in , , , ,

Review: Duke Nukem: Forever

Duke Nukem: Forever is een verschrikkelijke game. Dit is een feit waar ik, na jaren dezelfde geluiden te hebben gehoord, nooit aan getwijfeld heb. Waarom zou ik? Het kan toch niet zijn dat iedereen het mis heeft? De game lag toch bovendien niet voor niets al vlak na release voor een miezerige € 1,98 aan de kassa van de Game Mania? Toch was ik stiekem wel een beetje benieuwd wat voor shitshow ik aan zou treffen als ik het spel zelf zou spelen. En daar ik geen kat ben, heb ik niets te vrezen van nieuwsgierigheid.

Met dit referentiekader verwachtte ik een game waarvan je vanaf het eerste moment al wist dat het shit zou worden. Mijn verbazing was dan ook groot toen dit moment niet direct kwam…of in de eerste vijf minuten…of na een half uur. Wacht…heb ik nou lol!?

Qu’est ce que le fuck

Ja dat was mijn besef toen ik na een ietwat lange intro van het verhaal (aliens vallen aan, kidnappen lekkere wijven, etc) echt aan het spel mocht beginnen. Ik had nog maar amper een wapen in de handen gehad voordat de blonde blaaskaak werd gekrompen en het Duke Nukem casino moest doorkruisen in een radiobestuurbare Duke Nukem monstertruck, welke ik incidenteel moest verlaten om simpele omgevingspuzzels op te lossen. Niet exact wat ik had verwacht van een FPS.

Dit sentiment zou de boventoon blijven voeren in de tien uur die volgden. Want hoewel het zeker een shooter is, laat de Duke zich niet beperken door de associaties die bij het genre horen. Shootouts worden met grote regelmaat afgewisseld met (al dan niet optionele) zijactiviteiten die ervoor zorgen dat de game voortdurend fris aan blijft voelen en je als speler op het puntje van je stoel houden. En natuurlijk is dit doordrenkt in het typische Duke Nukem-macho-sausje, dat er ditmaal extra dik op ligt. Na zijn vorige avonturen is Duke immers een volksheld geworden die elke man wil zijn en waar elke vrouw mee wil zijn. Zijn Ego is dus meer opgeblazen dan ooit en is zelfs letterlijk zijn health bar, die naar hedendaags gebruik automatisch regenereert. Een Ego dat bovendien snel gestreeld is door een potje te darten, een boksbal te slaan of jezelf te bewonderen in een spiegel.

De maar

Moge het duidelijk zijn dat Duke Nukem: Forever de nodige positieve impressies bij ondergetekende heeft achtergelaten. Dat maakt mij echter niet blind voor diens negatieve zijdes. Vijftien jaar development hell tekenen velen facetten van het spel, dat zelfs voor PlayStation 3-standaarden behoorlijk gedateerd oogt. Ondanks dat heeft de game soms haperingen in de framerate en zijn de licht- en met name schaduweffecten absoluut weerzinwekkend slecht. Laadtijden zijn bovendien lang en zeer frequent, terwijl het schieten lang niet zo vloeiend is als dat we zelfs toen al gewend waren. Er zijn dus meer dan genoeg dingen waar het ontwikkelteam zich voor mag schamen. Duke zelf is er echter niet een van.

Dat Nukem een product van een andere tijd is, valt niet te ontkennen. Hij is hangt aan elkaar van slechte one-liners, typisch mannelijk machogedrag als bier drinken, boeren en seksuele opmerkingen maken, is de hoofdrolspeler in een game die meer vrouwelijk naakt heeft dan menig pornoflick en trekt zich geen klote aan van politieke correctheid. Hell, in de eerste vijf minuten word je al oraal bevredigd door twee wulpse jonge dames die duidelijk een parodie zijn op de Olsen-tweeling. En ik vind het fan-fucking-tastisch.

In een wereld die gedomineerd wordt door de PC-politie, cancel-cultuur en mensen die ‘’triggered’’ zijn, is een karakter dat zo ongegeneerd over the top is een frisse adem. Natuurlijk moet je dit niet als een voorbeeld nemen van goed gedrag, noch moet je dit aan je kinderen geven. Maar hetzelfde kan worden gezegd van zo veel andere spellen. Bovendien is het idee van fictie juist dat het iets is wat ontbreekt in ons normale leven. Niemand heeft ooit gezegd dat dat iets goeds hoeft te zijn. Want aan het eind van de dag is het doel van videogames om te entertainen. En ik heb me kosteloos vermaakt.

