in , , , ,

Review: Tokyo Ghoul: Re Call to Exist (PS4)

Elk najaar is het weer hetzelfde. Dan klaagt mijn vrouw steen en been over hoe moeilijk het is om cadeaus voor mijn verjaardag en Kerst te vinden. Een klacht die ik nooit echt begrepen heb. Immers speel ik vrijwel elk genre videogame op elk denkbaar platform en hou ik mijn collectie nauwgezet bij in een gedeeld document. Haar missie is echter niet om mij zomaar een toevoeging aan mijn collectie te geven, maar om me te verrassen. Zo kwam ze twee jaar geleden bij Tokyo Ghoul: Re Call to Exist, een game gebaseerd op een anime die nog op mijn to watch list stond.

Voor ik met deze game begon, keek ik daarom alle vijf de seizoenen van Tokyo Ghoul. En met elke aflevering hoopte ik meer en meer dat de game een origineel verhaal in deze wereld zou vertellen. Helaas mocht dat echter niet zo zijn en neemt de Story Mode van Call to Exist ons mee naar de laatste drie seizoenen van de anime.

Refresher

Voor zij die de anime niet meer helder op het netvlies hebben staan: dit betekent dat de game van BANDAI NAMCO begint met de eerste grote confrontatie tussen de CCG en Aogiri Tree, waarbij hoofdpersoon Kaneki gevangen en gemarteld wordt door Yamori. Het moment waarop hij uitbreekt en besluit zijn krachten te omarmen, is wat dient als onze tutorial en is tevens het eerste moment waarop het vermoeden ontstaat dat er stront aan de knikker is.

Want al in de tutorial vallen een aantal dingen in negatieve zin op aan Tokyo Ghoul. Een: wat bestuurt Kaneki ontzettend stug. Twee: wat is deze game ontzettend donker. Drie: wat is dit combat-systeem ontzettend eentonig zeg. Vier: ben ik nou krachtig of juist ontzettend zwak?

Deze verwarring uit de tutorial zet door eens de eerste confrontatie voorbij is en we het complex inrennen dat Aogiri Tree als thuisbasis gebruikt. Een complex gevuld met Ghouls in identieke gewaden en maskers, die zich ophouden in smalle gangetjes. En dan wordt langzaam maar zeker wat Call to Exist wil zijn: een typische licentietitel van rond de eeuwwisseling.

Geen grap

Dit is spijtig genoeg geen grap. Re Call to Exist ademt uit elke porie dezelfde sfeer als de games die twintig jaar geleden steevast film releases vergezelden. Games die technisch nauwelijks functionerend kunnen worden genoemd, in het genre action-adventure kunnen worden geschaard en slechts enkele momenten uit het bronmateriaal aanhalen in de hoop daarmee een enigszins coherent geheel te kunnen maken. Tokyo Ghoul stipt al deze punten aan door 36 afleveringen aan anime, ruim twaalf uur aan content, in tien missies te proppen die per stuk vijftien tot twintig minuten duren. Je hebt daarbij sidestories, die je dezelfde momenten laat beleven vanuit een andere factie, maar zelfs dan wordt een hele hoop van het verhaal gewoon overgeslagen. En ik kan het nog niet eens erg vinden ook niet, want zelfs die tien missies waren al te veel van het ‘’goede’’.

Het is moeilijk om direct de vinger te leggen op wat Tokyo Ghoul: Re Call to Exist nou zo’n ontzettend misbaksel maakt. De graphics zijn behoorlijk matig, maar dat heeft me nog nooit tegengehouden om van een spel te genieten. Ook eentonige combat en een besturing die je tegenwerkt is een horde, maar niet van het formaat als hoe ik ze ervaarde toen ik deze game ging spelen. Nee, na het voltooien van alle story missies weet ik wat Tokyo Ghoul net dat stuk slechter maakt dan andere games van dit soort: een compleet gebrek aan liefde en visie. De game voelt als een bijna cynische poging om te kapitaliseren op een licentie die na aankoop zijn geld niet waard bleek. Een verplicht nummertje om geïnvesteerd geld in ieder geval deels terug te verdienen. Kort gezegd is het echt een licentietitel uit de jaren ’00. Maar dan wel een met moderne snufjes.

Vriendeloos

Die moderne snufjes komen in de vorm van een online mode, waarin je de levels van de Story Mode nogmaals kunt doorlopen met een handjevol vrienden. Het enige voordeel hiervan is dat je een eigen karakter mag samenstellen hiervoor, waarvoor je zelf kagune, quinque en outfits mag combineren. Ik heb deze mode echter niet kunnen proberen. De servers waren immers verlaten en ik heb geen vriendschappen waar ik zó weinig om geef dat ze hieraan wil onderwerpen.

Conclusie:

Tokyo Ghoul: Re Call to Exist is een game die geen bestaansrecht heeft. Het is zowaar nog slechter dan de serie waarop het gebaseerd is en slaagt er niet eens in om de belangrijkste taak van een videogame te vervullen: entertainen. Vanaf het eerste tot aan het laatste moment voelt het spel als een liefdeloos product dat beter nooit had kunnen bestaan.

41/100

+
Je eigen karakter maken


Combat is stug en eentonig
Story mode is de cliffnotes-versie van de anime
Er zit geen greintje liefde in de game

Leuke post? Drop een hartje

Score: 5/5 volgens 2 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Wat is Deathloop nou precies?

Hier vind je de beste Black Friday-deals voor gaming