in , , , , ,

Undertale: hartverwarmend tussendoortje

Verzamel al je voorkennis over rpg’s en gooi deze met een soepele boog uit het dichtstbijzijnde raam. We gaan het hebben over Undertale, de instant cult classic uit 2015 waarin zelfs de grootste slechterik een klein hartje heeft.

Op Steam zijn de spelers overweldigend positief (96 procent), van de pers krijgt Undertale voor de Switch zowel op Metacritic als OpenCritic een 93. Heb je ‘m destijds gemist? Geen probleem: hoe minder je weet, hoe leuker je Undertale vindt. 

Ik ga dan ook hard proberen geen spoilers te geven in dit artikel. Wat ik wel kan vertellen: iedereen heeft per definitie zijn eigen herinnering aan de Undertale, en dat is precies z’n kracht. Hoe dat zit, vertel ik je zo.

Het is weer Throwback Thursday, welkom terug!


Verhaal onder de grond

Undertale speelt zich af in de nasleep van een bloedige oorlog tussen monsters en mensen. Het is het jaar 201X, een knipoog naar Earthbound, dat zich afspeelt in 199X. Wanneer de mensen de oorlog winnen, verbannen ze alle monsters naar de Underground. Daar werken zij aan hun terugkeer en het enige wat ze nog nodig hebben is één extra mensenziel.

CUT TO: er ligt een jochie op een bed van bladeren, het is de protagonist – jij dus. Je bent zojuist tijdens een bergwandeling op Mount Ebott in een gat gevallen, dwars door de barrière die de mensenwereld van de monsterwereld scheidt. 

Wat blijkt: het eerste monster – Toriel (klinkt als: tutorial) – is hartstikke aardig en helpt je op weg. Wat je nog niet weet, is dat ze de ex is van Asgore: heerser van de ondergrondse wereld.

Waarom ben je hier beland, en hoe kom je er weer weg? Undertale is begonnen.

Welkom in de bullet hell

Zowel het verhaal als de gameplay in Undertale draaien om genade, ofwel ‘mercy’. Je kunt elk monster dat op je pad komt afmaken, maar je kunt ze ook overtuigen om te stoppen met vechten of ze sparen vlak voor je de genadeklap uitdeelt.

De gevechten zijn geen klassieke turn-based gevechten zoals in Pokémon, maar draaien vooral om bullet hell-minigames die steeds weer anders zijn. Vijanden aanvallen is relatief eenvoudig, maar ze ontwijken – dat is de kunst, én de lol.

Afhankelijk van de beslissingen die je neemt in gevechten en gesprekken, zijn de conclusies van de game totaal anders. Maar ook echt, totaal! Daarom heb ik besloten om verder niets meer over de inhoud van het verhaal te vertellen, omdat ik beslist geen spoilers wil geven. 

Undertale moet je onbevangen spelen, zonder al teveel voorkennis en zonder vooroordeel.

Katvissen en kwade opzet

Tijdens het spelen moet ik opeens aan Catfish denken, de tv-show waarin deelnemers erachter willen komen of hun digitale latrelatie echt is of dat ze erin worden geluisd. Vaak dat laatste: de persoon aan de andere kant van de lijn blijkt zich voor te doen als iemand anders, het was allemaal een droom.

Reden om als kijker meteen van kwade opzet uit te gaan: wat een slechterik, hij moet boeten! In bijna alle gevallen blijkt de reden van het bedrog echter volstrekt menselijk. De moraal van bijna elke aflevering: zelfs de meest monsterlijke katvis heeft een klein hartje.

Bij Undertale voel ik eenzelfde emotie als bij Catfish: medeleven met de slechterik. Door je een kijkje te geven in de belevingswereld van vijanden, maakt de game het je moreel moeilijk om je simpelweg hakkend en slaand naar de finish te walsen. Iets wat je in bijna elke conventionele rpg zonder twee keer nadenken doet: goed is goed en kwaad is kwaad.

