in , , , , ,

Review: Darksiders III

Het probleem met de videogame-industrie, is dat het de neiging heeft om als treinwagons achter elkaar aan te hollen. Toen League en DOTA populair werden, maakte iedereen MOBA’s. Er was een tijd waarin je niet om platformers en roguelikes heen kon en dankzij From Software verschenen overal Soulslikes. Nadat Gunfire Games het stokje van Vigil Games mocht overnemen, was dat ook de trein waar het Darksiders 3 op zette.

Na War en Death mogen we kennis maken met Fury. De enige vrouw van de vier ruiters van de apocalyps en ook de meest onvoorspelbare van het stel. Ze is lomp, grof en heeft een bijzonder kort lontje, en bovendien een hekel aan saaie vrede. Dit is dan ook de reden dat ze dolgelukkig is wanneer ze voor de Charred Council moet verschijnen. Deze laten haar weten dat de zeven zonden uit gevangenschap zijn ontsnapt en geven haar de opdracht om ze opnieuw in hechtenis te nemen. Met deze missie vertrekt Fury naar de Aarde.

Wacht! Wat?

Wanneer je net als ik de vorige Darksiders-spellen nog vers in het geheugen hebt staan, zal Darksiders III je tot op dit moment als bekend aanvoelen. Er mogen dan wel andere kapiteinen aan het roer staan, maar de toon en de manier waarop het verhaal verteld wordt, sluiten perfect aan op de manier waarop Vigil het ooit deed. Vol vertrouwen ren je dus af op de eerste vijanden…die de vloer met je aanvegen.

Misschien wist je het al of misschien zag je het aankomen door de intro, maar combat in Darksiders III is een heel ander beestje dan in zijn voorgangers. War sloeg zich met brute kracht overal doorheen, terwijl Death als een ware acrobaat en wapenartiest doden tot een kunst verhief. Fury doet beiden, maar heeft daarbij wel verdediging laten schieten. Het gevolg is dat elke klap hard aankomt en je elke confrontatie slim aan moet pakken en snel tot een einde moet brengen. Wanneer je avontuur begint, heeft Fury enkel beschikking over een zweep. En hoewel dit wapen van nature een groter bereik heeft dan de meeste monsters, biedt dit geen bescherming. Vijanden vechten zonder behoud voor eigen leven en omsingeld worden is, mede dankzij een nukkige camera, doorgaans een gegarandeerde game over én verlies van de zielen die je op dat moment verzameld hebt. Zielen die broodnodig zijn om Fury sterker te maken of van meer HP te voorzien. Net zoals in die games van die ene ontwikkelaar heb je de kans om je zielen terug te halen als je hetzelfde punt nogmaals kunt bereiken, maar juist die wanhoop maakt spelers makkelijk roekelozer. Je speelt hierdoor voortdurend een spelletje waarin je risico en beloning tegen elkaar af moet wegen zodat je niet keihard op je smoel gaat.

RIP

Ik zei het zojuist al, maar je begint het verhaal met enkel je zweep. Dat duurt echter niet lang. Wanneer Fury in aanraking komt met een zeker karakter krijgt ze nieuwe gaven én wapens die de plaats innemen van de voorwerpen in de vorige games. Veel meer dan Darksiders 1 en 2 is Darksiders 3 namelijk een open wereld waarin je jouw eigen pad kan volgen. Maar enkel met de Hollow-krachten die je vergaard na bepaalde mijlpalen kun je specifieke obstakels en puzzels overwinnen die je voortgang blokkeren. Niet enkel op het duidelijke pad vooruit, maar ook in reeds bezochte gebieden, waardoor het spel wat Metroidvania-invloeden krijgt. Maar met het verkrijgen van dat subgenre, raakt het een andere kwijt. De vele puzzels en dungeons, die door reviewers vaak werden vergeleken met The Legend of Zelda, zijn namelijk vrijwel volledig afwezig in dit derde deel. En ook het verzamelen van loot, de lange acrobatische platformsecties en het rijden op je paard schitteren in afwezigheid. Darksiders 3 heeft nog heel duidelijk het Darksiders-gen in zich, maar als het op gameplay aankomt lijkt Fury eerder een verre nicht te zijn dan de zuster van de vorige twee helden. Om vast te stellen of dat erg is, is meer analyse nodig. Laten we daarom nog een keer terugkijken naar de gevechten.

