in

Spyro Reignited Trilogy Review: zo mooi was Spyro nog nooit


spyro

Als er een Spyro-trilogie is om blij van te worden, dan is het wel de allereerste, zoals je ook kon lezen in onze Spyro 101. Aan het begin van het eerste deel, Spyro The Dragon, wordt al meteen duidelijk gemaakt dat dit geen paarse dino is, maar een draakje dat direct zijn vuur voor hem laat werken. Je moet namelijk eerst tien draken zien te bevrijden uit werelden bezaaid met schurken, voordat je naar andere werelden mag reizen. Terwijl je dat doet leer je hoe de game werkt, mede door het advies van die draken.

Het is jammer dat de flamboyante vuurspuwers die je helpen erg vaak in herhaling vallen qua uitleg. Spyro is een game voor het hele gezin, maar iedereen begrijpt de uitleg na één keer wel. Helaas is dit in elke game weer hetzelfde liedje, wat op zijn zachtst gezegd overdadig is. Eén keer uitleg als je een nieuwe game start, oké, maar telkens weer allerlei hulpvaardige beesten die herhalen dat je kunt gliden door knop X in te drukken, dat wordt vermoeiend. En dan is er nog iets om je geduld bij te verliezen: de onnoemelijk lange laadtijden.

Spyro

Geen pannenkoek met poedersuiker

Ben je eenmaal voorbij die wachttijd, dan krijg je desondanks een heel charmante wereld voorgeschoteld die zelfs het koddige Skylanders weet te overtreffen. Alle omgevingen uit de games komen nu meer tot leven dan ooit. Neem het level Frozen Altars uit Year of the Dragon. In het origineel lijkt de spelwereld op een platgeslagen pannenkoek met een heleboel vlakken poedersuiker: nu ligt overal een mooi glooiend dek sneeuw. Daarbij bevat alles veel meer details, zoals bergen die ook echt verschillen, zelfs tot op het punt dat je ze afzonderlijk kunt herkennen. Vijanden vallen ook niet meer als een blok neer om vervolgens nooit meer te bewegen, er is namelijk nog een kleine animatie om zo’n val extra kracht bij te zetten.

Sowieso zien de vijanden er stukken beter uit, ze zijn enger en vloeiender geanimeerd, en in bijvoorbeeld hun kleding zit nu echt een patroontje dat je goed kunt zien, in plaats van slechts een egaal gekleurd vierkant. De grafische stijl van de games is daarbij voor alledrie hetzelfde gemaakt, waardoor de trilogie nu speelt als een grote game met drie hoofdstukken.

Overigens zijn de cutscenes zo mooi dat het lijkt alsof je naar een Dreamworks-animatiefilm kijkt. De draken en hun vijanden zijn van kop tot staart indrukwekkend om te zien, zeker door de realistische manier van bewegen. In de originelen zijn ze wat homogeen, nu zien ze er allemaal heel verschillend uit. Daarbij hebben ze ook meer persoonlijkheid, mede dankzij de stemmen die bijvoorbeeld een sterk accent hebben. Hetzelfde geldt voor de babies in die je later in de trilogie uit eieren moet redden.

Spyro

Weg met opgepropte pixels

Maar het draait natuurlijk om Spyro. In de originele games is hij een soort op zijn neus geslagen, gedrongen beest bestaande uit een hoop opgepropte pixels. Zijn ogen lijken vriendelijk, doch onnozel. Nu staat hij fier met zijn horens in model en zijn ogen staan op standje ‘geen tijd voor onzin’. Een heel ander gezicht, maar door het kleurgebruik, de bijpersonages en natuurlijk dat vuurspuwen toch een zeer herkenbare vriendelijke draak.