Hartverwarmend soloproject

Net als games als Stardew Valley en Tunic, is Undertale grotendeels een soloproject. Het startkapitaal werd door maker Toby Fox opgehaald via Kickstarter. Het doelbedrag was 5.000 dollar, maar werd met een dikke 50.000 dollar op de teller ruim overschreden.

Fox werd geïnspireerd door de Mother-games, in de zin dat het dezelfde humor en hartverwarmende vibe heeft. In een van zijn schaarse video-interviews haalt hij een citaat aan van Earthbound-maker Shigesato Itoi: “Ik voeg grappige en gekke zinnen alleen maar toe, zodat één regel hartverscheurend is.” 

De muziek ondersteund die vibe perfect. Het is dan ook volstrekt terecht dat een voltallig Japans orkest de complete Undertale-soundtrack heeft vertolkt ter ere van het vijfjarig jubileum van de game.

Tussendoortje

Een playthrough in Undertale duurt maar 6 tot 10 uur, afhankelijk van de keuzes die je maakt. Daarmee wijkt het sterk af van de gemiddelde rpg, en durf ik het gerust een tussendoortje te noemen.

Wel nodigt de game je uit om ‘m meerdere keren uit te spelen, puur uit nieuwsgierigheid voor de andere scenario’s. Let wel, keuzes uit een eerdere playthrough kunnen invloed hebben op je toekomstige avontuur: Undertale remembers.

Conclusie

Undertale speelt met je emoties, omdat je zelf morele afwegingen moet maken. Elke keuze die je maakt heeft invloed op de afloop van de game, iets dat in de Mother-games niet het geval is.

De game is in de afgelopen zeven jaar uitgegroeid tot een cult classic. Waarom? Omdat het je écht wat laat voelen. Je beleeft niet zomaar het verhaal van een volledig uitgeschreven hoofdpersonage. Undertale spreekt jou, de gamer achter het scherm, regelmatig persoonlijk aan op je keuzes. Iets dat ook wel metafictie wordt genoemd.

Dat geeft een intiem gevoel. Het feit dat het ontworpen is in pixel art-stijl, biedt bovendien veel ruimte om je eigen fantasie op het spel te projecteren. Geen wonder dus dat er een gigantische fan art-community is.

Alles wat ik nu nog over de gamer vertel, is een spoiler. Ga er onbevangen in en denk niet teveel na bij je keuzes, volg je gevoel. Alleen dan ga je de Undertale-magie ervaren.

PS: mocht je na Undertale meer willen? De eerste twee hoofdstukken van opvolger Deltarune zijn gratis!

Leuke post? Drop een hartje

Score: 5/5 volgens 5 gamers

Nog geen hartjes. First!

Abonneer
Laat het weten als er
6 Reacties
Meest gestemd
Nieuwste Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Luigi1985
30 dagen geleden

Goed stuk! Je schrijft heel uitnodigend en je hebt me bovendien nieuwsgierig gemaakt naar deze game. Heb m al vaak voorbij zien komen in de eshop, misschien pak ik k binnenkort eens op. Zeker omdat t een korte game is.

Lavalera
29 dagen geleden

Dank je voor de review heb altijd erg zitten twijfelen of het wel wat voor mij was, heb niet zo veel met 2d games, maar sinds het op gamepass is wil ik het nog wel een keer proberen

Rainking
29 dagen geleden

Grappig. Terwijl ik dit lees, heb ik een Catfish compilatie opstaan. Betekent niet meteen dat het meant-to-be is. Ik heb eerder dit jaar een stukje van het spel gespeeld toen ik een korte tijd PS Plus Premium had. Het zag er wel interessant uit, maar ik twijfelde of het wat voor mij zou zijn. Daarbij heb ik het ook zeker niet meteen afgeschreven. En mocht het uiteindelijk toch niets voor mij zijn, het spel heeft zo enorm veel fans, dat is niet zomaar.

Counting Crows – Butter Miracle Tour, AFAS Live, 24-10-2022

Wat spelen we dit weekend? 29 en 30 oktober