in , , , , , , ,

Elden Ring is een eentonig meesterwerk

Een tijdje terug werd Elden Ring tijdens een item van Gamekings even tussen neus en lippen door platgeslagen. Of liever gezegd: alle ‘Souls’-games werden platgeslagen. “Je loopt alleen maar rond en alles en iedereen valt jou aan en wil jou dood hebben.” Als groot fan van het genre was ik eventjes beledigd, totdat ik me realiseerde dat ik na 75 uur in Elden Ring eigenlijk continu hetzelfde aan het doen ben: vechten tegen alles wat mij dood wil hebben. Toch is het allemaal niet zo kort door de bocht en mag Elden Ring zich wat mij betreft met recht game of the year noemen. 

Geen vraagtekens

Games met een open wereld zijn voor mij vaak overweldigend, omdat ik altijd bang ben dat ik iets tofs mis. Het risico dat daar in schuilt, is dat je in het begin alle hoekjes afgaat en ergens halverwege uitgekeken raakt op de game en dan als een speer door de hoofdmissies heen vliegt, zonder er echt van te genieten. Zoals sommigen van jullie het afgelopen driekwart jaar wekelijks konden lezen, ben ik ontzettend lang met Elden Ring bezig geweest en ben ik nog steeds niet klaar. Dat komt omdat ook hier mijn FOMO weer heeft opgespeeld. Ik moet alles zien in deze game en met nu ruim 100 uur op de klok, ben ik er nog steeds niet vanaf. Het verveelt namelijk nauwelijks.

Daar waar je bij vele andere open wereld-games een plattegrond met vraagtekens en andere symbolen voorgeschoteld krijgt en op basis daarvan kan inschatten of het bezoeken van een bepaalde plek de moeite waard is, is dat bij Elden Ring een stuk minder simpel. Als je de kaart hebt, zie je wel wat pictogrammen van bijvoorbeeld ruïnes of kathedralen, maar waar je precies heen moet, zie je niet. Alles wat je in de omgeving ziet is bereikbaar op een bepaalde manier en door bepaalde lichtsporen, kan je zien wat de gewenste richting is voor de hoofdmissies. Verder ben je op je eigen oplettendheid  en hier en daar een hint aangewezen. 

Gespannen

Het feit dat je niet precies weet waar je naar toe gaat en vooral dat je niet weet wat je aan zult treffen, zorgt ervoor dat je continu gespannen op het puntje van je stoel zit. Elden Ring’s open wereld is op zich nog overzichtelijk en dankzij je ‘paard’ kan je redelijk snel vluchten van potentieel gevaar, maar vooral in de compactere ‘levels’ die je in deze open wereld vindt, is het spannend. Net als in de eerdere souls-games is Elden Ring behoorlijk pittig en verlang je continu naar de volgende site of grace (checkpoint), zodat je alle runes die je onderweg verzameld hebt kan spenderen om je personage sterker te maken. Zoals je misschien wel weet, betekent het loodje leggen dat je al deze runes verliest en dat je slechts een kans hebt om ze weer terug te halen.

Elden Ring is vooral te prijzen om het fantastische design, waarin je stukje bij beetje gebieden uitkamt, op zoek naar items en runes. Steeds kom je weer iets verder en word je personage wat sterker. Dikwijls zit je met ingehouden adem voor de televisie. Vooral de grotere levels (ik noem het maar even levels, maar ik bedoel de kastelen/steden/dungeons) zijn adembenemend. Het is zo ontzettend tof dat je van afstand soms al een groot kasteel ziet opduiken en als je dan eenmaal binnen de poorten geraakt en ziet hoe overdonderend alles eruit ziet, dan woedt er wel een vlaag van opwinding door je heen. Je wil dit spelen. Je wil alle gangetjes en ruimtes afstruinen om te zien wat er allemaal te halen is. Ergens diep in het spel kijk je uit over een prachtige stad met witte gebouwen en gouden daken en op dat moment weet je dat je die helemaal mag ontdekken. Elk gangetje, elk laddertje en elk steegje leidt weer tot een nieuwe plek en door dit allemaal te verkennen word je regelmatig beloond met short cuts en natuurlijk veel mooie spullen. 

De manier waarop From Software haar levels vormgeeft met de vele (afsnijd-)routes en met de nodige hoogtelagen is enorm te prijzen. Daar staat wel tegenover dat het er technisch niet zo gedetailleerd uit ziet als andere PlayStation 5-games als Kena of Horizon Fordbidden West. Echter maken de algehele sfeer en het ingenieuze design van de omgevingen goed dat je wat vaker een framedropje hebt. Natuurlijk moet ik de orkestrale begeleiding en de soms doodse stiltes niet vergeten, want deze leveren een enorm positieve bijdrage aan de game. 

