in , , , , , , ,

Review: Call of Duty: World at War (PS3)

Door de jaren heen heb ik de nodige grappen gemaakt over Call of Duty. De jaarlijks terugkerende reeks van Activision is in mijn ogen een van de meest prangende voorbeelden van hoe de game-industrie stagneert en negatieve ontwikkelingen omarmt met een blind focus op de winstmarge. Het feit is echter ook dat het bedrijf daar niet zo lang mee weg had kunnen komen als de games niet goed waren. Dus besloot ik er maar eens in te duiken.

Een disclaimer voor we beginnen: de multiplayer is niet meegewogen in deze review. Niet omdat de servers offline zijn (tot mijn grote verbazing), maar omdat de mensen die online waren allen in Private Matches zaten en ik niemand kon vinden die te porren was om deze titel nog eens boven te halen. Mocht daar ooit verandering in komen, dan volgt een apart artikel met mijn oordeel daarover én over de DLC. Maar voor nu:

De singleplayer

Laten we eerlijk zijn: Call of Duty heeft al heel lang niet meer om de singleplayer gedraaid. Multiplayer en tegenwoordig Warzone zijn waar mensen naartoe trekken, waardoor campaigns korter en korter zijn geworden. In World at War was deze shift echter nog maar net ingezet, waardoor je een respectabele zes uur mag rekenen om het verhaal te voltooien.

Dit verhaal brengt je om en om naar Japan en Rusland aan het eind van de Tweede Wereldoorlog, waar je met respectievelijk Miller en Dimitri speelt. Beide zijn soldaten die de Axis Powers te lijf gaan, maar ondanks de overeenkomsten hebben de avonturen van beide heren een duidelijk eigen geluid. Miller zoekt vergelding voor Pearl Harbor en krijgt te maken met de tactieken van de Japanners: vallen, guerilla-tactieken en kamikaze. Levels van deze helft van de game spelen zich hierdoor grotendeels in tropische bossen af, waar vijanden overal op kunnen duiken en je je met regelmaat een weg door grotten en ondergrondse tunnels moet banen.

Dimitri’s zijde is dan weer meer de traditionele WWII-shooter. Je jaagt Duitsers met elftallen tegelijkertijd over de klif terwijl je je een weg baant door straten, verlaten en deels ingestorte gebouwen en metrostations. Hierbij is de vijand een stuk voorspelbaarder dan bij de Japanners, maar ze zijn wel beter bewapend én komen in grotere getalen opdraven. Gelukkig is er genoeg dekking te vinden.

Ouderwets nieuw

Die dekking ga je met name richting het eind van de campaign overigens ook wel nodig hebben, wanneer je je er met regelmaat achter moet verschansen om je leven te laten regenereren. Hiermee zien we dat World at War, ondanks zijn leeftijd, al ontwikkelingen in het FPS-genre die toen vrij recent waren had omarmt. Desondanks hoeft je geen dedicated sprint-naar-cover-knop te verwachten die we in die periode vaak zagen. Je zult dus zelf uit je doppen moeten kijken om te zien waar je kunt bijkomen van de kogelregen. Het jammere hieraan is dat de kunst er echter vrij snel vanaf is.

Laat me vooropstellen dat ik me er zeer bewust van ben dat Call of Duty: World at War al in 2008 verscheen. Het spiegelen tegenover hedendaagse standaarden is dan ook absurd. Maar ook in die tijd was er wel een niveau dat gehaald diende te worden. En World at War schiet daar op sommige vlakken compleet naast de roos. Met name op het gebied van AI.

Omdat ik een trophy-slet ben, heb ik World at War op de hoogste moeilijkheidsgraad gespeeld, hetgeen betekende dat ik heel vaak het loodje liet. Daarbij viel op dat volgende pogingen exact op dezelfde wijze verliepen. Vijanden bleven op vaste plekken staan of legden een voorgeprogrammeerde route af. Ze proberen niet te flankeren of dekking te zoeken als je ze onder vuur neemt, waardoor je geheugen al snel belangrijker blijkt dan je reflexen of schietkunsten. Dit haalt de spanning snel ervan af. Problematisch, aangezien dat mijn andere grote pijnpunt was.

Fly high

Wie regelmatig in een achtbaan zit, zal weten dat het beste moment de eerste grote afdaling is. Je karretje is langzaam naar boven getrokken en je ziet de horizon steeds maar weer verder van je afgaan. Even stokt het apparaat, waarna je de eerste duik maakt. Wat volgt is een herhaling van dit proces, maar dan elkaar in razendsnel tempo afwisselend.

Als we deze analogie volgen, begint World at War met het moment waarop je stil hangt, waarna je in het diepe wordt gegooid. Eerdergenoemde afwisseling volgt echter ditmaal niet. De game is een aaneenschakeling van actiemomenten zonder downtime, waardoor je al snel ongevoelig wordt voor het zoveelste moment dat je karakter te nauwer nood aan de dood ontsnapt en het geheel een grote eentonige waas wordt, zelfs als de actie regelmatig wordt opgebroken om bijvoorbeeld een tank of vliegtuig te mogen besturen. Het schieten werkt lekker en visueel kan de game nog verrassend goed mee in 2022, maar gebrek aan variatie in de toon en het tempo doen dat deels teniet, waardoor de game (of in ieder geval diens singleplayer) voelt als een ervaring die maar net boven de massa weet uit te steken.

Conclusie:

World at War heeft me laten zien dat er een reden is waarom Call of Duty al jaren zo’n grote naam is, maar heeft me er nog niet van weten te overtuigen dat dit ook terecht. Een goede game, zelfs als het een FPS is, heeft immers meer nodig dan actiescène na actiescène die bovendien zó gescript zijn dat je de AI kunt uitbuiten.

70/100

+
Schieten werkt lekker
Regulier schieten wordt met regelmaat afgewisseld
Japanners en Duitsers vechten heel anders


Eentonige sfeer
AI is heel beperkt

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
2 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Luigi1985
5 maanden geleden

Dit kwam uit de tijd dat ik ook veel COD gespeeld heb. Ik kocht ze op een gegeven moment om de twee jaar want ik vond de games van Infinity Ward op een of andere manier beter dan die van Treyarch. Deze heb ik maar heel kort gespeeld volgens mij.

Wel goede review weer. Bij de campaigns van Cod heb ik altijd het gevoel dat je maar gewoon wat aan t doen bent, midden op een slagveld. Het voelt meestal niet echt lekker.

Wat spelen we dit weekend? 16 en 17 april

I.G Q&A: Wie is je favoriete bad guy?