in , ,

Review: Monster Battles: Portals

Als gamer heb ik een haat-liefde-verhouding met digitale collectible card games. De officiële Pokémon Trading Card Game op de Game Boy heeft mij vele uren plezier gegeven en ook meerdere Yu-Gi-Oh!-games heb ik mij volledig eigen gemaakt. Moderne spellen in het genre, zoals Hearthstone en Shadowverse stelden mij echter keer op keer teleur. Gaat Monster Battles: Portals daar verandering in brengen?

Laat ik maar direct eerlijk zijn: de kans dat die vraag een positief antwoord zou hebben was op voorhand al klein. Screenshots leerden al dat de game qua opzet verdomd veel weg lijkt te hebben van de meeste andere TCG-games die Steam in recente jaren overspoelden en daar de game free-2-play is, weet je al dat je de nodige dingen zal moeten slikken als je geen diepe zakken hebt. Toch wilde ik het spel een eerlijke kans geven, al was het maar omdat ik snak naar die goede oude tijd.

Een goed begin is het halve werk

In de eerste paar levels van de campaign leer je de mechanics van Monster Battles: Portals. Als speler heb je een deck met daarin twintig kaarten, waarvan er elke beurt willekeurig vijf worden getrokken. Je mag er per beurt vervolgens twee van spelen, waarbij monsters kunnen worden geplaatst op een van drie lanes. Beëindig je vervolgens jouw beurt, dan vallen monsters op dezelfde lane elkaar aan, terwijl een monster zonder tegenstander de levenspunten raakt. Monsters die sterven keren terug naar het deck, hoewel voorwerpen na gebruik verdwijnen, waaronder evolution stones die voor de rest van het gevecht in effect blijven. Zo kun je jouw krachtigste monsters keer op keer blijven oproepen, tot de levenspunten van een van de spelers nul bereikt.

Dit systeem heeft in de basis een groot probleem, dat zich aandient in de eerste ronde van elke match. De speler die mag beginnen, mag namelijk direct de tegenstander aanvallen, daar die nog niets heeft kunnen plaatsen en er geen blokkade ligt op de eerste beurt, zoals bij vele spellen wel het geval is. Een leuk voordeel voor jou, daar je in de campaign altijd als eerste speelt, maar niet bepaald gebalanceerd. Al werd dat gaandeweg minder en minder een pijnpunt.

De blokkade

Dat vijanden gedurende de driehonderd levels die de game rijk is moeilijker worden, lijkt ons waarschijnlijk allemaal nogal wiedes. Immers zou het anders een verdomd saai spel worden. Dat ze daarbij zeldzamere kaarten gaan gebruiken is eveneens een inkoppertje en net zomin een probleem, daar je na elk gevecht en door behalen van challenges ook kaarten krijgt op een aardig tempo. Zelfs zeldzame kaarten werden met grote regelmaat aangeleverd, waardoor je als speler niet het gevoel hebt dat de uitdagingen die je worden voorgelegd onoverkoombaar zijn. Althans zo begint het…

Op een gegeven moment, voor mij rond level zeventig, komt een moment dat je als speler tegen een muur begint te lopen. Vijanden gebruiken vrijwel exclusief erg sterke kaarten, wat geen probleem is als je slim speelt. Op dit moment had ik zelf een aardige collectie opgebouwd, waarmee ik mezelf goed kon redden. Toch verloor ik keer op keer op keer. Niet door een slecht deck of een slechte strategie, maar door andere factoren. Zo hadden sommige tegenstanders tot wel vier keer zoveel leven als mij, moesten ze binnen een X-aantal beurten verslagen worden of hadden ze drie actiepunten, waardoor ze per beurt drie kaarten mochten spelen, in plaats van mijn twee. Het zijn handicaps die je testen en waar je vanaf het begin van de game mee geconfronteerd wordt, maar eens ze gecombineerd worden met elkaar én sterke decks merk je dat je er al gratis speler gewoon niet gaat komen. Je hebt weinig aan wat zeldzamere en sterkere kaarten, maar moet echt decks hebben vol zeldzame monsters die bovendien op elkaar inspelen met hun skills. Iets wat je enkel gaan bereiken door eindeloos te grinden en duimen óf de portemonnee te trekken. En dat laatste is heel duidelijk de opzet. Want niet enkel kun je hiermee extra kaarten kopen in lootboxes en via de Battle Pass óf rechtstreeks uit de shop (met soms € 9,99 voor één kaart!), maar je kunt zowaar zelfs gewoon cheats kopen om je aanvaring makkelijker te maken. Denk aan bijvoorbeeld extra leven voor een level. Het is smakeloos, breekt de balans van de game volledig en toont dat de ontwikkelaar duidelijk geen liefde heeft voor de meta van hun eigen kindje. Spijtig, want tot dit punt had ik me er best mee vermaakt.

Conclusie:
Monster Battles: Portal is het perfecte voorbeeld van waarom TCG-games mij al jaren niet meer weten te bekoren. Liefde voor het product is ver te zoeken, terwijl liefde voor geld als een licht door de duisternis schijnt. Voor wie niet de portemonnee wil trekken is het daarom te hopen dat die van grinden en RNG houdt, want dat is wat de bulk van je ervaring zal omvatten.

59/100

+
Vele kaarten en levels
Mechanics zijn best leuk gevonden


De game is zeer slecht gebalanceerd
Je bent een whale of niets waard

Leuke post? Drop een hartje

Score: 5/5 volgens 1 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
2 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
okidokie-1
okidokie-1
7 dagen geleden

Jammer, maar zoals je al zei dit zie je vaker bij dit soort free2play games.
Heb dit zelf ervaren met Yu-Gi-Oh! Duel Links. In potentie een goede multiplayergame, maar de topspelers zijn diegene die hun portemonnee trekken of miljoenen uren lopen te grinden.

Wat spelen we dit weekend? 11 en 12 september

Q&A: over welke superheld mag Insomniac nog meer een game maken?