Vechten en verzamelen

Als je naar de enorme grootte van de wereld in Elden Ring kijkt met de vele ruines, kerkers, grotten, kastelen, steden en dorpen, dan verwacht je misschien dat er ontzettend veel te doen is. Enerzijds is dat ook zo, want op elk van die plekken is wel iets te ontdekken in de vorm van (belangrijke) spullen of runes. Anderzijds omvat het meestal niet veel meer dan het doorlopen van een level, vijanden met de grond gelijk maken en een gevecht met een eind- of tussenbaas. Veel meer handelingen dan vechten, zitten er niet in de game. Als je kijkt naar andere games met een open wereld zijn er vaak veel meer verschillende dingen te doen, maar op de een of andere manier wordt deze eentonigheid bij Elden Ring op geen enkel moment storend.

Je wil zoveel mogelijk (eind)bazen verslaan en je wil zoveel mogelijk runes verzamelen om je personage te verbeteren. Er zit een ontzettend verslavende factor in de gameplay van de soulsgames en het is erg prettig om te ontdekken wat je allemaal kan met je personage. Er wordt vrij weinig voorgekauwd over alle spullen die je onderweg verzamelt, maar juist dat maakt het wel tof. Als je wat ervaring met souls-games hebt, dan kan je iets bewuster keuzes maken in de manier waarop je je personage opbouwt. In mijn eerste souls-game kwam ik niet aan magie toe en deed ik alles met mijn zwaard, maar in Elden Ring schakel ik al hordes vijanden uit met de rotte adem van mijn personage. Gevoelsmatig heeft Elden Ring wel een iets lagere instapdrempel dan de voorgaande delen en dat is fijn, want juist het experimenteren met de stats, wapens en magie zorgt voor de nodige afwisseling in de gameplay en kan zelfs motiveren om de game meerdere malen te spelen.

Flexibel

Het spel introduceert wat nieuwe moves ten opzichte van bijvoorbeeld Dark Souls. Zo kan je springen en is er natuurlijk het paard waarmee je jezelf kan verplaatsen. Dat geeft je veel meer bewegingsvrijheid en zorgt ook dat je wat flexibeler bent in de gevechten. Alle gevechten kan je aangaan  met beide benen op de grond, maar in een groot deel van de gevechten kan je er ook voor kiezen om op je edele ros te blijven zitten. Erg handig soms.

Het spektakel in Elden Ring zit m met name in de bossfights. From Software heeft weer van alles uit de kast gehaald om deze zo onvergetelijk mogelijk te maken. Althans, bij de main bosses. Bij vele van die eindbazen is het uitstippelen van een tactiek enorm belangrijk en raak je verwikkeld in een lang en spannend gevecht. Enkele zullen mogelijk zelfs voor een avondvullend programma zorgen. Echter zijn er ook wat kleinere bazen die meerdere malen terugkomen, of ontzettend gemakkelijk te verslaan zijn. Echt dagenlang bezig zijn met een baas is bij Elden Ring nog niet voorgekomen, maar dat komt ook omdat je de vrijheid hebt om je personage eerst aan te sterken door alvast andere plekken te bezoeken. 

Er zijn meerdere wegen naar Rome. Wapens zijn op diverse manieren te verbeteren, je kan de kracht van draken gebruiken, je kan magie gebruiken, je kan bepaalde wezens oproepen om ze je te laten helpen tijdens gevechten. De mogelijkheden zijn bijna eindeloos. Je kan zelfs spullen verzamelen om items mee te craften. Dit zijn echt dingen die je zult moeten ontdekken en waarin je diverse keuzes zal moeten maken. Iedere rune kan immers maar een keer uitgegeven worden. Mogelijkheden te over.

Conclusie

Over Elden Ring kan ik moeilijk uitgepraat raken. Het heeft het souls-genre naar een nieuw niveau getild dankzij de enorm vette open wereld en de fantastisch ontworpen levels. Het spel is spannend, uitdagend en verslavend en geeft spelers enorm veel vrijheid in aanpak. Technisch gezien is het niet het mooiste, het spel is iets minder moeilijk dan de eerdere souls-games en kniesoren zouden kunnen zeggen dat het steeds maar hetzelfde is. Tevens is het wat aan de lange kant, maar dat hoeft niet perse negatief te zijn. Al met al is Elden Ring voor mij het spel van het jaar, zal voor de meeste andere liefhebbers van From Software-games hetzelfde gelden en is het voor de rest de perfecte instap in het genre. 