Dat Darksiders 3 een hele slag moeilijker is dan de twee eerdere games in de serie, dat hebben we reeds vastgesteld. Maar ooit was het nog veel lastiger. Fury’s zweep, evenals lompere wapens als een speer en hamer, hebben grote bewegingen nodig om echt te werken. Een zweep die met enkel een polsbeweging wordt gebruikt zal immers eerder op een worm dan een wapen lijken. En toen de game oorspronkelijk verscheen, moest deze animatie volledig worden doorlopen voor je ontwijkende bewegingen kon maken die je leven zouden redden. Een enorme verandering ten opzichte van wat fans van de serie gewend waren – daar juist de ontwijkingsmanoeuvres zo belangrijk waren in eerdere delen –, die bovendien noch bij reviewers, noch bij terugkerende spelers in de smaak viel. Er werd daarom water bij de bloedwijn gegoten.

Wie Darksiders 3 op wou pakken als een Soulslike na het overwinnen van spellen als Sekiro, Chronos: Before the Ashes en Bloodborne kan nu nog steeds op deze wijze spelen en het zichzelf zo moeilijk maken als dat die zelf wil. Niet enkel met deze manier van ontwijken, maar ook met vijf moeilijkheidsgraden en zelfs permadeath. Maar om fans van het eerste uur niet af te schrikken, werd een tweede manier van besturen toegevoegd, die meer neigt naar vooral Darksiders 2. Animaties kunnen op elk moment worden onderbroken en het is veel makkelijker om aanvallen te ontwijken zonder alsnog geraakt te worden in de seconde erna. Combineer dit met de laagste moeilijkheidsgraad en het is zelfs voor de meest casual fans mogelijk om het einde van het spel heelhuids te bereiken. De hordes die de game opwerpt, hoewel stukken groter dan die van zijn broers, mag dus geen minpunt zijn, daar het zo moeilijk is als dat je het jezelf maakt.

Patchwork

Dus is dat het? Hebben Gunfire en THQ Nordic na de launch goed geluisterd naar de feedback en vervreemde fans daarmee weer binnengehaald? Ja, grotendeels wel. Maar het zijn juist de Soulslike-fans die nog wat te klagen hebben. Nog meer dan de soms brute pieken van Darksiders 3, werden in reviews namelijk de technische problemen die de game teisterden bij de launch aangehaald. Anno 2021 zijn die gepatched en zijn die lang niet meer zo erg, maar ook zeker niet verdwenen. Framerates willen nog wel eens dippen, ik heb meerdere malen een vijand bevochten die volledig onkwetsbaar was tot ik stierf of een save herlaadde en met grote regelmaat blijft het spel tot wel tien seconden hangen om te laden of auto-saven. Zelfs midden in een gevecht! Dit zijn al vervelende bugs, maar zijn onvergefelijk in een spel als dit, waar elke fout een enorme impact heeft. Bovendien moet je naar zo’n fout soms een halve minuut lang staren naar een laadscherm. En dat terwijl de game niet zoveel mooier is dan zijn voorganger. Als een Soulslike heeft het dus nog wat werk aan de winkel, maar spijtig genoeg heeft Gunfire reeds uitgeklokt na het afronden van de…

DLC

Met twaalf tot vijftien uur aan content heeft Darksiders 3 een prima lengte voor een action-RPG. Maar wie maar geen genoeg van het spel kan krijgen, kan in nog in de new game+ duiken mét zijn eigen achievements of in een van de twee DLC’s die je via het Limbo-tabje van de Serpent Holes kunt verkennen.

Keepers of the Void is een ongeveer uur durend avontuur dat eindelijk meer puzzels introduceert die zich focussen op de Hollow-krachten die je hebt vergaard, maar is te laf om ze allen te mixen. In plaats daarvan heb je vier paden om te verkennen, die ieder draaien om één kracht. Een kind kan de was doen en als je puzzellust had, ben je echt niet voldaan als je terugkeert uit de dungeon.

