in , , , , ,

Review: Darksiders: Warmastered Edition

In de ruim tien jaar dat ik recensies schrijf, heb ik vrijwel elke game die ik ooit heb uitgespeeld van een oordeel voorzien. Vele bij de release, maar ook tientallen veel later met reviews hier en op de oude InsideGamer. De originele Darksiders was er echter niet eentje van. Zonde! Dus dat gaan we even corrigeren met de Warmastered Edition.

Dankzij de Complete-, Game of the Year- en Whatchamacallit Editions die tegenwoordig van vrijwel elk groot spel verschijnen, is het makkelijk om aan te nemen dat Darksiders: Warmastered Edition de zoveelste game is die de basiservaring combineert met later verschenen DLC om er nogmaals aan te verdienen. Dat is echter niet wat hier speelt. Warmastered is dezelfde Darksiders als waar de franchise tien jaar geleden mee begon, opgepoetst met een hogere framerate, 4K-resolutie en verbeterde visuele effecten, maar zonder gameplay-technische verbeteringen of extra content. Op het visuele aspect na is dit dus nog een echte PlayStation 3-titel.

Bijbelse oorsprong

Deze PlayStation 3-titel vertelt het verhaal van War, een van de vier rijders van de apocalypse, die neer zullen dalen als hemel, hel en de mensheid zich opmaken voor de laatste strijd die ze ooit zullen leveren. Onder leiding van de Charred Council is er een onrustige vrede tussen deze rassen, welke wordt gesymboliseerd door zeven zegels. En wanneer ons verhaal begint, is de zevende net kapot gegaan.

Zoals zijn plicht vereist, daalt War na het ontvangen van het signaal af naar de Aarde, waar engelen en demonen elkanders bloed vergieten. War kiest geen kant en slacht beide genadeloos af tot hij oog in oog komt met een demoon genaamd Straga, die de lichten bij hem uitslaat. Klinkt als een partijtje vroege dood, maar wanneer we War wederzien speelt heel iets anders.

Geketend wordt War voor de Charred Council gebracht en afgeschilderd als een verrader. Het zevende zegel, waarvan War zeker was dat het in stukken was, is heel. En dus had hij volgens de allesoverheersende wetten niet mogen optreden. Verward en kwaad vraagt War een kans om zijn naam te zuiveren en de schuldigen te straffen. Een kans die hij krijgt, al krijgt hij wel een wezen mee dat hem in de gaten houdt.

Van hot naar her

In een kleine twintig uur keer je als War terug naar een aarde die volledig ontdaan is van menselijk leven na een reeds een eeuw durende oorlog tussen de engelen en monsters. Hier sluit je een moeizaam pact met demonen Vulgrim en Samuel, die net als jij allesbehalve tevreden zijn met de huidige situatie en het nieuwe leiderschap van de onderwereld. Aan de hand van hun advies hack and slash je je een weg door deze wereld om sterker te worden en de Chosen uit te schakelen. Darksiders simpelweg een hack and slash-game noemen zou het echter tekort doen.

War mag dan wel een dijk van een vent zijn, met handen die groter zijn dan de torso van een volwassen man, maar hij is behoorlijk atletisch. Als de rijder doorkruis je gebieden door ze als een ware Nathan Drake al klimmend te verkennen, al vertrouwt War daarbij wel veel meer op tools dan onze bekende schatjager. Die tools zijn ook nodig om puzzels op te lossen, waarvan de bulk kan worden gevonden in een vijftal dungeons die je moet verkennen gedurende het verhaal. A lá The Legend of Zelda focust elk van deze dungeons zich voornamelijk op het voorwerp dat je erin vindt, zodat je er mee uit de voeten kunt eens de endgame begint. Maar in tegenstelling tot Nintendo’s spel moet je ze on the fly kunnen wisselen. Op een enkele uitzondering na zijn al je tools namelijk ook nuttig eens gevechten uitbreken. En dat doen ze. Vaak.

Rivieren van bloed

Eerder zei ik dat Darksiders simpelweg een hack and slash-game noemen het tekort zou doen, maar laat er geen twijfel over bestaan dat dat wel de hoofdmoot is. Het simpele platformwerk en de puzzels die op hun lastigst zelfs nauwelijks een obstakel waren zijn leuke afwisseling, net zoals de paar stukken zijn waarin je in de lucht moet vechten of een gigantisch vuurwapen bemand. Maar snel zat zal je weer met een zwaard in de handen bloed vergieten.
Combat is waar Darksiders het beste zijn leeftijd laat zien.

