in , , ,

TBT: De perfecte racegame die toch wel een beetje ‘Burnoud’ is geworden

Mijn mooie GameCube, het spijt me enorm. Wat heb ik je in hemelsnaam aangedaan na al die mooie tijden die we samen hebben doorgebracht? Het spijt me verschrikkelijk, maar ik heb echt niet in de gaten gehad dat ik je een beetje verwaarloosd heb de afgelopen twee decennia. Je was zo mooi paars, met een mooie grijze voorkant. Nu ben je slechts aan een zijde paars en ben je aan de voorkant geelbruin alsof je jaren lang in een huis hebt gestaan waar vele jongelui van rond de zeventien jaar op je gespeeld hebben, met standaard een sigaret in hun smoel. Oh, wacht.. dat is natuurlijk ook zo. Het spijt me nogmaals en ik ben blij dat ik je uit die tas vol snoeren achter op de zolder heb gevist om Burnout 2: Point of Impact te spelen. 

Sweet memories

In mijn herinnering is Burnout 2: Point of Impact een van de leukste racegames die ik ooit gespeeld heb. Door het uithalen van gevaarlijke capriolen, zoals rakelings langs het verkeer rijden, of te driften in bochten, wordt langzaam je boostmeter gevuld en zoals de naam al doet vermoeden, kan je met deze boost extra hard over de baan scheuren. Adrenaline ten top en het was vroeger dan ook de uitdaging om zoveel mogelijk te driften en vervolgens zo veel mogelijk te boosten, zodat jij degene was met de snelste tijd. En geloof me, daar zijn ontzettend veel avonden aan gespendeerd. Omdat ik nog een keer zin had in deze ervaring, besloot ik de game voor een zacht prijsje op de kop te tikken. 

De zoete herinneringen die ik had, kwamen voor een groot deel weer naar voren. Als je je zogenaamde rij-examen hebt gehaald, scheur je binnen twee minuten weer als een bezetene over de verschillende tracks van de game. De controls voelen logisch en redelijk soepel aan en al snel merk je dat je de smaak te pakken krijgt. Na wat losstaande races te voltooien, besloot ik wat kampioenschappen te rijden en de indrukken waren bijna weer als vanouds. Ik wist zelfs nog wat banen te herkennen. 

De hardlopende bejaarde

Als je je wel eens buiten begeeft, zal je ongetwijfeld wel eens een hardlopende bejaarde zijn tegengekomen. Iemand die er stokoud uit ziet, maar waarvan je toch denkt: “Ik ben benieuwd of ik dat over 40 jaar nog kan”. Zo is het bij Burnout 2: Point of Impact ook wel een beetje. De snelheid zit er nog goed in en gameplay-technisch gaat het ook allemaal nog alleraardigst, maar het ziet er wel echt stokoud uit.

Twintig jaar geleden was je hier aan gewend en was het prachtig, maar wij verwende gamers zijn nu verfijnde UHD-beelden gewend met heel veel frames per seconden, dus dan kan het wel eens tegenvallen als je op een oude TV met SCART-aansluiting gaat spelen. Het heeft gewoon invloed op het spelen, omdat je soms net niet snel genoeg ziet wat er aankomt en net te laat uitwijkt voor een auto. Dat is soms wel een beetje frustrerend, maar goed, je kan ook niet beter verwachten van zo’n oude game. 

In een ander deel van mijn goede herinneringen, kon je in Burnout 2 gigantische crashes veroorzaken en werd je er nog voor beloond ook. Na het reguliere racen werden de speelsessies in de avonduren meestal afgesloten met een aantal pogingen in deze ‘Crash mode’. Hoe meer auto’s je meenam in het door jou veroorzaakte ongeluk, hoe meer geld de verzekering moest uitkeren en hoe hoger jij in het klassement eindigde. Het spektakel dat je destijds ervoer, is er anno 2022 eigenlijk niet meer. Daar zijn de spelcomputers simpelweg te ver voor vooruit gegaan qua technische prestaties.

Conclusie

Het was heerlijk om even weer die oude herinneringen terug te halen. Voor een aantal avondjes is het enorm leuk om nog eens aan de slag te gaan met Burnout 2, omdat het gewoon nog steeds lekker speelt. Omdat de hedendaagse games op technisch vlak veel verder zijn, voelt de totale beleving wel een tikkeltje ouderwets aan en hindert het je op sommige punten. We zijn nu eenmaal verwend. Voor de GameCube heb ik inmiddels een mooie opbergkist gevonden, dus als ie weer naar zolder verhuist, zal hij samen met wat andere consoles een beter onderkomen krijgen als in de afgelopen jaren het geval was. Maak jullie vooral geen zorgen.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 4.5/5 volgens 10 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
3 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Mr.Saturn91
1 maand geleden

Supertof artikel Luigi!
Ik denk dat de enige manier om nog authentiek van oude console-games te kunnen genieten, is om een soort HD-detox te doen en een maand lang geen current/next gen games te spelen 🙂 Een alleen maar LP’s te luisteren en videobanden te kijken.
Maar Burnout zal altijd legendary blijven.

Mr.Saturn91
1 maand geleden
Antwoord aan  Luigi1985

Vind ik ook, op een handheldschermpje kom je met veel weg, maar zeker op een groot (niet CRT) scherm zijn oude 3D-game wel even wennen, maar je went er wel aan. En het gaat er uiteindelijk niet altijd om: soms is de mooiste ervaring van oude games herspelen, het op zolder kruipen en je console afstoffen 😉

Musical Monday: Harrie Jekkers – Mijn Ikken

Wat spelen we dit weekend? 1 en 2 oktober