Wil je juist meer vechten? Dan kun je wederom terecht in The Crucible. Een leuke uitdaging voor zij die het zoeken, maar of dit nou echt betaalde DLC had moeten zijn vind ik twijfelachtig. Beide kan ik dus nou niet bepaald aanbevelen.

Conclusie:
In grote lijnen mag Darksiders 3 dan wel dezelfde basis hebben als zijn voorgangers, maar het is duidelijk dat Gunfire zijn eigen stempel op de franchise heeft proberen te drukken, al vraag ik me af of dat te maken had met creativiteit of een VIP-kaartje naar moneytown. Ongeacht de reden is Darksiders 3 echter géén geliefde nieuwe Soulslike geworden, daar het daarvoor de polijst mist. Technische problemen als framerate drops, een nogal hinderlijke auto-save en eigenwijze camera maken de game simpelweg te ruw om het in een adem te noemen met dergelijke spellen. En dat is jammer, daar er best wat gemaakt had kunnen worden met de ingrediënten die Gunfire heeft gebruikt. Een beetje minder meeliften op de hype en meer puzzels en RPG-elementen had bijvoorbeeld al een wereld van verschil kunnen maken. We moeten het echter doen wat het gerecht dat we gekregen hebben, dat naast toffe combat, uitstekende setting en prima verhaal een nasmaak van teleurstelling en nutteloze DLC heeft. Mag ik de rekening?

78/100

+
Combat is in essentie prima, vooral met nieuwe besturing
Setting en verhaal blijven tof
Open-wereld met Metroidvania-elementen


Technisch aspect laat te wensen over
Mist de polijst voor een goede Soulslike
DLC is meh

Leuke post? Drop een hartje

Score: 5/5 volgens 1 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
9 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Dokter Caspari
1 jaar geleden

Wat ben jij een dijk van een schrijver zeg. Je teksten zijn lekker toegankelijk en lezen heerlijk weg. Niet alleen je schrijfstijl is een verademing, maar ook de info die je in jouw artikelen deelt zorgen voor een heel helder beeld. Vakwerk hoor.

Hoewel ik de serie best een warm hart toedraag heb ik deze game nog niet gespeeld. Ten eerste omdat de kritieken bij release niet denderend waren, ten tweede omdat ik al veel te veel backlog heb, en ten derde (hoe kinderachtig dit ook klinkt) ik heb wat moeite met het hoofdpersonage. Dit laatste komt ten eerste door het zeer ‘plastic’ en (imo) onaantrekkelijke design. Haar ontwerp lijkt uit een tijd te komen waarin hoofdpersonages in games altijd ‘cool’ en ‘edgy’ moesten ogen, waardoor ze eerder lachwekkend dan tof uitzagen (denk aan personages als Vexx, Dark Jak van Jak and Daxter en Shadow the hedgehog). Ik weet niet, ik vond War en Death wat Subtieler. Ditzelfde probleem heb ik met Bayonetta.

Maar bedankt voor je tekst, ik zal deze game eens overwegen wanneer hij tussen de budgettitels verschijnt. Eerst deeltje 2 maar eens uitspelen, zei ik dat ik backlog had?

Dokter Caspari
1 jaar geleden
Antwoord aan  blasterjackson

No problem, ieder woord is gemeend, heb ook je andere teksten met veel plezier gelezen.

Deel 4 heb ik ook nog niet gespeeld, dit is volgens mij helemaal een vreemde eend in de bijt. Ik had graag gezien dat ze de gameplay van deel 1 en 2 hadden doorgezet. Die nieuwe stempels hoeven van mij allemaal niet zo. Je maakt van Zelda geen RPG, van Dark Souls geen platvormer en van Forza geen kaartspel. Hoewel dit extreme voorbeelden zijn, hebben ze de focus en identiteit van Darksiders onnodig op de schop gegooid. Was naar mijn mening niet nodig geweest.

Aprotodon
Aprotodon
1 jaar geleden

Lekker geschreven, mijn complimenten! Zelf heb ik Darksiders III afgelopen jaar gespeeld op de PS4 Pro, en geruime tijd daarvoor Darksiders en Darksiders II ook met plezier op de Xbox 360.