Wanneer je spellen zoals de laatste God of War, Devil May Cry of zelfs Dynasty Warriors hebt gespeeld, zal je direct voelen dat War ietwat log voelt. Gezien zijn postuur zou dat logisch zijn, maar zijn acrobatische moves maken duidelijk dat dat niet de boosdoener is. Sterker nog: die laten de leeftijd van het spel nog beter zien, daar dat de momenten zijn waarop je begint te glitchen omdat je neerkomt op iets waar karakters niet horen te staan of waarop vijanden in de lucht zweven omdat hun kleine teen nog op een hoger platform rust. Toch zijn dit slechts kleine problemen, daar Darksiders’ combat ontzettend bevredigend is.

Voor een groot deel is dit te wijten aan de tools die ik eerder al noemde. Door deze aan verschillende shortcuts toe te wijzen kun je in hectische gevechten met een druk op de knop wisselen tussen de wapens in je arsenaal, welke gaandeweg onder andere een pistool, shuriken en rope dart bevat. Hiermee kun je razendsnel over het slagveld vliegen en crowd control doen wanneer je omsingelt bent door vijanden. Maar belangrijker nog: je kunt ontzettend toffe combo’s uitvoeren door je tools als een echte Jack of all Trades aan elkaar te rijgen terwijl je inkomende aanvallen ontwijkt of blokkeert. En omdat je telkens nieuwe speeltjes tot je beschikking krijgt om nieuwe vijanden mee te trotseren, blijft het geheel fris aanvoelen tot je de credits over je scherm ziet rollen en je doorgaat naar Darksiders II.

Conclusie:
Op een nieuw likje verf en een hogere framerate na, is Darksiders: Warmastered Edition exact dezelfde game als die in 2010 op de PlayStation 3 en Xbox 360 verscheen. Een degelijke game, die zelfs anno 2020 prima ermee door had gekund als het voor de volle mep was verkocht, al had het dan zeker niet de hoogste ogen gegooid. Waarom het dan toch een topscore krijgt? Omdat het vanaf dag één niet voor de volle mep is verkocht, maar voor € 20,-. En dan ligt de lat opeens een stuk lager en krijg je met twintig uur degelijke gameplay genoeg waar voor je geld.

88

+
Combinatie van puzzelen, hakken en klauteren
On the fly wisselen van wapens gaat niet vervelen
Betere framerate en resolutie


Dit voelt wel als een game van tien jaar geleden, al was het een goede

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
7 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Dokter Caspari
6 maanden geleden

Toffe tekst en erg leuk dat je voor deze game kiest, want ik heb altijd het idee gehad dat deze topper een wat onder geschoven kindje is geweest. Ooit heb ik hem voor de 360 gehaald en heel erg genoten van de setting, de afwisselende gameplay en de cutscénes.

Ik laat het verhaal als pluspunt een beetje buiten beschouwing, want ik heb deze als behoorlijk vaag ervaren. Na het uitspelen van deze game heb ik echt mijn onderzoek wel gedaan, maar hoe het nu precies werkt met dat zevende zegel en de drie verschillende facties (mensen, duivels en engelen) is mij nog niet helemaal helder. Ook niet wat de reden is voor het bestaan van de ruiters (de planeet schoonvegen?). Wellicht dat ik qua Bijbelse context niet genoeg onderlegd ben, maar ik durf niet met volle zekerheid te zeggen dat de hele lore en daarmee het verhaal begrepen heb. Ondanks dat ik deze en diens achtergrond wel zeer interessant vond. Zo ver als jij het verhaal bespreekt in je review, zo ver heb ik deze ook begrepen.

Bedankt voor deze herinnering en je tekst!

Dokter Caspari
6 maanden geleden
Antwoord aan  blasterjackson

Hé kerel,

bedankt voor je uitleg man, dit wist ik allemaal niet. Maar wat is nu de taak van de ruiters precies na het breken van de 7e zegel? Alles en iedereen uitroeien? Met welk doel? Mogelijkheid bieden tot het ontstaan van nieuwe samenlevingen?

wiebeamalur
wiebeamalur
6 maanden geleden

Heerlijke game, destijds op de PS3 2x uitgespeeld. Binnenkort nog maar eens een keer de remaster halen.

Luigi1985
6 maanden geleden

Nice geschreven weer. Lijkt me best een leuke game. Nooit iets van Darksiders gespeeld.

Kijk de Indie World-presentatie terug (met Fez, Oxenfree 2 en meer)

Een retro gaming dinosaurus