DLC

DNF mag dan wel neergesabeld zijn bij release, maar het spel heeft duidelijk goed genoeg verkocht om er extra content voor te produceren in de vorm van een singleplayer-avontuur én een multiplayer-uitbreiding. De multiplayer is echter dood (doh) en dus zijn die en diens DLC niet meegewogen in dit artikel. De campaign DLC, een twee uur durend avontuur genaamd The Doctor Who Cloned Me, is echter een ander verhaal.

In deze extra missies, die zich vlak voor het einde van het hoofdverhaal afspelen, wordt Duke gevangengenomen door zijn oude vijand: Dr. Proton. De gestoorde professor is van plan de wereld te onderwerpen door op te staan als de held die de alien-invasie afsloeg en is van plan klonen van onze held te gebruiken om dit doel te realiseren. Zoals je kon zien aankomen, is dat niet iets wat ‘’The King’’ over zijn kant laat gaan. Daarom help je Proton ditmaal definitief naar het hiernamaals, schakel je zijn klonen uit én sla je nog een invasie af die je zelfs naar een ander hemellichaam brengt. Het zijn slechts variaties op wat we zagen in de hoofdgame, maar het heeft genoeg leuke momentjes om het de moeite waard te maken ondanks zijn tekortkomingen. Eigenlijk precies zoals die hoofdgame dus…

Conclusie:

Het enige waar Duke Nukem zich écht schuldig aan heeft gemaakt, is het vijftien jaar lange pad dat hij bewandelt heeft om met Forever te komen. De vele omwegen leiden immers tot een spel dat op vele vlakken technisch achterhaalt is en de torenhoge verwachtingen met geen mogelijkheid kon inlossen. Maar wanneer je net als mij niet al die tijd hebt gewacht, is Duke meer dan dat. Het is een verrassend solide avontuur met oprecht goede pacing en voldoende afwisseling, dat belemmerd wordt door technische mankementen. Dat doet echter niets af aan de uren plezier die ik beleefd heb.

74/100

+
Ongegeneerd grof
Voldoende variatie
Oprecht leuk om te spelen


Game oogt op meerdere manier gedateerd
Lange laadtijden

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
11 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Rainking
2 maanden geleden

Ik heb zelf best wat plezier gehad met Aliens: Colonial Marines. Is het een geweldig spel? Nee, van geen kanten en ik begrijp donders goed de problemen die mensen ermee hebben. Ik denk dat dat een beetje overeenkomt met jouw bevindingen van Duke Nukem Forever. Met dat spel ben ik nooit zo ver gekomen. Ik geloof dat ik bij de RC car ben afgehaakt.

Mooi geschreven stuk, weer.

Rainking
2 maanden geleden
Antwoord aan  blasterjackson

Oh, dat zou kunnen. Ik kan me die tekendrol nog herinneren, dat footballveld, fans die op hem staan te wachten, een turret section en Duke die zichzelf bewondert in een lift. Misschien dat ik er ooit nog eens mee verder ga, maar voorlopig heb ik er geen haast mee.

Laatst bewerkt 2 maanden geleden door Rainking
LeegBlikjeWater
2 maanden geleden

Lekkere review weer zoals altijd!

Erik07
Erik07
2 maanden geleden

Hoog cijfer hoor 🙂 Ik kan me herinneren dat ik met de grootste moeite het eind van deze game heb gehaald. Alleen de foute humor kon ik zo af en toe wel waarderen, volgens mij begint de game ook met een drol waar je mee kunt tekenen ofzo?

okidokie-1
okidokie-1
2 maanden geleden

Ik herken mij in het verhaal en ik heb mij ook prima vermaakt.
Bij bepaalde bugs had ik echt het gevoel dat de makers die bewust erin hadden gedaan om je te gefrustreerd te krijgen XD.

coola
2 maanden geleden

Toendertijd de special edition gekocht. Omdat ik een groot fan ben van duke nukem. En de demo stelde mij gerust en het persoonlijke gesprek dat ik net voor de launch van de game had met Randy Pitchford ( erge toffe gast in het echt) stelde mij ook hoopvol. Maar uiteindelijk kan ik de game niet hoger dan een 7,5 geven. Wel mee vermaakt maar zoveel meer van verwacht.

Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba: The Hinokami Chronicles verschijnt op 15 oktober

Q-N-A: Wat is de beste game die je tot nu toe dit jaar het gespeeld?