in

Spider-Man en het belang van een leuke besturing


Ubisoft is absoluut niet de enige schuldige als het aankomt op openwereldsaturatie, maar een aantal van de uitgevers franchises biedt wel het schoolvoorbeeld van hoe openwerelddesign spelers tegen kan staan. Zelfs de meest recente Assassin’s Creed-game, Origins, maakt zich schuldig aan een gigantische spelwereld waarin je vooral van icoontje naar icoontje aan het rennen (of fast travellen) bent om maar zoveel mogelijk vrij te spelen – en zo wellicht alle Achievements of die felbegeerde Platinum Trophy binnen te halen.

Assassins Creed Odyssey

Goede voornemens

Zelf begin ik elke openwereldgame met het goede voornemen om echt alles te doen: als ik een spel fanatiek ga spelen, dan ga ik er ook helemaal voor. Vaak begint na een uur of vijftien de klad er echter behoorlijk in te zitten. De vele zijmissies, beklimbare torens en verzamelbare objecten bieden redelijk generieke ervaringen. Wanneer ik dan ongeveer op de helft van een game ben, slaat de verveling toe en race ik alleen nog maar door het hoofdverhaal heen om de game uit te spelen.

Spider-Man heeft ook talloze icoontjes op de map die zichzelf gedurende het spel onthullen. Het begint bij die voornoemde beklimbare torens, waar je netwerken opstart om gedeeltes van de map te onthullen. Daar komen al snel verzamelbare rugzakken en het maken van foto’s van bekende gebouwen bij, gevolgd door generieke gevechten op straat, wetenschappelijke onderzoeken en allerlei andere uitdagingen die na ze een paar keer te hebben gedaan allemaal behoorlijk voorspelbaar aanvoelen.

Natuurlijk kun je deze vele extra opdrachten afwisselen met verhalende missies om zo de variatie er in te houden, maar in feite doet Spider-Man niets anders dan de vele andere openwereldgames die zo vaak worden beticht van het verlengen van de speelduur met filler content. Ik ben Spider-Man daarentegen al zo’n vijftien uur aan het spelen en tóch treedt de verveling op geen enkel moment op. Ik ben misschien nog liever de vele icoontjes op de map aan het afwerken dan dat ik mij in het verhaal stort. Hoe krijgt Spider-Man dat voor elkaar?

Spider-Man

Spider-man swingt

De reden is overduidelijk: de game is simpelweg extreem leuk om te besturen. Waar je in andere openwereldgames al snel de mogelijkheden voor fast travel verkent, omdat je weinig zin hebt om minutenlang naar de andere kant van de map te sjokken of te vechten met de besturing van een irritant vervoermiddel, daar is het rondzweven aan de spinnenwebben van Spider-Man juist de kern van wat het spel zo goed maakt.

Die besturing swingt: er zit een bepaald ritme in de manier waarop je van gebouw naar gebouw slingert en de meest acrobatische zweefacties uitvoert. Het spel is niet (alleen) leuk omdat je de wereld van Spider-Man bezoekt, het is vooral genieten van het constant rondslingeren door de stad. De vele zijmissies en icoontjes die je aandoet zijn niet per se spannend, maar elke tocht ernaartoe geeft voldoening.

Ik kan het nog het beste vergelijken met de eerste Tony Hawk’s Pro Skater-games (waar toevallig ook een ontgrendelbare Spider-Man in zit, maar dat terzijde): elk level bestaat uit het uitvoeren van een aantal generieke opdrachten. Die opdrachten zijn niet de lol van het spel, dat is de extreem fluïde en natuurlijk aanvoelende besturing, het rollen en springen met die plank op vier wieltjes. Dat geldt ook voor Marvel’s Spider-Man, waarbij het haast een verslaving wordt om de game dagelijks op te starten en gewoon lekker wat rond te slingeren. De icoontjes op de map zijn dan geen einddoel, maar een reden om weer van gebouw naar gebouw te vliegen. Kortom: de werkelijke doelen van het spel zijn een excuus om te genieten van de pure gameplay.

In iets mindere mate geldt dit overigens ook voor de besturing tijdens gevechten. Wanneer je wat verder in de game bent gevorderd en je veel moves en gadgets hebt ontgrendeld, is elk generiek gevecht weer een spectaculaire samenloop van acrobatische stunts. Je hebt keuze te over welke aanvalstactieken je nu weer inzet, wat deze gevechten een stuk spannender maakt dan dat ze eigenlijk zouden moeten zijn.

Het zorgt ervoor dat ik na die voor mij cruciale vijftien uur spelen nog lang niet genoeg heb van Insomniacs superheldengame. Het design is allesbehalve perfect en stapt zonder gene in de vele valkuilen die het openwereldgenre rijk is, maar dat maakt in dit geval geen snars uit. Zolang ik Spider-Man maar onder mijn knoppen heb zitten, vermaak ik mij wel. Puur speelplezier: dat zouden meer ontwikkelaars als uitgangspunt moeten nemen.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Doe mee aan het Splatoon 2 Dutch Championship!

Klantenservice 2K overspoeld met klachten over NBA 2K19