Ik had de game na mijn positieve ervaringen met de voorgaande delen in het oog en was ervan op de hoogte dat Gunfire Games het stokje had overgenomen. Ik weet nog goed dat het character design van Fury werd gedeeld en dat de wereld begon te haten op de ogen van Fury, die ik zelf ook niet in stijl vond met wat Vigil Games eerder met War en Death had gedaan. Vigil heeft hier naar mijn mening toen juist goed over nagedacht. Waar War onhelspellende, lichtgevende ogen zonder masker heeft, maakt Death plaats voor ogen die schuil gaan achter een mysterieus masker. Gunfire paste het design bij Fury toen na niet al te lange tijd aan, maar het is eigenlijk een exacte kopie van War geworden wat betreft de ogen.

Toen ik aan de game begon voelde deze wel fris, ook vond ik wat meer ‘open world’ setting fijn aanvoelen. Het is intuïtief en je hebt het snel door wanneer je in een gebied komt waarin vijanden nog te sterk zijn. Wel ervaarde ik – afgelopen jaar naar diverse patches dus – alsnog problemen met bijvoorbeeld het ‘swingen’ met de whip. Zodra je dichtbij genoeg een object bent om te swingen komt er een ‘X’ in beeld te staan. Ik ervaarde op meerdere momenten in de game dat die trigger niet ontstond terwijl de X in beeld was. Dit resulteerde in Fury die wat in het rond sloeg. Waarna je vervolgens op de grond belandt en je het traject weer van voor af aan af kunt leggen.

De omgevingen vind ik interessanter dan in Darksiders 2, in mijn ervaring zie ik hier veel meer diversiteit en creativiteit in. Darksiders 2 is op veel plekken toch vrij grauw en blauw. Wel vond ik het first person ‘tunneltjessysteem’ in de omgevingen van Darksiders III een vreemde keuze, ik snapte niet waarom de ontwikkelaar hier voor heeft gekozen en het haalde mij persoonlijk uit de ervaring. Je loopt er letterlijk alleen door heen om vervolgens weer naar third person te schakelen.

Dit zijn relatief kleine minpuntjes maar er steekt een probleem met kop en schouders bovenuit: de bossfights. En dan vooral doelende op die van Gluttony. Ik hou van een hogere moeilijkheidsgraad en met de uitgespeelde Soulsborne games in het achterhoofd begon ik Darksiders III ook op een hogere moeilijkheidsgraad. Bij Gluttony ervaarde ik dat hij specifieke aanvallen heeft die niet of nauwelijks te ontwijken zijn. Zo gebruikt hij zijn tentakels op een gegeven moment door heel de ‘arena’ en moet je muur ‘huggen’. Vaak krijg je hier simpelweg niet genoeg tijd voor en word je hierop afgestraft. Eerst dacht ik dat het aan mij lag, maar na wat research kom je er al snel achter dat je daar dan niet de enige in bent. Zoals je al aangaf in je review heeft de game vrij lange laadtijden en op het moment dat je dan ook nog eens wordt afgestraft door een fout van de ontwikkelaar draagt dat hier natuurlijk niet aan bij.

Wel heb ik Darksiders III verder met plezier uitgespeeld. De rode draad is helder en er zit, zonder te spoilen, zeker tegen het einde van de game een interessante ontwikkeling in het verhaal waardoor ik weer nieuwsgierig werd.

Als ik mij niet vergis is Darksiders: Genesis na deze game uitgekomen en dat is natuurlijk een spin-off. Die heb ik niet gespeeld en heb de franchise momenteel niet op de radar. Komt er nu nog een deel 4 met Strife in de stijl van voorgaande delen of is dit nog niet bevestigd?

wiebeamalur
wiebeamalur
1 jaar geleden

Darksiders 1 vond ik een heerlijk spel. Deel twee en drie moet ik ooit nog een keer spelen.

Luigi1985
1 jaar geleden

Mooie review weer!

Twee klassieke SNES-games onderweg naar Nintendo Switch

EA Play Live vindt plaats op 22 juli