in

The Stretchers review – Een en al ongein


Het verhaal van The Stretchers is simpel. Greenhorn Island wordt bedreigd door een vindingrijke schurk en voormalig ambulancebroeder genaamd Captain Brains . Om wraak te nemen op zijn oud-collega’s van de ambulancepost heeft de typische slechterik een wapen ontworpen dat burgers infecteert met het Dizzie-virus. Iedereen die wordt geïnfecteerd door dit virus – zogenaamde ‘Dizzies’ – kan plots niet meer bewegen en staat roerloos voor zich uit te staren. Gelukkig heeft de altijd ‘handige’ Professor Dokter de De-Dizzler bedacht. Een machine die het virus ongedaan kan maken. Nu is het de taak aan twee heldhaftige hulpverleners om de Dizzies bij het ziekenhuis af te leveren en hun ex-collega te stoppen. Een flinke klus voor twee ambulancebroeders die wel verdacht veel van Buurman en Buurman weg hebben.

Superschurk versus superkluns

Meestal wanneer een superschurk de wereld dreigt over te nemen, staat er ergens een minstens net zo pientere superheld op. Nou, we kunnen je alvast verklappen, dat gaat in deze game niet gebeuren. Al struikelend over je eigen benen probeer je samen met je partner zoveel mogelijk Dizzies op een brancard te stapelen om ze vervolgens in je ambulance te mikken.

Ondertussen is de net zo iconische Captain Brains niet bang om er een paar heerlijke one-liners uit te gooien.

Dat is precies waar de magie van The Stretchers vandaan komt. Het spel is één grote komedie en zit vol met bizarre en hopeloze momenten, op een goede manier. Door gebrek aan controle over de hulverleners is het vrijwel onmogelijk om een klus foutloos af te ronden. Er gaat altijd wel iets fout en mede door geweldige ragdoll-physics levert dit hilarische momenten op.

stretchers

Kunst- en vliegwerk

De gameplay van The Stretchers bestaat uit twee basisaspecten: het vervoeren van patiënten op de brancard en roekeloos rijden in de ambulance. De brancard is je beste vriend en kan overigens behoorlijk wat gewicht dragen. Ons record staat op zeven Dizzies op één brancard. Het oppakken, inladen en vervoeren van Dizzies werkt op zich prima, maar de brancard is niet altijd nodig. Dat is ergens wel jammer voor een game die The Stretchers heet. Daarnaast gebeurt het vaak dat je per ongelijk een kant van de brancard optilt, waardoor iedereen eraf glijdt en je opnieuw kan beginnen met stapelen. Wij merkten zels dat het simpelweg meeslepen van de Dizzies en stuk sneller en makkelijker is dan het gebruiken van de brancard.

Het leukste aan de game is wellicht scheuren en vliegen met een volgeladen ambulance, zeker in co-op-modus. De onderlinge (mis)communicatie houdt de game vermakelijk en vers. We betrapten onszelf erop zo snel mogelijk klaar te willen zijn met het inladen van de patiënten om vervolgens lekker te kunnen gaan racen. Bovendien kan vrijwel alles in de wereld kapot (zeker als je er met 180 kilometer per uur doorheen rijdt met je ambulance). Keihard door muren en bomen heen rijden is op zichzelf al leuk, maar bij The Stretchers krijg je ook nog eens punten voor al deze gekkigheid, evenals voor gekke stunts, salto’s en airtime.

Daarnaast kan je met perfecte getimede boosts en zelfgemaakte schansen op de vreemdste plekken komen waar verzamelitems te vinden zijn. Dat zorgt ervoor dat er ook na het doorlopen van het verhaal nog dingen te doen zijn in Greenhorn Island. Bovendien zijn er allerlei kleine klusjes, zoals bomen zagen en planten verpotten, die functioneren als een soort zijmissies.

Absoluut een co-op game.

De game komt het beste tot zijn recht wanneer het in co-op wordt gespeeld. Zelf heb ik dit compleet onbeholpen ambulance-avontuur doorlopen met mijn vriendin, en dat heeft meer dan eens de slappe lach opgeleverd. Om beurt worden gelanceerd door een gigantische sloopkogel is bijvoorbeeld ontzettend grappig, zeker als je beweert dat het jou niet gaat overkomen. Daarbij levert de gedeelde besturing van de ambulance genoeg hilariteit op. De één mag namelijk sturen en de ander beschikt over een turbo en uitvouwbare vleugels. De perfecte manier om elkaar te dwarsbomen dus…

De game kan ook solo worden gespeeld en dat werkt op zich prima. De personages zijn goed aan te sturen en het rijden in de ambulance is een stuk minder chaotisch. De controle van de ambulance is dan, in tegenstelling tot co-op, volledig in de handen van die ene speler. Het leukste aan het spel is echter de ‘samenwerking’ met je partner. Frustratiemomenten worden een stuk vervelender als je er niet samen om kan lachen of fouten op elkaar kan afschuiven. De game verliest dus vrijwel al zijn charme wanneer je het alleen speelt.

stretchers

Speel met mate

Jolig is de game zeker, maar de formule is zeker niet volmaakt. De afwisseling tussen patiënten stapelen en vervoeren is enig, maar na vijf uur is het nieuwe er wel vanaf. Als gevolg voelen grappige situaties op lange termijn onbedoeld en gebrekkig aan. Dizzies die blijven vasthangen in hekken of het onbedoeld vastpakken van de brancard is twee keer leuk, maar daarna begint het op je zenuwen te werken. Verder is de game veel van hetzelfde en zijn de missies redelijk repetitief, op een paar puzzelelementen na. Al ben zijn we ervan overtuigd dat deze punten geen hekelpunt zijn wanneer je de game af en aan speelt, en niet in sessies van drie uur. The Stretchers doet namelijk beroep op zowel je humeur, als je geduld.

The Stretchers is reeds verkrijgbaar voor de Nintendo Switch.

Leuke post? Drop een hartje

Score: 0/5 volgens 0 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Just Dance 2020 Review – Dubbel feest, dit jaar?

Console-release voor Age of Empires 4 niet uitgesloten