in

Rise of the Tomb Raider review


Tomb raider is een serie die door iedereen wel gekend is. In 1996 kwam de eerste game uit en sindsdien zijn er meer dan tien andere games van gemaakt op allerlei platformen. Ook zijn er 3 films van die zelf door niet-gamers bekeken worden. De eerste twee zijn met Angelina Jolie in de hoofdrol als Lara Croft, en kan je gerust gamefilmklassiekers noemen. De derde film, die pas dit jaar uitgekomen is, is een reboot die voor gamefilmstandaarden zeer redelijke reviews gekregen heeft. Kortom: Tomb Raider is een naam die al heel wat geld heeft gemaakt, en van plan is om dit te blijven doen.
Square Enix kreeg in 2009 de rechten van Tomb Raider in handen toen ze de originele uitgever, Eidos Interactive, overkochten. Square Enix besloot hierna om de serie voor een tweede keer te rebooten. Deze reboot, die simpelweg “Tomb Raider” heet, kwam in 2013 uit en werd al gauw een succes. Initieel was Square Enix echter toch niet tevreden met de verkoop ervan, ondanks het feit dat deze meer dan 3 miljoen exemplaren verkocht had in een maand tijd. In begin 2016 kwam dan toch het vervolg uit: Rise of the Tomb Raider.

Rise of the Tomb Raider doet zeer sterk denken aan zijn voorganger. Het schieten werkt hetzelfde, de meeste wapens werken hetzelfde, het klimmen werkt hetzelfde en de puzzels zijn van dezelfde aard. Dit zijn niet echt pluspunten, aangezien dit dingen zijn waar toch wat verbetering mogelijk was. Zo is het schieten niet echt verbijsterend leuk, aangezien de terugslag van geweren altijd slecht aanvoelt in derde persoon. Ook ben je beperkt tot dezelfde vier wapens als in het eerste spel. Wel hebben ze wat nieuwe speciale soorten ammunitie voor de wapens toegevoegd, zodat er toch wat nieuwe mogelijkheden om te vechten zijn. Zo kan je bijvoorbeeld pijlen maken die een gifwolk veroorzaken wanneer je ze schiet, waardoor de meeste vijanden onmiddellijk neervallen.

De puzzels hadden gerust ook wat ingewikkelder gemogen, of misschien vervangen worden door iets anders. Met de moeilijkheidsgraad die ze nu hebben voelen ze meer aan als irritante tijdrekkers dan als echte uitdagingen. Ook zijn de manieren om de puzzels op te lossen zo goed als volledig identiek als bij de voorganger. Met wat klimmen, voorwerpen duwen en met pijlen op dingen schieten kom je er dus wel. Wel zijn vele puzzels ook deze keer niet verplicht, waardoor je ze niet per se hoeft te doen als je niet de nood voelt om alle vaardigheden te verkrijgen.

Wat natuurlijk wel anders is in deze opvolger is de locatie waar het avontuur zich afspeelt. Voor het allergrootste deel van het spel bevindt Lara zich in een Siberisch gebergte. Bijgevolg is er niet echt super veel variatie in de gebieden die je buiten te zien krijgt. Deze bestaan dus vooral uit ondergesneeuwde bergen, al dan niet met bomen op. Doordat het spel er zo goed uitziet gaan deze relatief eentonige omgevingen toch niet vervelen. Je krijgt uiteraard ook regelmatig een mooi panoramaatje voorgeschoteld. Zoals altijd bij een Tomb Raider spel zijn er ook nog ruïnes en tempels waar je doorheen loopt. Hiervan ziet de ene er al wat indrukwekkender uit dan de ander.

Voor mij werd de mooiheid van de game echter verpest door de “survival instincts”. Wanneer je op een welbepaalde knop op je controller of toetsenbord drukt wordt het spel zwart-wit. Al de collectables, plekken waar je omhoog kan klimmen, puzzelhints e.d. worden dan in het geel aangetoond. Als een malle aap stond ik dus heel de tijd op die knop te drukken zodat ik geen collectables zou missen. Deze geven namelijk experience points om nieuwe vaardigheden aan te leren, of geven nog wat extra achtergrondverhaal.

Hierdoor heb ik een groot deel van het spel in het zwart-wit gespeeld, wat niet echt de bedoeling kan zijn. Dat gezegd zijnde: als je wil kan je deze survival instincts in het optie-menu gerust afzetten. Beter had echter geweest dat ze collectables misschien toch niet hiermee zouden doen oplichten, zodat zelf naar collectables zoeken wat meer beloond zou worden. Ook hadden ze beter de survival instincts bij de hogere moeilijkheidsgraden als standaardoptie uitgezet.

De voornaamste reden dat ik deze zogenaamde survival instincts niet heb afgezet is wegens een functionaliteit die wel nieuw is. Ze spelen namelijk ook een belangrijke rol bij het stealth combat. Vijanden die door geen andere vijanden gezien worden namelijk in het geel aangeduid als je je survival instincts gebruikt. Vijanden die wel gezien worden door anderen zijn rood. Hierdoor kan je eenvoudig bepalen door wiens hoofd je best een pijl kan schieten. Dat gezegd zijnde, je kan zelfs op de hogere moeilijkheidsgraden gerust gewoon iedereen aan flarden schieten, maar dat is net iets minder leuk en geeft je ook geen experience bonus voor stealth kills.

Wat ook verbeterd is in Rise of the tomb raider is het crafting systeem. Bij de originele reboot was er slechts één crafting grondstof, namelijk salvage. Dit kon je van zowat alles oprapen dat je tegenkwam, wat niet echt tot interessante scenario’s leidde. Bij Rise of the Tomb Raider zijn er heel wat verschillende grondstoffen die in het crafting systeem gebruikt worden. Zo kan je als je een beer vilt verwachten dat je berenhuid verkrijgt. Deze huid heb je nodig om bijvoorbeeld om een betere pijlkoker te maken, waardoor je meer pijlen tegelijkertijd kan dragen. Ik was dan ook blij toen ik nog eens een beer tegenkwam, omdat ik wist dat ik er iets van nodig had. Ook kan je deze keer overal ter plaatse pijlen en andere soorten kogels maken, waardoor je niet zo snel zonder ammunitie komt te zitten.

Over de performance op PC valt niet veel te klagen. Wel is er één groot gebied waar de game wat last heeft van framedrops omdat er veel objecten en personen tegelijk in beeld zijn. Vermits je hier niet zo heel veel tijd doorbrengt vond ik het niet echt super irritant. Voor de rest liep de game echter vlotjes, zoals je van een goed geoptimaliseerd AAA-spel wel mag verwachten. Het spel is dus ook geen enkele keer in de 16 uur die het me kostte om het uit te spelen gecrasht. Glitches of bugs waren ook nergens te bespeuren, of vielen alleszins niet op. Het optie-menu is zeer uitgebreid wat ook altijd fijn is, mat zaken zoals motion blur, lens flare en noem maar op.

Alhoewel Rise of the Tomb Raider opzich niets fout doet, word ik door niets in het spel echt omvergeblazen. Het matige verhaal is niet echt een rede om te blijven spelen, en de gameplay is ook niet echt om over naar huis te schrijven. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat ik me niet geamuseerd heb, maar ik heb gewoon gekregen wat ik verwacht had. Voor mij zal het vervolg, Shadow of the Tomb Raider, dan ook een spel worden dat ik waarschijnlijk ook ooit ergens voor 5 à 10 euro op de kop tik.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Splatoon 2 Octo Expansion hands-on preview – Solomissies met groot kleurenpalet

Drie Pokémon-games voor Switch getoond