in , , , ,

Stelling van de week: Ik speel games vaak op een hoge moeilijkheidsgraad

Sommige games fiets je met twee vingers in de neus doorheen, andere dwingen je tot urenlang opnieuw proberen. Vaak heb je zelf de keuze hoe moeilijk je het wil maken, maar lang niet altijd. In de gevallen dat het wel kan: hierbij de stelling van de week: 

Ik speel games vaak op een hoge moeilijkheidsgraad.

 

Leuke post? Drop een hartje

Score: 5/5 volgens 2 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
9 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
CarnifeX
30 dagen geleden

Ik wil graag een tof verhaal beleven, een mooie wereld ontdekken of een power fantasy. Als ik meerdere keren doodga op een stukje haak ik al snel af. Ik heb geen zin om veel tijd te spenderen in een game, om goed te worden.
Voor mij dus bijna uitsluitend story mode of easy, ten zij het echt te makkelijk is, dan normal.

Lavalera
30 dagen geleden

Het gebeurt zelden dat een game hoger dan op normal staat en regelmatig schroef ik zelfs terug naar nog makkelijker even afhankelijk van het type game. Op hard of moeilijker speel ik in principe nooit een spel, gamen is voor mij om te relaxen en als ik vast zit of 3000 keer dood ga is voor mij snel het relaxte eraf.
Wat dat betreft wel fijn dat de meeste games tegenwoordig instellingen hebben zodat iedereen het spel kan spelen of je het nou op story mode of ultrahard wil spelen. En daar word ik wel blij van. Iedereen is anders en iedereen heeft andere voorkeuren.en dan is het fijn dat iedereen wat te kiezen heeft.

Dragon_Martin
Dragon_Martin
29 dagen geleden

Ik ga eigenlijk meestal voor de standaard moeilijkheidsgraad, dat lijkt me de manier waarop de ontwikkelaars de game hebben ontworpen. Enkel als ik de game al eens heb uitgespeeld ga ik soms voor de hoogste moeilijkheidsgraad.

Ik ben niet echt tegen moeilijke spellen en meestal heb ik er niet echt moeite mee. Maar sommige games werken niet goed met een hoge moeilijkheidsgraad en worden enkel moeilijker gemaakt door wat nummers op te schroeven achter de schermen. Vijanden die veel te veel levens hebben of je personage dat nauwelijks een kans krijgt en na 1 schot dood is. Daarom vind ik shooters vaak niet leuk op hard of hoger.

De beste games dat moeilijk zijn, geven vaak niet de keuze tussen andere opties en zijn helemaal opgebouwd rondom de uitdaging. Games zoals Ghostrunner, fury, … waar dood gaan eigenlijk geen zware consequentie heeft zijn meer mijn ding. Je kan meteen opnieuw proberen en verliest niets. Dan heb je spellen zoals souls likes waar een dood betekent dat je hele delen opnieuw moet spelen en je currency verliest. Vaak gaat men voorkeur dan naar spellen die mijn tijd respecteren en waar ik gewoon meteen weer opnieuw kan proberen.

Rogue-likes moeten ook moeilijk zijn en die bevallen me ook wel vaak. Het steeds beter worden en verder geraken werkt zeer verslavend. Sommige Rogue likes zijn zelfs een beetje te gemakkelijk in mijn ogen daarom. Laatst speelde ik bijvoorbeeld Returnal, maar ik had nauwelijks runs nodig om het einde te bereiken. Op een gegeven moment voelde het zelfs meer aan als een gewone lineaire game.

Moeilijkheid in games blijft toch een heel belangrijke zaak en ik denk dat er nog veel potentieel in zit dat nog te weinig benut wordt. Ik denk dan aan vijanden die zich totaal anders gaan gedragen in plaats van gewoon wat nummertjes aan te passen.

NACrat
NACrat
30 dagen geleden

Hangt van de game af.

Sportgames? Die probeer ik altijd op de hoogst mogelijke moeilijkheidsgraad te spelen. Of er naar toe te werken dat ik dat niveau aan kan.

Overige games? In principe start ik die gewoon op normal. Mocht het dan echt te makkelijk zijn dan verhoog ik het wel, maar vaak speel ik het meer voor het verhaal. Maar het hangt er wel vanaf of er een trophy (ik ben een PS speler) aan vast hangt. Dus als het moet voor een trophy dan zet ik hem vaak gelijk op de moeilijkste moeilijkheid. Want ik ben niet zo’n fan van om games meerdere malen te spelen kort achter elkaar. Helaas ontkom je er soms niet aan, omdat je zoals bijv. bij Uncharted de hoogste moeilijkheidsgraad pas na 1 keer uitspelen vrij speelt. Maar als ik het kan voorkomen dan doe ik dat.

velocityx
velocityx
30 dagen geleden

Hangt van de game af. Soms speel ik story mode, soms normaal. Heel af en toe als ik een spel tof vindt dan speel ik het op de moeilijkste graad. En als ik dan niet verder kom dan stop ik.

edwinkox
30 dagen geleden

Mijn neef ook die vind het grote deel van games te makkelijk , ook al staat die op hard. Hij heeft ook nog geen souls like games gespeeld. Dat niet.

okidokie-1
28 dagen geleden

Ik speel meestal op normaal of makkelijk. Het gaat mij meestal meer om het verhaal dan de prestatie. Af en toe een game op een hogere level om te kijken hoever ik kan komen, maar meestal geniet ik er niet van.

Rainking
28 dagen geleden

Mijn antwoord zal geen verrassing zijn, aangezien ik het er wel vaker over heb dat ik meestal op de loserstand speel, oftewel easy. Of story mode, als dat het laagste is. Daarbij hangt het er ook nog een beetje vanaf hoe die werkt. Bij sommige story modes wordt de combat er bijvoorbeeld uitgehaald. Ja, dat is natuurlijk ook weer niet de bedoeling.

Tegelijkertijd ben ik fan van soulslikes, spellen die erom bekend staan dat ze maar één moeilijkheidsgraad kennen, balls to the wall hard. Dan zou je denken dat ik andere spellen ook op een hogere stand zet, maar dat dan weer niet. Vraag me alsjeblieft niet waarom. Ik weet ook niet hoe mijn brein werkt.

Mini-Reviews #18: Race the Sun, Jamping & Gold Rush in the Oort Cloud

Review: Outcast Second Contact