in , , , ,

Review: Reflection of Mine (PC)

Wanneer er weer een indiegame wordt aangekondigd over mentale gezondheid, kost het me vrijwel al mijn zelfbeheersing om mijn ogen niet achter in mijn kop te laten rollen. Onderwerpen als depressie, seksuele worstelingen en suïcidale gedachten verdienen zeker een plekje in de game-industrie, maar het overgrote deel is zo overduidelijk gemaakt met weinig andere gedachte dan het maken van een game over dit onderwerp, dat het zowel de gameplay als hetgeen wat het onder de aandacht probeert te brengen geen eer aan doet. Zo ook in het geval van Reflection of Mine.

De hersenkwaal die ditmaal op het menu staat, is dissociative identity disorder, in de volksmond beter bekend onder de term gespleten persoonlijkheid. Mensen die lijden aan deze aandoening, hebben het gevoel dat ze geen goede grip hebben op wie zijn, waardoor verschillende facetten van hun persoonlijkheid een eigen leven gaan leiden. Soms is dit beperkt tot verschillende gedragingen die plots kunnen omslaan, maar vaak hebben de persoonlijkheden eigen namen, wensen, verledens en meer. En lang niet altijd zijn ze zich van elkaar bewust.

Prepare for trouble and make it double!

In het geval van Lily zijn haar persoonlijkheden van het complexere soort. Er zijn er minimaal tien aanwezig, welke variëren van lief en onschuldig tot moordlustig of drugsverslaafd. Sommige zijn zich bewust van andere, terwijl sommige geen benul hebben van wat er met ze aan de hand is. Maar twee zijn er altijd met elkaar verbonden. Dat duo vormt de basis van de gameplay.

Verdeeld over vier werelden, gevormd door levensechte hallucinaties, moet je Lilly en haar andere persoonlijkheden begeleiden door puzzels. Dit doe je door twee persoonlijkheden tegelijk te besturen. Druk je naar links, dan gaan beide naar links, tenzij een niet naar links kan. Raakt er een stekels? Dan sterven beiden. Vind de ene een sleutel? Dan kan de ander daarmee een slot openen. Het is een concept wat eerder hebben gezien en waar al de nodige games omheen gebouwd zijn. Reflection of Mine doet het alleen slechter dan de meeste.

Dit heeft vooral te maken met de complexiteit van de puzzels, waar geen sprake is van een leercurve. De mechanics van Reflection of Mine zijn niet zo moeilijk te begrijpen en daar elke nieuwe gimmick van de verschillende persoonlijkheden wordt uitgelegd, wordt het ook niet snel complexer. Zelfs zonder dat is het echter een ontzettend moeilijke game. Vanaf het eerste level is er geen enkele ruimte voor fouten en zal je regelmatig gaan sterven. Sterker nog: de game rekent erop. Want enkel na voldoende dood gaan de twee persoonlijkheden die op dat moment aanwezig zijn met elkaar praten en je van achtergrondinformatie voorzien.

Hollywould you cut it out!?

Je kunt jezelf hierdoor afvragen of het geen wijsheid is om je elk level opnieuw een flink aantal keer tegen de vallen aan te gooien om zo snel mogelijk het verhaal te krijgen. Het antwoord is absoluut nee. Ontwikkelaar Redblack Spade heeft een hele game gebouwd rondom DID, maar lijkt diens informatie vooral uit Hollywood te hebben gehaald.

Natuurlijk zijn er patiënten met extreme persoonlijkheden, levendige hallucinaties en tien of meer persoonlijkheden. Maar dat zijn allen zeldzame uitzonderingen. Ze alle drie samenbrengen én er celeb-connecties, religieus fanatisme en medicatie-verslaving mee verbinden, voelt als sensationaliseren van een daadwerkelijk levensbeheersende aandoening; niet als het creëren van bewustwording of begrip. De enige vormt van begrip die gekweekt wordt, is voor het lijden. Want deze game tot een einde brengen was een lijdensweg op zich.

Conclusie:

Als een puzzelgame is het aartsmoeilijk zonder dat het een goed leercurve bevat en als een game over mentale gezondheid is het een grap die het bronmateriaal duidelijk als punchline gebruikt. Reflection of Mine is geen dure game, voor € 7,99 trek je het van Steam, maar zelfs dat is het niet waard.

41/100

+
Puzzel mechanics zijn degelijk…


…maar wat ermee gedaan wordt niet
Triest slechte weergave van DID

Leuke post? Drop een hartje

Score: 5/5 volgens 2 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
7 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
CarnifeX
15 dagen geleden
Antwoord aan  blasterjackson

Lekker geschreven review. Jammer dat de game zo tegenviel.
Speel je een spel als deze ook helemaal uit voor de review, of trek je er na een aantal de stekker uit? Als je in de eerste categorie valt,, dan vind ik dat heel knap. Ik zou daar echt geen geduld voor hebben.

Lavalera
15 dagen geleden

Dankjewel voor je review! Ik vind je reviews altijd prettig om te lezen 🙂

Ik ben het helemaal met je eens dat je niet op deze manier dit soort mentale gezondheidsproblemen moet neer zetten. Dat klinkt een beetje als geld verdienen over de rug van in plaats van aandacht besteden aan een mentale ziekte waar je de populatie bewust maakt wat het is. Een mooi voorbeeld van hoe je het wel moet doen is bijvoorbeeld Hellblade.
Je kan mensen zoveel leren over hoe iemand zich gedraagt of voelt op een respectvolle manier, zonder een blockbuster popcorn sausje overheen te gooien, dan valt mijn inziens het hele nut weg van de game op zich. Deze game zal ik dan ook in ieder geval niet spelen.

Rainking
12 dagen geleden

Het is natuurlijk al jammer als een spel tegenvalt, maar als er zo met een serieus onderwerp wordt omgegaan, dan kan dat op zijn minst beledigend overkomen. Nou wordt met natuurkunde en religie ook vaak fast and loose gespeeld, maar het wordt kwalijker als je met mentale kwesties te maken hebt. Wat dat betreft heb ik het idee dat dat wat beter is aangepakt bij Detroit: Become Human.

https://www.youtube.com/watch?v=GtfJC709S_8

De beelden van Reflection Of Mine waren toch wel erg teleurstellend na het zien van de thumbnail, ghehehe.

Stelling van de week: Roguelikes zijn tof

Wat spelen we dit paasweekend? 30 en 31 maart, plus 1 april