wat ik echter wil weten en overbrengen op jullie, is of het nuttig is om de game nu nog te bemachtigen. En daar kan ik niet echt bevestigd op antwoorden. Voor de lore hoef je het niet te doen, noch voor de gameplay, die net voldoende kan worden genoemd, of de multiplayer die nu natuurlijk niet meer gespeeld wordt. Hooguit als een tripje naar de begindagen van 3D handheld gaming is dit een optie, maar grijp dan lekker Super Mario 64 DS ofzo.

Conclusie:

Als een FPS op een handheld is World at War een mooi voorbeeld van hoe creatief denken obstakels kan overwinnen. Als een game in 2021 is het echter niet veel meer dan een museumstuk dat beter kan worden bekeken dan kan worden beleefd. Niet enkel omdat de lat nu veel hoger ligt, maar vooral omdat de technische beperkingen enig speelplezier ernstig onder druk zetten wanneer je niet meer overdonderd bent door wat destijds bijzonder was.

58/100

+
Levels zijn kort voor de reizende speler
Best lang voor een game als deze
Indrukwekkend dat het werkt…


…maar fijn blijft anders
AI is heel rudimentair
Doelen veraf zetten op een klein scherm is niet bepaald handig

Leuke post? Drop een hartje

Score: 5/5 volgens 3 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
1 Reactie
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Wat spelen we dit kerstweekend? 24, 25 en 26 december

Christmas Captures