Ook is de stem van Spyro nu dezelfde in alle games. Tom Kenny, die je al kon horen in Ripto’s Rage en Year of the Dragon, leent nu ook zijn stem aan de draak in Spyro The Dragon. Voor de volledige bundel sprak hij nieuwe stemmen in. Dat daarnaast componist van de originele games, Stewart Copeland, terug is om een nieuwe soundtrack te schrijven voor Reignited, maakt dit helemaal een groot feest van herkenbaarheid. De soundtracks zijn ook geremasterd door Toys for Bobs Stephan Vankov, mocht je liever naar de remix luisteren.

spyro

Konijntjes roosteren

Dat feest gaat door in de herkenbare fun van Spyro, die goed bewaard is gebleven. Spyro is aanzienlijk minder moeilijk dan de voornoemde Crash Bandicoot, maar er is genoeg uitdagende platformplezier te beleven en precisie is vaak van levensbelang. Het komt bijvoorbeeld dikwijls voor dat je een aanval op een vijand verkeerd inschat en vervolgens in een ravijn valt. Je moet dus blijven opletten wat je doet. Desondanks nemen de games zichzelf gelukkig niet te serieus, anders zou je niet zo vaak de mogelijkheid krijgen om konijntjes te roosteren.

Buiten de konijntjes draait Spyro om verschillende en uiteenlopende opdrachten, die je moet voltooien om van de ene wereld naar de andere te gaan, zoals het verzamelen van drakeneieren of het redden van een aantal draken. Daarbij bestaat elke wereld uit verschillende gangen, wegen en portals naar andere gedeelten, waardoor je een ervaring krijgt voorgeschoteld die niet zo lineair is zoals je die binnen dit genre vaak ziet. De bewegingsvrijheid helpt bovendien de werelden tot leven wekken. En juist nu die werelden er uitzien om door een ringetje te halen, is het bepaald geen straf om er veel heen en weer in te lopen, op zoek naar nog niet ontdekte portals en schatkistjes.

spyro

Het scheelt dat de vernieuwde en verfijnde controls de games hierbij aanzienlijk minder lomp maken. Je springt nu soepel met een druk op de knop omhoog en als je nog een keer op die knop drukt, dan zweeft Spyro snel door de lucht, zodat je ravijnen kunt overbruggen. Waar je in de eerste game meteen omlaag gaat als je daarbij nog op driehoek drukt, is dat in de latere games een snelle zweefbeweging, die ervoor kan zorgen dat je toch net nog dat randje haalt bij een ravijn. Er was een mogelijkheid dat die er helemaal uit werd gehaald, of dat die juist in alle games zou komen, maar Toys for Bob heeft zich aan het origineel gehouden.

Dat is gaaf, want hierdoor zie je ondanks dat de games verder heel erg op elkaar lijken, toch nog steeds een groeiende Spyro die zijn vleugels steeds beter onder controle houdt. En moderne pookjes zijn nu eenmaal wat preciezer, waardoor je ook echt exact de kant op loopt of vliegt waar jij naartoe wilt. En dat wordt ook doorgevoerd in de camera, die kun je nu volledig draaien. Ook kun je het perspectief veranderen van third person veranderen naar first person om iets nog beter te bekijken. Wil je echter liever met de schouderknoppen regeren over de camera zoals vroeger, dan kan dat ook. Toys for Bob heeft telkens rekening gehouden met mogelijke nostalgische gevoelens.

Spyro the Dragon verscheen in 1998, het tweede deel Ripto’s Rage in 1999 en direct een jaar later kwam in 2000 het slotstuk van de PlayStation 1-trilogie: Year of the Dragon. Je denkt misschien dat zo’n remaster van een paar oude games ook niet heel veel groter zal zijn qua GB’s dan die oude games, maar niets is minder waar. Toys for Bob bouwde de games helemaal opnieuw op. Net als Vicarious Visions deed met de Crash-games. Spyro brandt met zijn vrienden op PlayStation 4 een indrukwekkende 68 GB weg, mede door de Day One-update van 19 GB. 

Er is in veel gevallen de keuze om terug te grijpen naar het gouden oude, maar daarbij kun je altijd genieten van die geweldige kleurenpracht die onze consoles en televisies nu te bieden hebben.

Spyro Reignited Trilogy is verkrijgbaar vanaf dinsdag 13 november op Xbox One en PlayStation 4. Deze review is gebaseerd op de PlayStation 4-versie.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Een kijkje achter de schermen in de trailer van Aquaman

Hitman 2 review – Voor de slimme sluipmoordenaar