Leuke post? Drop een hartje

Score: 5/5 volgens 9 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
4 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Lavalera
1 maand geleden

Goede review Luigi. Je hebt in ieder geval duidelijk omschreven waarom Elden Ring voor jou zo goed is.
Voor mij persoonlijk klikt het spel absoluut niet. Ik ben normaal een groot fan van open wereld spellen. The Witcher 3, Ghost of Tsushima, AC Odyssey en Horizon behoren allemaal tot mijn favoriete spellen en dan zou je denken dat dit spel dan ook wel iets met mij zou doen. Ik heb er over verschillende periodes 25 uur in zitten, Maar de klik met het spel voel ik niet echt. Na 2 regels uitleg word je in een wereld gedropt zonder dat je ook maar enigszins een idee hebt wat je moet doen (zeker als nieuwe souls speler) en pak je al gauw youtube/google erbij om te kijken wat de bedoeling is. Dat nam veel speel plezier weg. Als ik een spel speel wil ik niet om de haverklap een externe site erbij pakken omdat ik geen idee heb wat ik moet doen.

Door het ontbreken van een verhaal/quest markers ed kreeg ik een beetje het idee dat ik als een kip zonder kop door de wereld liep en voelde ik geen moment dat ik een doel had. Dat is een beetje het doel van het spel, die wil niet dat je hand vast gehouden wordt, maar dat soort dingen vind ik wel fijn om toch structuur te voelen in een spel. En als je dan al niet lekker in het spel komt vallen die technische problemen ook helaas wat meer op. De eerste keer dat ik het spel speelde waren de frame rates ontzettend instabiel en kreeg ik hoofdpijn er van. Gelukkig werd dat met latere patches al wel beter.

Laten we voorop stellen dat ik het geen slechte game vind, ik snap best dat dit voor een hele groep mensen game van het jaar is. Het is alleen een spel wat niet voor iedereen is. En naar wat blijkt dus niet voor mij. Maar dat is prima. Ik ben in ieder geval blij voor de mensen die van Souls games houden of door dit spel Souls fans geworden zijn dat dit spel voor hun zo goed is. Ik wijk wel vaker af wat Game of the Year is voor mijzelf. Dit jaar was het voor mij A Plague Tale Requiem en vorig jaar Tales of Arise. Toch games die het bij veel mensen niet op de lijst zouden maken. Maar goed smaken verschillen gelukkig.

Ik hoop dat het laatste stuk van het spel voor je net zo goed is als de eerste 100 uur en dat als je het uitgespeeld hebt toch weer een game kan vinden die je net zo goed vindt.

Rainking
1 maand geleden

Heel mooi verhaal, man!

Ik snap de liefde voor dit spel. Ik heb er zelf ook wel wat mee. Het eerste weekend had ik er bijna dertig uur ingestoken, verdeeld over meerdere karakters. Ik vind soulslikes sowieso altijd wel leuk om te proberen. Ik kom niet altijd erg ver, maar dat weerhoudt me niet om toch een poging te wagen. Wel ben ik wat meer van de vlottere soulslikes, zoals Nioh 2 en Bloodborne.

Toen bekend werd dat dit een open-world spel zou zijn, had ik twijfels. Hoe wilden ze dat gaan aanpakken? De spellen staan bekend om hun ‘kleinere’ werelden die via shortcuts verbonden zijn. Een grotere wereld waar je in rond kan dolen leek me te groot voor een soulslike. Toch bleef ik geïnteresseerd en heb ik het spel op dag één gekocht. Daar heb ik totaal geen spijt van gehad. De wereld en de verschillende regio’s bleken heel mooi te zijn en goed in elkaar te zitten. Het geeft ook een wat relaxter gevoel om in een wereld rond te lopen, zonder dat er allerlei markers je aandacht opeisen.

Stormveil Castle leerde me dat je echt goed om je heen moet kijken. Toen ik daar met een tweede karakter doorheen liep, lette ik wat meer op de layout en ontdekte ik meerdere gebieden van het kasteel, zowel hoger als lager. De eerste keer volgde ik gewoon het standaard pad. From Software weet gebieden heel mooi op te bouwen.

Van mooi gesproken… ja, het mag er dan iets minder mooi uitzien dan bijvoorbeeld Horizon: Forbidden West, maar ze weten daarentegen wel een geweldige wereld op te bouwen. Graphics vind ik wat dat betreft niet superbelangrijk. Ik heb liever een spel dat lekker speelt en/of een goed verhaal heeft. Graphics staan bij mij op de derde plaats. Het is leuk als het er mooi uitziet, maar ik ga een spel er niet op afrekenen als het net iets minder mooi is.

Ik heb het nog lang niet uitgespeeld. Ik weet ook niet of dat ooit gaat gebeuren, maar ik vind het gewoon leuk om dit af en toe aan te slingeren en er op gewezen te worden how much I suck. Wat mij betreft de terechte winnaar van de Game Of The Year award.

Musical Monday: The Smashing Pumpkins – Siamese Dream

Ubisoft zoekt naar playtesters voor hun Star Wars game!