in , , , , ,

TV review: Banshee wil te veel, blijft vermakelijk

In het stadje Banshee in Pennsylvania komt een ex-gedetineerde per toeval in een situatie terecht dat hij de rol van nieuwe sheriff in dit stadje over kan nemen. Hij, die vanaf dat moment als sheriff Hood door het leven gaat, is niet voor niets naar Banshee gekomen en neemt een verleden vol ellende mee naar het stadje. Klinkt als een vergezochte situatie die nog alle kanten op kan gaan, is het niet? Dat is het ook, maar ondanks alles blijft het van het begin tot het eind vermakelijk.

De serie Banshee startte in 2013 en stopte in 2016 na vier seizoenen met in totaal 38 afleveringen. De hoofdrol is weggelegd voor Anthony Starr (ook wel bekend als Homelander uit de serie The Boys) die sheriff Lucas Hood speelt. De serie is momenteel te zien op HBO Max.

Mortal Kombat

In de eerste paar afleveringen van de serie wordt het al snel duidelijk dat de makers niet schromen om het nodige geweld en de nodige gore in beeld te brengen. In Banshee zijn namelijk verschillende verhaallijnen in elkaar verweven, maar meestal draait het uit op een ordinaire vechtpartij met veel bloed. In het begin zijn deze vechtpartijen vermakelijk, maar al vrij snel beginnen ze wat geforceerd aan te voelen. Zo worden er soms voor korte tijd personages geïntroduceerd, speciaal om Sheriff Hood even de ogen dicht te slaan, zodat hij ze daarna helemaal tot moes kan slaan. Dat trucje blijft zich gedurende de hele serie herhalen en lijkt vaak ook totaal onnodig. In een situatie op leven en dood wordt het pistool vaak even weggelegd om elkaar toch maar even te gaan slaan.

Er zijn vechtscenes uit andere series die vanwege het vele bloed en de hardheid echt indruk maakten en waarvan je maag zich echt omdraaide, zoals bijvoorbeeld een scene in the Wire. Er zijn ook films en series waar gevechten met veel geweld en bloed juist erg grappig zijn (kijk bijvoorbeeld naar de gemiddelde film van Tarantino). In Banshee zijn de gevechten beiden net niet en zitten ze daar een beetje tussenin. Op een bepaald moment wordt er zelfs een hele slokdarm uit de keel getrokken op het eind van een gevecht. Dat ook nog eens bij een vrouw. Daar moest je bij Mortal Kombat altijd heel wat knopjes voor indrukken om zo’n fatality te krijgen.

Criminele sheriff

Zonder al te veel over het verhaal uit de doeken te doen, is de rode draad eigenlijk dat sheriff Hood en wraak wil voor zijn verleden achter de tralies en eigenlijk zijn grote liefde terug wil, maar onderaan de streep is hij natuurlijk gewoon een crimineel. Om de kijker toch sympathie te geven voor deze crimineel, neemt hij zijn rol als sheriff behoorlijk serieus. Al houdt hij er wel een wat pragmatischere werkwijze op na dan je zou verwachten. De regels maken hem niet zoveel uit.

Die sympathie voor hem en de andere hoofdrolspelers krijg je dan gaandeweg het verhaal ook wel. Ze lossen diverse gevaarlijke situaties in het stadje op en proberen de criminele macht in het stadje een halt toe te roepen. Je wil wel dat ze ‘winnen’, maar echt emotioneel betrokken bij de personages zul je je zelden voelen. Het blijft allemaal erg oppervlakkig.

Jason Stratham, Dexter, the Avengers en mooie vrouwen

Dat het gros van de serie uit lompe gevechten bestaat moge nu wel duidelijk zijn, maar de makers van Banshee wilden meer. Veel meer. Zo windt Hood met speels gemak de mooiste vrouwen om zijn vinger en neemt hij ze meestal op initiatief van de vrouw zelf mee naar zijn zolder. Het maakt niet uit of hij een aflevering ervoor de echtgenoot van een vrouw heeft doodgeschoten, ze gaan gewoon met hem mee.

Enkele afleveringen later is de hele politiekorps bereid om wat regels te overtreden en samen met wat vrienden van Hood een inval te doen bij een criminele organisatie. De actiescene die volgt heeft wel wat weg van the Avengers waar men tussen het schieten en vechten door gevatte opmerkingen naar elkaar maakt en waarbij veel explosies te zien zijn. Enkele afleveringen later wordt er voor een uurtje een Jason Stratham look-a-like ingevlogen om met een Engels accent wat gevatte opmerkingen te maken, alvorens hij tijdens een vuistgevecht om brute wijze het onderspit delft. Verder naar het einde toe gaan ze a la Dexter op zoek naar een seriemoordenaar. Het kan en het gebeurt allemaal, maar echt diepgaand wordt het nooit.

Plotseling

Dat wordt wel benadrukt door het feit dat sommige ‘diepgaande gesprekken’ gedurende de serie meerdere malen als flashback worden laten zien. Tel daarbij op dat er te pas en te onpas dingen bedacht worden om verder te gaan met het verhaal. Een belangrijke verdachte van een moord wordt door een derde partij bruut vermoord in de bewaarcel, maar de volgende dag op het politiebureau is de cel gewoon weer leeg en wordt er totaal voorbijgegaan aan deze eerdere gebeurtenis. Halverwege komt er zomaar iemand binnenlopen als sollicitant voor de rol van politieagent. Hij wordt aangenomen en opeens is er weer een verhaallijn voor een heel seizoen.

Conclusie

Bovenstaand klinkt erg negatief, maar als je accepteert dat de serie gewoon totaal onrealistisch is en weinig diepgang kent, dan blijft er toch een vermakelijke basis over. Een serie die gewoon lekker ontspannen wegkijkt en eentje waarbij je niet al te veel hoeft op te letten. Het is gewoon een actierijk geheel met naar mijn smaak net iets teveel (onnodig) vuistgeweld. Toch heb ik het binnen enkele weken helemaal uitgekeken en had ik het niet erg gevonden als het nog een seizoen was doorgegaan.

Cijfer: 6/10

Leuke post? Drop een hartje

Score: 3/5 volgens 2 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
1 Reactie
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Rainking
11 maanden geleden

Eerlijk? Ik denk niet dat dit voor mij is weggelegd, maar mooi dat je je ermee vermaakt hebt.

Resident Evil 4 is mijn Resident Evil

Mini review : Evil Dead Rise